అవష్టబ్ధావథ క్షిప్త్వా పాదౌ శంకరపాణినా ౨౭.
అంతటితో ఆగకుండా, శంకరుడు తన చేతితో ఆమె పాదాలను పట్టుకొని, తనను తాను ఆమె పాదాల దగ్గర పడేసాడు.
తస్యాం వ్రజన్త్యాం కోపేన పునరాహ పురాంతకః ౨౭.
ఆమె కోపంతో వెళ్లిపోతుండగా, పురాంతకుడు మళ్లీ మాట్లాడాడు.
హిమాచలస్య శ్రృంగైస్తైర్మేఘమాలాకులైర్మనః ౨౭.
ఆ మేఘాలతో కప్పబడిన హిమాచల శిఖరాలు నా మనసును కలవరపెడుతున్నాయి.
కాఠిన్యం కష్టమస్మింస్తే వనేభ్యో బహుధా గతమ్ ౨౭.
నీలో ఉన్న కఠినత, గట్టితనం, ఆ అడవుల వల్ల నానావిధాలుగా వచ్చినవి.
సంక్రాంతం సర్వమేవైతత్తవ దేవీ హిమాచలాత్ ౨౭.
దేవీ, ఇవన్నీ నీకు హిమాచల పర్వతం నుంచే వచ్చిన లక్షణాలు.
కోపకంపితధూమ్రాస్యా ప్రస్ఫురద్దశనచ్ఛదా ౨౭.
కోపంతో నోటికొనెత్తిన పొగ, కంపించుతున్న పెదాలు, మెరిసే పళ్లతో ఆమె నిలిచింది.
తవాపి దుష్టసంపర్కాత్సంక్రాంతం సర్వమేవహి ౨౭.
నిజంగా, చెడ్డవారితో కలిసినందువల్ల కూడా ఇవన్నీ నీకు వచ్చాయి.
హృత్కాలుష్యం శశాంకాత్తే దుర్బోధత్వం వృషాదపి ౨౭.
చంద్రుని నుంచి హృదయములో మలినతను, వృషభం నుంచి అర్థం చేసుకోవడంలో కష్టాన్ని నీవు పొందావు.
శ్మశానవాస ఆసీస్త్వం నగ్నత్వాన్న తవ త్రపా ౨౭.
నీవు శ్మశానంలో నివసించావు; నగ్నంగా ఉండటం వల్ల నీకు సిగ్గు లేదు.
వ్రజంతీ గిరిజాఽపశ్యత్సఖీం మాతుర్మహాప్రభామ్ ౨౮.
గిరిజా వెళ్తుండగా, తల్లి సేవకురాలు అయిన తన స్నేహితురాలిని చూశింది.
సాపి దృష్ట్వా గిరిసుతాం స్నేహవిక్లవమానసా ౨౮.
ఆ పర్వత కుమారిని చూసిన వెంటనే, ఆ స్నేహితురాలి మనసు ప్రేమతో నిండిపోయింది.
సా చాస్యై సర్వమాచఖ్యౌ శంకరాత్కోపకారణమ్ ౨౮.
ఆమె, శంకరుడిపై కోపపడటానికి కారణం ఏమిటో, అన్నీ ఆమెకు చెప్పింది.
నిత్యం శైలాధిరాజస్య దేవతా త్వమనిందితే ౨౮.
నిష్కళంకినీ! నీవు ఎప్పుడూ శైలాధిరాజుని దేవతవే.
తదహం సంప్రవక్ష్యామి యద్విధేయం తవాధునా ౨౮.
కాబట్టి, ఇప్పుడు నీవు చేయవలసినది ఏమిటో నేను చెబుతాను.
త్వయాఖ్యేయం మమ శుబే యుక్తం పశ్చాత్కరోమ్యహమ్ ౨౮.
శుభలక్షణమయినీ! నీవు నాకు చెప్పు, ఆ తరువాత నేను తగినదాన్ని చేస్తాను.
రమ్యే తత్ర మహాశృంగే నానాశ్చర్యోపశోభితే ౨౮.
అందమైన ఆ గొప్ప శిఖరంపై, ఎన్నో అద్భుతాలతో అలంకరించబడి ఉంది.
తపస్తేపే గిరిసుతా పుత్రేణ పరిపాలితా ౨౮.
అక్కడ పర్వతకన్య తన కుమారుని రక్షణలో తపస్సు చేసింది.
యథా న కాచిత్ప్రవిశేద్యోషిదత్ర హరాంతికే ౨౮.
ఇక్కడ హరుని సమీపంలో ఏ మహిళ కూడా ప్రవేశించకుండా చూడాలి.
శీఘ్రమేవ కరిష్యామి తతో యుక్తమనంతరమ్ ౨౮.
నేను వెంటనే ఇది చేస్తాను, తరువాత తగినదాన్ని కూడా వెంటనే చేస్తాను.
మాతురాజ్ఞా సుతో హ్లాద ప్లావితాంగో గతజ్వరః ౨౮.
తల్లి ఆజ్ఞను పాటిస్తూ, కుమారుడు ఆనందంతో, శరీరం ఉల్లాసంగా, జ్వరములేని వాడై ఉన్నాడు.
గజవక్త్రం తతః ప్రాహ ప్రణమ్య సమవస్థితమ్ ౨౮.
ఆ తరువాత గజవక్త్రుడు నమస్కరించి అక్కడ నిలుచున్నవారితో మాట్లాడాడు.
గజవక్త్రం హి త్వాం బాల మామివోపహసిష్యతి ౨౮.
బాలా! గజవక్త్రుడు నన్ను ఎలా హాస్యం చేస్తాడో, నిన్నూ అలాగే హాస్యం చేస్తాడు.
పరాభవాద్ధి ధూర్తానాం మరణం సాధు పుత్రక ౨౮.
దుష్టుల పరాభవానికి మరణమే శ్రేయస్కరం, ప్రియమైన కుమారా!
ఇతి శ్రీస్కాందే మహాపురాణ ఏకాశీతిసాహస్ర్యాం సంహితాయాం ప్రథమే మాహేశ్వరఖణ్డే కౌమారికాఖణ్డే కుమారేశ్వరమాహాత్మ్యే పార్వత్యస్తపోర్థం గమనవర్ణనంనామాష్టావింశోఽధ్యాయః
ఇలా, స్కాంద మహాపురాణంలో, తొలిప్రభాగమైన మాహేశ్వరఖండంలో, కౌమారికాఖండంలో, కుమారేశ్వర మహిమను వివరించే విభాగంలో, పార్వతీ తపస్సు కోసం వెళ్లిన వర్ణనగా పేరుగల ఇరవై ఎనిమిదవ అధ్యాయం ముగిసింది.
వ్రజంతీ గిరిజాఽపశ్యత్సఖీం మాతుర్మహాప్రభామ్ ౨౯.
గిరిజా వెళ్ళుతుండగా, తల్లి మహోన్నతమైన స్నేహితురాలిని చూసింది.
సాపి దృష్ట్వా గిరిసుతాం స్నేహవిక్లవమానసా ౨౯.
ఆ స్నేహితురాలు పర్వతకన్యను చూసి, ప్రేమతో మనసు నిండిపోయింది.
సా చాస్యై సర్వమాచఖ్యౌ శంకరాత్కోపకారణమ్ ౨౯.
ఆమె శంకరుడు ఎందుకు కోపించాడో అన్నీ ఆమెకు వివరంగా చెప్పింది.
నిత్యం శైలాధిరాజస్య దేవతా త్వమనిందితే ౨౯.
నిష్కళంకినీ! నీవు ఎప్పుడూ శైలాధిరాజుని దేవతవే.
తదహం సంప్రవక్ష్యామి యద్విధేయం తవాధునా ౨౯.
కాబట్టి, ఇప్పుడు నీవు చేయవలసినది ఏమిటో నేను చెబుతాను.
త్వయాఖ్యేయం మమ శుభే యుక్తం పశ్చాత్కరోమ్యహమ్ ౨౯.
శుభలక్షణమయినీ! నీవు నాకు చెప్పు, ఆ తరువాత నేను తగినదాన్ని చేస్తాను.