పూర్వజన్మని తుష్టోఽహం ఘృతకంబలపూజయా ౭.
పూర్వజన్మలో నెయ్యితో, గొర్రెబట్టతో చేసిన పూజ వల్ల నేను సంతోషించాను.
తతో మయా వృతః ప్రాదాద్గాణపత్యం మదీప్సితమ్ ౭.
అందుకే, నేను కోరుకున్న గణపత్య స్థానం నాకు దక్కింది.
తేనైవ హి శరిరేణ ప్రణతం పురతః స్థితమ్ ౭.
అదే శరీరంతో, నా ముందు నిలబడి, అతను నమస్కరించాడు.
ఘృతేన పూజాం కర్తాసౌ భావీ మమ గణః స్ఫుటమ్ ౭.
భవిష్యత్తులో అతను నెయ్యితో పూజ చేస్తూ, నా గణుడవుతాడు.
ప్రతీపపాలకంనామ సంస్థితం శివశాసనమ్ ౭.
శివుని ఆజ్ఞతో ప్రతీపపాలకుడని అతడు ప్రసిద్ధి చెందుతాడు.
నిసర్గచపలాం ప్రాప్య భ్రమరీమివ తాం శ్రియమ్ ౭.
స్వభావంగా చంచలమైన అదృష్టాన్ని, తేనెటీగలా పొందాను.
విచచార తదా మత్తః కిలాహం వారణో యథా ౭.
అప్పుడు, మత్తులో ఏనుగులా తిరిగాను.
విద్యామభిజనం లక్ష్మీం ప్రాప్య నీచనరో యథా ౭.
ఒక నీచుడు విద్య, వంశం, ఐశ్వర్యం పొందినట్లు,
అథ కాలే వ్యతిక్రాంతే కియన్మాత్రే యదృచ్ఛయా ౭.
కొంతకాలం గడిచిన తరువాత, యాదృచ్ఛికంగా,
తపస్యతి మునిస్తత్ర గాలవో భార్యయా సహ ౭.
అక్కడ గాలవుడు తన భార్యతో కలిసి తపస్సు చేసుకుంటున్నాడు.
బ్రాహ్మణస్య హి దేహోయం నైవైహికఫలప్రియః ౭.
బ్రాహ్మణుని శరీరం లోకసంబంధమైన ఫలితాలను ఇష్టపడదు.
తస్య భార్యాఽతిరూపేణ విజిగ్యే విశ్వవర్ణినీ ౭.
అతని భార్య అపూర్వ సౌందర్యంతో, ప్రపంచంలోని అన్ని స్త్రీలను మించిపోయింది.
హంసగద్గదసంభాషా మత్తమాతంగగామినీ ౭.
ఆమె మాటలు హంసల మాదిరిగా మధురంగా, స్పష్టంగా ఉండేవి; నడక మత్తులో ఉన్న ఏనుగు నడకలా ఉండేది.
నిమ్ననాభిర్విధాత్రైషా నిర్మితా సందిదృక్షుణా ౭.
ఆమెను, లోతైన నాభితో, సృష్టికర్త చూడాలని ఆశించి సృష్టించాడు.
తతోఽవినీతస్తాం వీక్ష్య భద్ర గాలవవల్లభామ్ వివేకినోఽపి మునయస్తావదేవ వివేకినః॥ ౭.
అప్పుడు, ఓ శుభ్రుడా, గాలవుని ప్రియురాలిని చూసినప్పుడు, బుద్ధిమంతులైన మునులు కూడా కొంతకాలం మాత్రమే బుద్ధిమంతులుగా ఉంటారు.
యావన్న హరిణాక్షీణామపాంగవివరేక్షితాః ౭.
హరిణాక్షి స్త్రీలు పక్క చూపులతో చూడనంతవరకు మాత్రమే వారు బుద్ధిమంతులుగా ఉంటారు.
ఇతి చేతి హరిష్యామి తపసా రక్షితాం మునేః ౭.
ఈ విధంగా, ఆ ముని తపస్సుతో రక్షించబడిన ఆమెను నేను తీసుకుపోతాను.
మమ భావీ భవేదేషా భార్యా మృత్యురుతాపి మే ౭.
ఆమె నా భార్యగా మారడం నా విధిగా ఉంది, మరణం వచ్చినా సరే.
ప్రాప్యాంతరం హరిష్యామి నాస్య యోగ్యేయమంగనా ౭.
సందర్భం దొరికినప్పుడు, నేను ఆమెను తీసుకుపోతాను. ఈ స్త్రీ అతనికి తగినది కాదు.
నమస్కృత్య వచోఽవోచమితి భావ్యర్థనోదితః ౭.
భవిష్యత్తులో జరిగే విషయానికి తోడుగా, నమస్కరించి ఈ మాటలు చెప్పాను.
భవేదవశ్యం తద్భావి యథా పుంభిః పురా కృతమ్ ౭.
ఏది జరగాల్సిందో అది తప్పకుండా జరుగుతుంది, మునుపు మనుషులు చేసినట్లే.
శిష్యోఽహం భవతా పాఠ్యం కర్ణధారం మహామునిమ్ ౭.
మహామునివర్యా! నేనూ మీ శిష్యుడిని, నేనూ నేర్చుకోవాల్సినవాడిని, నడిపించాల్సినవాడిని.
నమస్యే చేతనం బ్రహ్మా ప్రత్యక్షం గాలవాఖ్యయా ౭.
గాలవుడు అనే మునిగా ప్రత్యక్షంగా ఉన్న చైతన్యబ్రహ్మను నేను నమస్కరిస్తున్నాను.
ఉపదేశమహామంత్రైర్మాం జాంగులిక జీవయ ౭.
ఓ వైద్యా! ఉపదేశమహామంత్రాలతో నన్ను తిరిగి బ్రతికించు.
త్వద్వాక్యతీక్ష్ణధారేణ కుఠారేణ క్షయం వ్రజేత్ ౭.
నీ మాటల పదునైన ధారతో, కొడవలి లాగా, నాశనం కలగనివ్వు.
ఛిద్యతాం సూత్రధారేణ విద్యాపరశునాధునా ౭.
ఇప్పుడు విద్యాపరశువు అనే గొడ్డలితో, సూత్రధారి లాగా, దాన్ని కోయించు.
సమిద్దర్భాన్మూలఫలం దారూణి జలమేవ చ ౭.
వెదురుపుల్లలు, మూలాలు, పండ్లు, దారువులు, నీరు— ఇవన్నీ వెలిగించబడ్డాయి.
ఇత్థం పురా బకాభిఖ్యం బకవృత్తిముపాశ్రితమ్ ౭.
ఇలా, పురాతన కాలంలో, నేను బకపక్షి వేషాన్ని ధరించి, బకుని నడవడిని అనుసరించాను.
తతోఽతీవ వినీతోఽహం భూత్వా తం బ్రాహ్మణీయుతమ్ ౭.
ఆ తరువాత, నేను ఎంతో వినయంగా మారి, ఆ బ్రాహ్మణుడు మరియు అతని భార్యతో ఉన్నాను.
స చ జానన్మునిః పత్నీం పాత్రభూతామవిశ్వసన్ ౭.
ఆ ముని తన భార్య మంచి గుణాలవాడని తెలిసినా, ఆమెపై నమ్మకం పెట్టలేదు.