అయం స శుక్రో భగవన్నితీదం నివేదయామాస భవాయ శీఘ్రమ్ 4.1.16.
ఈయనే శుక్రుడు ప్రభూ, అని వెంటనే భవునికి తెలియజేశాడు.
న కించిదుక్త్వా స హి భూతగోప్తా చిక్షేప వక్త్రే ఫలవత్కవీంద్రమ్
ఏమీ చెప్పకుండా, ఆ భూతగోప్తా శివుడు, ఆ గొప్ప కవిని పండును మింగినట్టు నోటిలో వేసేశాడు.
కావ్యే నిగీర్ణే గిరిజేశ్వరేణ దైత్యా జయాశా రహితా బభూవుః
పర్వతకన్యా భర్త అయిన శివుడు ఆ కవితను మింగినప్పుడు, దానవులు విజయ ఆశను పూర్తిగా కోల్పోయారు.
శరీర హీనా ఇవ జీవసంఘా ద్విజా యథా చాధ్యయనేన హీనాః
శరీరం లేని ప్రాణులు, లేదా విద్యాభ్యాసం లేని ద్విజులు ఎలా ఉంటారో,
పత్యా విహీనాశ్చ యథైవ యోషా యథా విపక్షా ఇవ మార్గణౌఘాః
భర్త లేని స్త్రీలు, లేదా శత్రువు లేని బాణాల సమూహాలు ఎలా ఉంటాయో,
వినా యథా వైభవశక్తిమేకాం భవంతి హీనాః స్వఫలైః క్రియౌఘాః
ఒక్క ఐశ్వర్యశక్తి లేకుండా అన్ని కార్యాలు ఫలితం లేకుండా పోయినట్టే,
నందినాపహృతే శుక్రే గిలితే చ విషాదినా
నందినీ శుక్రుణ్ణి తీసుకెళ్లి, విషాదంతో ఉన్నవాడు మింగినప్పుడు,
తాన్వీక్ష్య విగతోత్సాహానంధకః ప్రత్యభాషత
వారు ఉత్సాహం కోల్పోయినదాన్ని చూసి, అంధకుడు వారితో మాట్లాడాడు.
తనూర్వినా హృతాః ప్రాణాః సర్వేషామద్య తేన నః
మన ప్రాణాలు, మన శరీరాలతో పాటు, ఈరోజు అతడు తీసుకుపోయాడు.
యుగపన్నో హృతం సర్వమేకస్మిన్భార్గవే హృతే గురుః సర్వసమర్థశ్చ త్రాతా త్రాతో న చాపది
ఒక్క భృగుకుటుంబస్థుడు పోయిన వెంటనే, మనకున్నదంతా ఒక్కసారిగా పోయింది. గురువు, అన్ని శక్తులు కలవాడు, మన రక్షకుడు, కష్టంలో మనను కాపాడలేదు.
తద్ధైర్యమవలంబ్యేహ యుధ్యధ్వమరిభిః సహ 4.1.16.
కాబట్టి, ధైర్యాన్ని ఆశ్రయించి, ఇక్కడ శత్రువులతో పోరాడండి.
అద్యైతాన్వివశాన్హత్వా సహ దేవైః సవాసవైః
ఈరోజు, ఈ బలహీనులను, దేవతలతో పాటు వారి ఇంద్రులతో కలిపి సంహరించి—
స చాపి యోగీ యోగేన యది నామ స్వయం ప్రభుః
అయితే ఆ యోగి అయిన ప్రభువు యోగబలంతో—
ఇత్యంధకవచః శ్రుత్వా దానవా మేఘనిఃస్వనాః
ఇలా అంధకుని మాటలు విని, దానవులు మేఘగర్జనలవంటి శబ్దంతో అరవసాగారు.
సత్యాయుపి న నో జాతు శక్తాః స్యుః ప్రమథాబలాత్
నిజంగా, ప్రమథగణాల బలాన్ని ఎదిరించగలిగేవారు మనలో ఎవరూ లేరు.
యే స్వామినం విహాయాజౌ బహుమానధనా జనాః
యుద్ధంలో తమ యజమానిని వదిలేసి, గౌరవాన్ని సంపాదించిన వారు—
అయశస్తమసా ఖ్యాతిం మలినీకృత్యభూరిశః
వారికి అపకీర్తి చీకటి మళ్లీ మళ్లీ వారి కీర్తిని మలినం చేస్తుంది.
కిం దానైః కిం తపోభిశ్చ కిం తీర్థపరిమజ్జనైః
దానం చేసినా, తపస్సు చేసినా, తీర్థస్నానాలు చేసినా, వాటి ఉపయోగం ఏమిటి?
సంప్రధార్యేతి తేఽన్యోన్యం దైత్యాస్తే దనుజాస్తథా
అప్పుడు దైత్యులు, దానవులు పరస్పరం ఆలోచించుకున్నారు.
తత్ర వాణాసివజ్రౌఘైః కటంకటశిలామయైః
అక్కడ బాణాలు, ఖడ్గాలు, వజ్రాలు, రాళ్ళ వర్షం కురిసింది.
ఖట్వాంగైః పట్టిశైః శూలైర్లకుటైర్ముసలైరలమ్ 4.1.16.
అక్కడ గొప్పగా గదలు, కత్తులు, శూలాలు, దండాలు, మొగ్గులు విరివిగా ఉపయోగించారు.
కార్ముకాణాం వికృష్టానాం పతతాం చ పతత్రిణామ్
తనిఖీగా లాగిన విల్లు, ఎగురుతున్న బాణాల శబ్దం వినిపించింది.
రణతూర్యనినాదైశ్చ గజానాం బహుబృంహితైః
పోరాట తూర్యాల ధ్వని, ఏనుగుల గర్జనలతో ఆకాశం మారుమోగింది.
ప్రతిస్వనైరవాపూరి ద్యావాభూమ్యోర్యదంతరమ్
ఆ ప్రతిధ్వనులతో భూమి, ఆకాశం మధ్య అంతరమంతా నిండిపోయింది.
గజవాజిమహారావ స్ఫుటచ్ఛబ్దగ్రహాణి చ
ఏనుగులు, కుదీరాల గర్జనలు, వాటి పదునైన అరుపుల శబ్దాలు వినిపించాయి.
రుధిరోద్గార చిత్రాణి వ్యశ్వహస్తిరథాని చ
రక్తపాతం విస్తరించి, గుర్రాలు, ఏనుగులు, రథాలు అక్కడ కనిపించాయి.
దృష్ట్వా సైన్యం చ ప్రమథైర్భజ్యమానమితస్తతః
ప్రమథులు ఆ సైన్యాన్ని ఇక్కడ అక్కడ చీల్చి వేస్తున్న దృశ్యం చూసారు.
శరవజ్రప్రహారైస్తైర్వజ్రాఘాతైర్నగా ఇవ
బాణాలు, వజ్రాల దెబ్బలకు చెట్లు మెరుపు కొట్టినట్లు సైన్యం పడిపోయింది.
యాంతమాయాంతమాలోక్య దూరస్థం నికటస్థితమ్
ఎవరెవరు దగ్గరకి వస్తున్నారో, దూరంగా వెళ్తున్నారో వారు గమనించారు.
వినాయకేన స్కందేన నందినా సోమనందినా
వినాయకుడు, స్కందుడు, నంది, సోమనంది వారు అక్కడ ఉన్నారు.