జ్ఞానేన తం సమాలోచ్య వరమీదృగ్గుణోదయమ్
అలాంటి సద్గుణాలు ఉన్న భర్తను జ్ఞానంతో పరిశీలించి—
ఏషాం గుణానామాధారో వరోస్తీతి వినిశ్చితమ్
ఈ గుణాలన్నింటికీ ఆధారం భర్తేనని నిశ్చయంగా తెలుసు.
పరం స సుఖలభ్యో న నితరాం సుభగాకృతిః 4.2.59.
అతడిని నిజంగా గొప్ప సంతోషంతోనే పొందవచ్చు, కేవలం అందమైన రూపంతో కాదు.
తీర్థభారైః స సులభో న కౌలీన్యేన కన్యకే
తీర్థయాత్రల వల్ల అతడిని సులభంగా పొందవచ్చు, కులబలం వల్ల కాదు, అమ్మాయి.
న సౌందర్యేణ వపుషా న బుద్ధ్యా న పరాక్రమైః
సౌందర్యంతో, రూపంతో, బుద్ధితో, పరాక్రమంతో కాదు—
మహాతపః సహాయేన దమదానదయాయుజా
కాని మహాతపస్సు, శాంతి, దానం, దయ వంటి గుణాలతో కలిసినవారికి మాత్రమే అతడు లభిస్తాడు.
ఇతి శ్రుత్వాథ సా కన్యా పితరం ప్రణిపత్య చ
అది విని ఆ యువతి తండ్రికి నమస్కరించింది.
తపస్తతాప పరమం యదసాధ్యం తపస్విభిః
ఆమె తపస్వులు చేయలేని గొప్ప తపస్సు ఆచరించింది.
క్వ సా బాలాతిమృద్వంగీ క్వ చ తత్తాదృశం తపః
అంత మృదువైన చిన్నారి అలాంటి కఠిన తపస్సు ఎలా చేయగలిగింది?
ధారాసారా సువర్షాసు మహావాతవతీష్వలమ్
తీవ్రమైన వానలు, గాలుల్లో కూడా ఆమె తడబడకుండా నిలబడింది.
శ్రుత్వా గర్జరవం ఘోరం దృష్ట్వా విద్యుచ్చమత్కృతీః
భయంకరమైన మేఘగర్జన విని, మెరుపుల వెలుగు చూసి,
తడిత్స్ఫురంతీత్వసకృత్తమిస్రాసు తపోవనే
తపోవనంలో ఎప్పటికప్పుడు మెరుపులు మెరుస్తూ ఉండగా,
తపర్తురేవ సాక్షాచ్చ కుమారీ కైతవాత్కిల 4.2.59.
ఆ యువతి మోసమేమీ లేకుండా నిజమైన తపస్సు చేసింది.
జలాభిలాషిణీ బాలా న మనాగపి సా పిబత్
నీరు తాగాలని ఆకాంక్ష ఉన్నా, ఆ చిన్నది కొద్దిగా కూడా తాగలేదు.
రోమాంచ కంచుకవతీ వేపమానతనుచ్ఛదా
ఆమె దేహం రోమాలు నిక్కబొడుచుకొని, దుప్పటి కప్పుకున్నట్టు కంపించేది.
నిశీథినీషు శిశిరే శ్రయంతీ సారసం రసమ్
చలికాల రాత్రుల్లో, ఆమె సరసరసం ఆశ్రయంగా తీసుకుంది.
మనస్వినామపి మనోరాగతాం సృజతే మధౌ
ధైర్యవంతుల మనసులో కోరికలు రేపే వసంతంలో కూడా,
వసంతే నివసంతీ సా వనే బాలాచలంమనః
ఆమె వసంతంలో అడవిలో ఉండి, తన మనస్సు చిన్నపిల్లలా స్థిరంగా ఉంచుకుంది.
బంధుజీవేఽధరరుచిం కలహంసే కలాగతీః
బంధుజీవ పువ్వులో తన పెదవుల ఎరుపును, హంస కూయటలో తన స్వరమధురతను చూసింది.
అపాస్తభోగసంపర్కా భోగినాం వృత్తిమాశ్రితా
ఆమె సుఖాలకు దూరంగా ఉండి, పాముల వృత్తిని అనుసరించింది.
శాణేన మణివల్లీఢా కృశాప్యాయాదనర్ఘతామ్
ఆమె బలహీనంగా ఉన్నా, శాణంతో రుద్దిన మణిలా అపూర్వమైన వెలుగు ప్రసరించింది.
నిరీక్ష్య తాం తపస్యంతీం విధిః సంశుద్ధమానసామ్
ఆమె తపస్సులో నిమగ్నమై, మనస్సు పవిత్రంగా ఉన్నదాన్ని బ్రహ్మ చూశాడు.
సా చతుర్వక్త్రమాలోక్య హంసయానోపరిస్థితమ్ 4.2.59.
ఆమె హంసవాహనంపై కూర్చున్న నాలుగు ముఖాలవాడిని దర్శించింది.
సర్వేభ్యః పావనేభ్యోపి కురు మామతిపావనీమ్
ఆమె, 'సర్వం కన్నా నన్ను ఇంకా పవిత్రురాలిని చేయు' అని కోరింది.
స్రష్టా తదిష్టమాకర్ణ్య నితరాం తుష్టమానసః
ఆ స్త్రీ కోరినది విని సృష్టికర్త హృదయంలో ఎంతో సంతోషంతో నిండిపోయాడు.
తేభ్యః పవిత్రమతులం త్వమేధి వరతో మమ
నా వరంగా నీకు అపూర్వమైన పవిత్రతను నేను ప్రసాదిస్తున్నాను.
తిస్రః కోట్యోఽర్ధకోటీ చ సంతి తీర్థాని కన్యకే
ఓ కన్యకా, మూడు కోట్లూ అర కోటి తీర్థాలు ఉన్నాయి.
తాని సర్వాణి తీర్థాని త్వత్తనౌ ప్రతిలోమ వై
ఆ తీర్థాలన్నీ నీ శరీరంలో వెనుకకు వరుసగా ఉన్నాయి.
ఇత్యుక్త్వాంతర్దధే వేధాః సాపి నిర్ధూతకల్మషా
ఇలా చెప్పి సృష్టికర్త కనబడకుండా పోయాడు. ఆమె కూడా పాపాలన్నీ తొలగించుకుంది.
కదాచిత్తాం సమాలోక్య ఖేలంతీముటజాజిరే
ఒకసారి ఆమె గుడిసె ముందర ఆడుకుంటున్నదాన్ని చూసి—