ప్రణమ్య సర్వభూతాని ప్రార్థయామ్యస్మి దుష్కరమ్ ౨౭.
ప్రతి జీవికి నమస్కరిస్తూ, సాధించలేని దానిని కోరుతున్నాను.
క్రీడితుం వీరకే యాతే తతో దేవీ చ పార్వతీ ౨౭.
ఆ చిన్న వీరుడు ఆడుకోవడానికి వెళ్లినప్పుడు, దేవి పార్వతీ—
తతో గిరిసుతాకణ్ఠే క్షిప్తబాహుర్మహేశ్వరః ౨౭.
అప్పుడే, పర్వత కుమార్తె మెడపై చేయి వేసి, మహేశ్వరుడు—
స హి గౌరతనుః శర్వో విశేషాచ్ఛశిశోభితః ౨౭.
ఆ గౌరవర్ణుడైన శర్వుడు, చంద్రుని వెలుతురుతో మరింత ప్రకాశించాడు.
శరీరే మమ తన్వంగీ సితే భాస్యసితద్యుతిః ౨౭.
నాజాజిలా నడుము కలదానీ, నీ తెల్ల వెలుగు నా శరీరంపై మెరిసిపోతుంది.
చంద్రజ్యోత్స్నాభిసంపృక్తా తామసీ రజనీ యథా ౨౭.
చంద్రుని కాంతితో రాత్రి ఎలా నిండిపోతుందో, అలాగే నా రూపం కూడా నిండిపోతుంది.
ఇత్యుక్తా గిరిజా తేన కణ్ఠం శర్వాద్విముచ్య సా ౨౭.
అలా శర్వుడు చెప్పగానే, గిరిజా అతని మెడను వదిలింది.
స్వకృతేన జనః సర్వో జనేన పరిభూయతే ౨౭.
ప్రతి మనిషి తన చర్యల వల్లే ఇతరులచేత తక్కువగా భావించబడతాడు.
తపోభిర్దీప్తచరితైర్యత్త్వాం ప్రార్థితవత్యహమ్ ౨౭.
తపస్సుతో, మంచి పనులతో, నిన్ను కోరుకున్నాను.
నైవాహం కుటిలా శర్వ విషమా న చ ధూర్జటే ౨౭.
శర్వా, నేను వంకరగా లేను; ధూర్జటి, నేను కఠినంగా కూడా లేను.
నాహం ముష్ణామి నయనే నేత్రహంతా భవాన్భవ ౨౭.
నేను కన్నులను నాశనం చేయను; భవా, నువ్వే కన్ను నాశనం చేసేవాడివి.
మూర్ధ్ని శూలం జనయసే స్వైర్దోషైర్మామదిక్షిపన్ ౨౭.
నీ తప్పులతో నన్ను నిందిస్తూ, నువ్వే నీ తలపై శూలాన్ని ఉంచుకుంటావు.
యాస్యామ్యహం పరిత్యక్తుమాత్మానం తపసా గిరిమ్ ౨౭.
నిన్ను వదిలి, తపస్సుకోసం నేను పర్వతానికి వెళ్తాను.
నిశమ్య తస్యా వచనం కోపతీక్ష్ణాక్షరం భవః ౨౭.
ఆమె కోపంతో పదాలు పలికినదాన్ని వినగానే, భవుడు—
న తత్త్వజ్ఞాసి గిరిజే నాహం నిందాపరస్తవ ౨౭.
పర్వతకన్యకా, నీవు నిజమైన విషయాన్ని ఇంకా తెలియజేయలేదు; నేను నిన్ను తప్పు పట్టే మనిషిని కాదు.
వికల్పః స్వచ్ఛచిత్తేతి గిరిజైషా మమ ప్రియా ౨౭.
నీ మనసు నిర్మలంగా ఉండడం వల్లే నీలో ఈ సందేహం కలిగింది గిరిజా; అందుకే నిన్ను నేను ఎంతో ఇష్టపడుతున్నాను.
అస్మాదృశానాం కృష్ణాంగి ప్రవర్తంతేఽన్యథా గిరః ౨౭.
మా వంటి వారికీ, ఓ శ్యామలాంగి, మాటలు కొన్నిసార్లు వేరే అర్థం వచ్చేలా ఉంటాయి.
నర్మవాదీ భవిష్యామి జహి కోపం సుచిస్మితే ౨౭.
నేను సరదాగా మాట్లాడతాను; అందుచేత, అందమైన నవ్వుతో ఉన్నవాడివి, నీ కోపాన్ని వదిలిపెట్టు.
దీనేనాప్యపమానేన నిందితా నమి విక్రియామ్ ౨౭.
ఎంత చిన్నవాడైనా నన్ను అవమానించినా, నేను నా మనస్తాపాన్ని బయటపెట్టను.
ఇత్యనేకైశ్చాటువాక్యైః సూక్తైర్దేవేన బోధితా ౨౭.
ఇలా దేవుడు అనేక మధురమైన, సంతోషపెట్టే మాటలతో ఆమెను ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించాడు.
అవష్టబ్ధావథ క్షిప్త్వా పాదౌ శంకరపాణినా ౨౭.
అంతటితో ఆగకుండా, శంకరుడు తన చేతితో ఆమె పాదాలను పట్టుకొని, తనను తాను ఆమె పాదాల దగ్గర పడేసాడు.
తస్యాం వ్రజన్త్యాం కోపేన పునరాహ పురాంతకః ౨౭.
ఆమె కోపంతో వెళ్లిపోతుండగా, పురాంతకుడు మళ్లీ మాట్లాడాడు.
హిమాచలస్య శ్రృంగైస్తైర్మేఘమాలాకులైర్మనః ౨౭.
ఆ మేఘాలతో కప్పబడిన హిమాచల శిఖరాలు నా మనసును కలవరపెడుతున్నాయి.
కాఠిన్యం కష్టమస్మింస్తే వనేభ్యో బహుధా గతమ్ ౨౭.
నీలో ఉన్న కఠినత, గట్టితనం, ఆ అడవుల వల్ల నానావిధాలుగా వచ్చినవి.
సంక్రాంతం సర్వమేవైతత్తవ దేవీ హిమాచలాత్ ౨౭.
దేవీ, ఇవన్నీ నీకు హిమాచల పర్వతం నుంచే వచ్చిన లక్షణాలు.
కోపకంపితధూమ్రాస్యా ప్రస్ఫురద్దశనచ్ఛదా ౨౭.
కోపంతో నోటికొనెత్తిన పొగ, కంపించుతున్న పెదాలు, మెరిసే పళ్లతో ఆమె నిలిచింది.
తవాపి దుష్టసంపర్కాత్సంక్రాంతం సర్వమేవహి ౨౭.
నిజంగా, చెడ్డవారితో కలిసినందువల్ల కూడా ఇవన్నీ నీకు వచ్చాయి.
హృత్కాలుష్యం శశాంకాత్తే దుర్బోధత్వం వృషాదపి ౨౭.
చంద్రుని నుంచి హృదయములో మలినతను, వృషభం నుంచి అర్థం చేసుకోవడంలో కష్టాన్ని నీవు పొందావు.
శ్మశానవాస ఆసీస్త్వం నగ్నత్వాన్న తవ త్రపా ౨౭.
నీవు శ్మశానంలో నివసించావు; నగ్నంగా ఉండటం వల్ల నీకు సిగ్గు లేదు.
వ్రజంతీ గిరిజాఽపశ్యత్సఖీం మాతుర్మహాప్రభామ్ ౨౮.
గిరిజా వెళ్తుండగా, తల్లి సేవకురాలు అయిన తన స్నేహితురాలిని చూశింది.