తదా దోషవినిర్ముక్తో భవిష్యసి న సంశయః సాత్త్వికం ధామ చాపన్నో గచ్ఛ విప్ర నమోఽస్తు తే
అప్పుడు నీవు తప్పుల నుంచి విముక్తుడవుతావు, ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు. సాత్విక లోకాన్ని పొందినవాడవై, బ్రాహ్మణా, నీకు నమస్కారం. వెళ్ళు.
గచ్ఛంశ్చాతిక్షుధావిష్టో ఽపశ్యద్బిల్వఫలాని సః
అతను వెళ్ళుతూ, తీవ్రమైన ఆకలితో బాధపడుతూ, బిల్వఫలాలను చూశాడు.
తతః కృష్ణాజినే బద్ధ్వా కుణ్డలే న్యస్య భూతలే
ఆ తరువాత, కృష్ణమృగ చర్మంలో కట్టేసి, కుండలాలను నేలపై ఉంచాడు.
ఏతస్మిన్నేవ కాలే తు తక్షకః పన్నగోత్తమః
అదే సమయంలో, పాములలో శ్రేష్ఠుడైన తక్షకుడు అక్కడికి వచ్చాడు.
అథోత్తంకః ఫలాహారీ అవతీర్య ధరాతలే
తర్వాత ఉత్తంకుడు ఆ ఫలాలను తీసుకుని భూమిపైకి దిగాడు.
స దృష్ట్వా సమ్ముఖం ప్రాప్తం సమీపం పన్నగోత్తమః 7.3.2.
ఉత్తంకుడు ఎదురుగా దగ్గరకి వస్తున్నాడని పాములలో శ్రేష్ఠుడు చూశాడు.
ఉత్తంకోఽపి బిలం ప్రాప్తః ప్రవిశ్య తమసావృతమ్
ఉత్తంకుడూ ఆ బిలంలోకి చేరి, చీకటిలోకి ప్రవేశించాడు.
తం తథా దుఃఖితం దృష్ట్వా సక్లేశం గురుకార్యతః
అతడిని అలా బాధతో, గురుకార్యానికి శ్రమపడుతూ ఉన్నాడని చూసి,
తతో విదారయామాస స శీఘ్రం ధరణీతలమ్
అప్పుడతడు వెంటనే భూమి ఉపరితలాన్ని చీల్చాడు.
సోఽపశ్యద్వాజినం తత్ర సర్వశ్వేతం గుణాన్వితమ్
అక్కడ అతడు పూర్తిగా తెల్లగా, మంచి లక్షణాలతో ఉన్న ఒక గుర్రాన్ని చూశాడు.
స చకార తథా శీఘ్రం తతో ధూమో వ్యజాయత
అతడు వెంటనే అలాగే చేశాడు. వెంటనే పొగ వచ్చిపుట్టింది.
తతశ్చ వ్యాకులాః సర్వే పన్నగాః సముపాద్రవన్ ఉత్తంకాయ తతో దత్త్వా ప్రణిపత్య యయుర్గృహమ్
అప్పుడు అన్ని పాములు కలవరపడి పరుగెత్తుకొచ్చాయి. అవి ఉత్తంకుడికి ఇచ్చి, నమస్కరించి తమ ఇళ్లకు వెళ్ళిపోయాయి.
యస్త్వయాఽఽరాధితః పూర్వముపాధ్యాయనిదేశతః
నీవు మునుపు ఉపాధ్యాయుని ఆజ్ఞతో ఆరాధించినవాడు,
జ్ఞాత్వా త్వాం దుఃఖితం ప్రాప్తమిహ ప్రాప్తః కృపాపరః
నీవు ఇక్కడ బాధతో వచ్చావని తెలుసుకొని, అతడు కరుణతో వచ్చాడు.
నయామి తత్ర యత్రాస్తే గురుః సర్వగుణాలయః
నేను నిన్ను అక్కడికి తీసుకెళ్తాను, అక్కడ మా గురువు, అన్ని మంచి లక్షణాల నిలయం, నివసిస్తున్నారు.
తత్క్షణాత్సమనుప్రాప్తో గౌతమస్య నివేశనమ్ 7.3.2.
అదే క్షణంలో అతడు గౌతముని ఇంటికి చేరాడు.
స్నాతా చాభ్యేత్య భర్తారం సాధ్వీ వాక్యమువాచ హ
సతీ స్నానం చేసి తన భర్త దగ్గరకు వెళ్లి ఇలా చెప్పింది.
శిథిలో గురుకృత్యేషు స యదాలక్షితో మయా
గురువుకు చేయాల్సిన పనుల్లో అతడు అలసత్వం చూపుతున్నాడని నేను గమనించాను.
ప్రసన్నవదనో హృష్టః కుణ్డలాభ్యాం సమన్వితః
అతడు హర్షంతో, ఆనందంగా, చెవులకు కుండలాలు ధరించి కనిపించాడు.
సా దృష్ట్వా తత్క్షణాత్సాధ్వీ కర్ణాభ్యాం సంన్యవేశయత్
అది చూసిన ఆ సతీ వెంటనే ఆ కుండలాలను తన చెవులకు పెట్టుకుంది.
యథా మే చింత్యతే నిత్యం ధేన్వర్థం శ్వభ్రపూరణే
నేను ఎప్పుడూ ఆలోచించేది, ఆ గోవు కోసం ఆ గోతిని నింపాలి అని.
తస్మాత్త్వం పూరయ క్షిప్రం నాన్యః శక్తోఽత్ర కర్మణి
అందుకే నువ్వే త్వరగా నింపాలి, ఈ పనికి మరెవ్వరూ తగరారు.
చిన్తయామాస తత్కార్యం వివరస్య ప్రపూరణే
ఆ గోతిని ఎలా నింపాలి అని అతడు ఆలోచించసాగాడు.
చిరం విచార్య తమృషిమిదమాహ నగోత్తమః
చాలా సేపు ఆలోచించిన తర్వాత, ఆ పర్వతశ్రేష్ఠుడు ఆ ఋషిని ఇలా అడిగాడు.
పక్షచ్ఛేదస్తు శక్రేణ సర్వేషాం చ పురా కృతః
ఇంద్రుడు మరియు ఇతరులు వాళ్ల రెక్కలను చాలా కాలం క్రితమే కత్తిరించారు.
వసిష్ఠ ఉవాచ అస్త్యుపాయో నగానాం తు తత్ర నేతుం మహానగ
వశిష్ఠుడు చెప్పాడు: ఓ మహాపర్వతా, పర్వతాలను అక్కడికి తీసుకెళ్లడానికి ఒక మార్గం ఉంది.
తస్యార్బుద ఇతి ఖ్పాతో వయస్యః పరమం ప్రియః
వాళ్లలో అర్భుద అనే మన బాల్యమిత్రుడు ఉన్నాడు, అతడు మనకు ఎంతో ప్రియమైనవాడు.
స వా ఊర్ధ్వగతిః క్షిప్రం క్షణాన్నేష్యత్యసంశయః
అతడు త్వరగా పైకి ఎగిరి, క్షణంలోనే ఇక్కడికి తీసుకొస్తాడు, దీనిలో ఎలాంటి సందేహం లేదు.
ఆదేశో దీయతామస్య దుఃఖం కర్తుం చ నార్హసి
అతనికి ఆదేశం ఇవ్వు, అతనికి బాధ కలిగించకూడదు.
దుఃఖేన మహతాఽఽవిష్టశ్చింతయామాస భూధరః
పెద్ద బాధతో ఆ పర్వతుడు లోలోపల విచారించసాగాడు.