యద్యయం చిరకారీ స్యాత్స మాం త్రాయేత పాతకాత్ ౬.
ఈవాడు సహనంగా ఉండగలిగితే, నన్ను పాపం నుండి కాపాడగలడు.
యదద్య చిరకారీ త్వం తతోఽసి చిరకారికః ౬.
నువ్వు ఈ రోజు సహనంగా ఉన్నావు కాబట్టి, నిన్ను సహనవంతుడు అంటారు.
ఆత్మానం పాతకే విష్టం శుభాహ్వ చిరకారిక ౬.
శుభాహ్వ అనే సహనవంతుడా, నీవు కూడా పాపంలో మునిగిపోయావు.
చిరకారికం దదర్శాథ పుత్రం మాతురుపాంతికే ౬.
అతడు సహనవంతుడైన కుమారుని తన తల్లి దగ్గర చూశాడు.
శస్త్రం త్యక్త్వా స్థితో మూర్ధ్నా ప్రసాదాయోపచక్రమే ౬.
ఆయుధాన్ని పక్కన పెట్టి, తల వంచి నిలబడి, క్షమాభిక్ష కోరడం ప్రారంభించాడు.
పత్నీం చైవ తు జీవంతీం పరామభ్యగమన్ముదమ్ ౬.
తన భార్య ఇంకా బతికుండగా, ఆమెను అత్యంత ఆనందంతో దగ్గరికి వెళ్లాడు.
బుద్ధిరాసీత్సుతం దృష్ట్వా పితుశ్చరణయోర్నతమ్ ౬.
తన కుమారుడు తండ్రి పాదాల వద్ద వంగి నమస్కరించగా, మేధాతిథి హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయింది.
తతః పిత్రా చిరం స్మృత్వా చిరం చాఘ్రాయ మూర్ధని ౬.
ఆ తరువాత తండ్రి తన కుమారుడిని చాలా కాలం గుర్తు చేసుకుని, అతని తలపై ముద్దు పెడుతూ సుదీర్ఘంగా ఆనందించాడు.
చిరం ముదాన్వితః పుత్రం మేధాతిథిరథాబ్రవీత్ ౬.
మేధాతిథి ఎంతో సంతోషంతో, కొంతసేపు తన కుమారునితో ప్రేమగా మాట్లాడాడు.
చిరాయ యత్కృతం సౌమ్య చిరమస్మిన్ దుఃఖితః ౬.
ప్రియమైన వాడా! ఇక్కడ ఎన్నో రోజులుగా ఏం జరిగిందో, ఎంతకాలంగా బాధలు ఎదురయ్యాయో చెప్పు.
చిరేణ మంత్రం సంధీయాచ్చిరేమ చ కృతం త్యజేత్ ౬.
ఎంతకాలమైనా ఆలోచించి నిర్ణయం తీసుకోవాలి; అలాగే, ఎంతకాలమైనా చేసిన పనిని వదిలేయాలి.
రోగే దర్పే చ మానే చ ద్రోహే పాపే చ కర్మణి ౬.
రోగం, గర్వం, మానం, శత్రుత్వం, పాపం, పనులలోనూ
బంధూనాం సుహృదాం చైవ భృత్యానాం స్త్రీజనస్య చ ౬.
బంధువులు, స్నేహితులు, సేవకులు, స్త్రీల మధ్యనూ
చిరం ధర్మాన్నిషేవేత కుర్యాచ్చాన్వేషణం చిరమ్ ౬.
ధర్మాన్ని ఎన్నాళ్లైనా ఆచరించాలి; అలాగే, సత్యాన్వేషణను కూడా ఎంతకాలమైనా కొనసాగించాలి.
చిరం వినీయ చాత్మానం చిరం యాత్యనవజ్ఞతామ్ ౬.
తనను తాను ఎంతకాలమైనా నియంత్రించుకుంటే, అంతకాలం గౌరవాన్ని పొందుతాడు.
చిరం పృచ్ఛేచ్చ శ్రృణుయాచ్చిరం న పరిభూయతే ౬.
ఎంతకాలమైనా ప్రశ్నలు అడిగి, ఎంతకాలమైనా వినిపిస్తే, ఎవరూ తక్కువగా చూడరు.
భయే చ సాధుపూజాయాం చిరకారీ న శస్యతే ౬.
భయ సమయంలోనూ, మంచి వారికి గౌరవం చేయడంలోనూ ఆలస్యం చేయడం ప్రశంసించదగినది కాదు.
తతశ్చిరముపాస్యాథ దివం యాతిశ్చిరం మునిః ౬.
అంతట తరువాత ముని ఎంతకాలమైనా పూజ చేసి, ఆ తరువాత స్వర్గంలో స్థిరంగా ఉంటాడు.
కలౌ చ భవతాం విప్రా మచ్ఛాపో నిపతిష్యతి ౬.
కలియుగంలో, బ్రాహ్మణులారా! నా శాపం మీ మీద పడుతుంది.
పాదప్రక్షాలనం కృత్వా తతోఽహం ధర్మవర్మణః ౬.
పాదాలను శుభ్రం చేసి, ధర్మవర్మ కోసం నేను
కాంచనైరర్నోప్రదానైశ్చ గృహదానైర్ధనాదిభిః ౬.
బంగారం, భూమి, ఇల్లు, ధనం మొదలైన వాటిని దానం చేసి,
తతః కరం సముద్యమ్య ప్రాహేన్ద్రో దేవసంగమే ౬.
ఆ తరువాత ఇంద్రుడు తన చేయి పైకి ఎత్తి, దేవతల సభలో మాట్లాడాడు.
గణాధీశో వయం యావద్యావత్త్రిభువనం త్విదమ్ ౬.
ఈ మూడు లోకాలు ఉన్నంతకాలం మేమే గణాధిపతులు.
బ్రహ్మశాపో రుద్రశాపో విష్ణుశాపస్తథైవ చ ౬.
బ్రహ్మ శాపం, రుద్ర శాపం, విష్ణు శాపం కూడా అలాగే ఉన్నాయి.
తతస్తథేతి తైః సర్వైర్హృష్టైస్తత్ర తథోదితమ్ స్థానే ఉభే దేవకృతే ప్రసన్నాస్తతో యయుర్దేవతా దేవసద్మ॥ ౬.
అక్కడ ఉన్న అందరూ ఆనందంతో 'అలా జరుగుగాక' అని సమ్మతించారు. దేవతలు చేసిన రెండు కార్యాలు కూడా యోగ్యమైనవే. అందుకే దేవతలు సంతోషంతో తమ స్వర్గలోకానికి వెళ్లిపోయారు.
మహీసాగరమాహాత్మ్యమద్భుతం కీర్తితం త్వయా ౭.
భూమి-సముద్ర మహిమను నీవు అద్భుతంగా వివరించావు.
తదహం విస్తరాచ్ఛ్రోతుమిదమిచ్ఛామి నారద ౭.
నారదా, ఆ మహిమను నేను విస్తారంగా వినాలని కోరుతున్నాను.
మహాదాఖ్యానమాఖ్యాస్యే యథా జాతా మహీనదీ ౭.
మహీనది ఎలా పుట్టిందో ఆ గొప్ప కథను నేను చెప్పబోతున్నాను.
పురాభూద్భూపతిర్భూమావిన్ద్రద్యుమ్న ఇతి శ్రుతః ౭.
పూర్వకాలంలో ఇంద్రద్యూమనుడు అనే రాజు భూమిపై ఉండేవాడు.
ఉచితజ్ఞో వివేకస్య నివాసో గుణసాగరః ౭.
అతడు యోగ్యమైనది తెలుసుకునే వాడు, వివేకానికి నిలయం, గుణాల్లో సముద్రంలా ఉండేవాడు.