మ్లేచ్ఛా అపి సుతీర్థేషు యే మృతానాత్మఘాతకాః
మంచి తీర్థాల్లో మరణించిన మ్లేచ్ఛులు, ఆత్మహత్య చేసుకున్నవారు కూడా,
అంధం తమో విశేయుస్తే యే చైవాత్మహనో జనాః
వారు అంధకారంలోకి వెళ్తారు; ఆత్మహంతకులు కూడా అలాగే చీకటిలోకి పోతారు.
ఆత్మఘాతో న కర్తవ్యస్తస్మాత్క్వాపి విపశ్చితా
అందువల్ల, జ్ఞానులు ఎక్కడా తమ ప్రాణాన్ని తామే పోగొట్టుకోవడం చేయకూడదు.
యథేష్టమరణం కేచిదాహుస్తత్త్వావబోధకాః
కొంతమంది సత్యాన్ని గ్రహించిన వారు, ఎవరికైనా కావాలంటే ఎప్పుడు మరణించవచ్చని అంటారు.
అంత్యజా అపి యే కేచిద్దయాధర్మానుసారిణః
ఎవరైనా అణగారినవారు అయినా, దయతో ధర్మాన్ని అనుసరిస్తే—
పల్లీపతిరభూదుగ్రః పింగాక్ష ఇతి విశ్రుతః
ఒకప్పుడు పల్లెకు అధిపతిగా ఉగ్రుడు అనే పింగాక్షుడు ప్రసిద్ధి చెందాడు.
ఘాతయేద్దూరసంస్థోపి యః పాంథపరిపంథినః
అతడు దూరంగా ఉన్న ప్రయాణికులను కూడా చంపించేవాడు.
జీవేన్మృగయు ధర్మేణ తత్రాపి కరుణాపరః
అతడు వేటతో జీవించేవాడు, ధర్మాన్ని పాటించేవాడు, దయలోనూ అతడు ప్రత్యేకంగా ఉండేవాడు.
న తోయగృధ్నూన్న శిశూన్నాంతర్వర్త్నిత్వలక్షణాన్ 4.1.12.
అతడు నీటి మీద, పిల్లల మీద, లోపల దీపం ఉన్నవాళ్ల మీద అసూయ చూపేవాడు కాదు.
శ్రమాతురేభ్యః పాంథేభ్యః స విశ్రామం ప్రయచ్ఛతి
క్లాంతిచెందిన ప్రయాణికులకు విశ్రాంతి కల్పించేవాడు.
మృగత్త్వచోతిమృదులా వివస్త్రేభ్యాతిసర్జతి
బట్టలు లేని వారికి అతడు మృదువైన జంతు చర్మాలను వస్త్రాలుగా ఇస్తుండేవాడు.
న జిఘృక్షతి తేభ్యోర్థమభయం చేతి యచ్ఛతి
వారి దగ్గర ధనం తీసుకోవాలని ఆశించడు, వారికి భద్రతను కూడా ఇస్తాడు.
నిత్యం కార్పటికాన్సర్వాన్ స పుత్రేణ ప్రపశ్యతి
అతడు తన కుమారుడితో కలిసి ఎల్లప్పుడూ అన్నీ కాపారులకు దయతో చూసేవాడు.
ఇతి తిష్ఠతి పింగాక్షే సాటవీ నగరాయితా
ఈ విధంగా, పింగాక్షుడు అడవిని నగరంలా మార్చి అక్కడే ఉండేవాడు.
కదాచిత్తత్పితృవ్యేణ సమీప గ్రామవాసినా
ఒకసారి, అతని పితృవ్యుడు గ్రామంలో నివసించే వాడు దగ్గరికి వచ్చాడు.
లుబ్ధకస్తద్ధనే లుబ్ధః క్షుద్రస్తన్నిధనోద్యతః
ఒక వేటగాడు ఆ ధనానికి ఆశపడి, దురాశతో, దాన్ని కోసం చంపడానికి సిద్ధంగా ఉండేవాడు.
తదా యుప్యస్యశేషేణ పింగాక్షో మృగయాం గతః
అప్పుడు పింగాక్షుడు యజ్ఞపు కఠినాన్ని తీసుకొని వేటకు వెళ్లాడు.
పరప్రాణద్రుహాం పుంసాం న సిద్ధ్యేయుర్మనోరథాః
ఇతరుల ప్రాణాలను హానిచేసేవారి కోరికలు ఎప్పుడూ నెరవేరవు.
న చింతయేదనిష్టాని తస్మాత్కృష్టిః కదాచన 4.1.12.
అందువల్ల, ఎప్పుడూ అపశకునాల గురించి ఆలోచించకూడదు; అందుకే, వ్యవసాయం చేయకూడదు.
తస్మాదాత్మసుఖంప్రేప్సు రిష్టానిష్టం న చింతయేత్
కాబట్టి, తన ఆనందాన్ని కోరేవాడు శుభం, అశుభం గురించి ఆలోచించకూడదు.
వ్యుష్టాయామథయామిన్యామభూత్కోలాహలో మహాన్
రాత్రి ముగిసిన తర్వాత అక్కడ పెద్ద గందరగోళం ఏర్పడింది.
మా మారయధ్వం త్రాయధ్వం భటాః కార్పటికా వయమ్
మమ్మల్ని చంపకండి, కాపాడండి భటులారా! మేము దరిద్రులు.
వయం పాంథా అనాథాః స్మో విశ్వనాథపరాయణాః
మేము దారిలో ప్రయాణించే వారు, ఎవ్వరూ లేని వారు, విశ్వనాథునికి శరణు వచ్చినవాళ్లం.
వయం పింగాక్షవిశ్వాసాదస్మిన్మార్గేఽకుతోభయాః
ఈ మార్గంలో మేము పింగాక్షుని మీద నమ్మకంతో భయమేమీ లేకుండా ఉన్నాం.
ఇతి శ్రుత్వాఽథ పింగాక్షో భటః కార్పటికేరితమ
అవి విన్న పింగాక్షుడు, ఆ భటుడు, దరిద్రులు చెప్పిన మాటలు ఆలకించి—
తత్కర్మసూత్రైరాకృష్టో భిల్లఃకార్పటికప్రియః
ఆ భిల్లుడు, దరిద్రులకు ప్రియమైనవాడు, తన కర్తవ్యానికి బంధించబడి వెళ్లాడు.
కోయంకోయం దురాచారః పింగాక్షే మయి జీవతి
నేను పింగాక్షుడు బ్రతికుండగా ఈ దుర్మార్గుడు ఎవడు?
ఇతి తద్వాక్యమాకర్ణ్య తారాక్షస్తత్పితృవ్యకః
ఆ మాటలు విని, తారాక్షుడు, అతని చిన్నాన్న—
కులధర్మం వ్యపాస్యైష వర్తతే కులపాంసనః 4.1.12.
ఇతడు కుటుంబ ధర్మాన్ని వదిలిపెట్టి, వంశానికి మచ్చగా ప్రవర్తిస్తున్నాడు.
విచార్యేతి స దుష్టాత్మా భృత్యానాజ్ఞాపయత్క్రుధా
అలా ఆలోచించి, ఆ దుష్టుడు కోపంతో తన సేవకులకు ఆజ్ఞాపించాడు.