విప్రైరుత్థాయ సంపృష్టః కస్త్వం విప్ర క్వ చాగతః ౬.
ఒక బ్రాహ్మణుడు లేచి, 'బ్రాహ్మణా, నువ్వెవరు? ఎక్కడినుంచి వచ్చావు?' అని అడిగాడు.
మునిః కపిలనామాహం నారదాయ నివేద్యతామ్ ౬.
ఆయన, 'నేను కపిలుడు అనే మునిని; ఈ విషయం నారదునికి తెలియజేయండి,' అని చెప్పాడు.
ధన్యోహం యదిహాయాతః కపిల త్వం మహామునే ౬.
'కపిల మహామునీ, మీరు ఇక్కడికి రావడం వల్ల నేను ధన్యుడనయ్యాను.'
బ్రహ్మపుత్ర త్వయా దేయం యది మే త్వం శ్రృణుష్వ తత్ ౬.
'బ్రహ్మ కుమారుడవు కదా, నువ్వు నాకు ఏదైనా ఇవ్వాలనుకుంటే, నా మాట విను.'
భూమిదానం కరిష్యామి కలాపగ్రామవాసినామ్ ౬.
'నేను కలాప గ్రామవాసులకు భూమిని దానం చేస్తాను.'
తతో మయా ప్రతిజ్ఞాతమేవమస్తు మహామునే ౬.
అప్పుడు నేను ప్రతిజ్ఞ చేశాను: 'అలా జరగాలి, మహామునీ.'
శ్రాద్ధే వా ప్రాప్తకాలే వా హ్యతిథిర్విముఖీభవేత్ ౬.
శ్రాద్ధ సమయంలో లేదా సరైన సమయంలో అతిథిని పట్టించుకోకపోతే,
స గచ్ఛేద్రౌరవాఁల్లోకాన్యోఽతిథిం నాభిపూజయేత్ ౬.
ఎవరైనా అతిథిని సత్కరించకపోతే, వారు రౌరవ లోకాలకు వెళ్ళిపోతారు.
దానైర్యజ్ఞైస్త తస్తస్మిన్భోజితః కపిలో మునిః ౬.
అక్కడ కపిల మునికి దానాలు, యజ్ఞాలతో ఘనంగా సత్కారం జరిగింది.
పాదప్రక్షాలనార్థాయ సిద్ధదేవసమాగమే ౬.
సిద్ధదేవతల సమూహంలో పాదాలు కడగడానికి ఏర్పాట్లు జరిగాయి.
తతో హాసో మహాఞ్జజ్ఞే సిద్ధాప్సరః సుపర్వణామ్ ౬.
అప్పుడు శుభాకారమైన అవయవాలు కలిగిన సిద్ధులు, అప్సరసలు పెద్దగా నవ్వారు.
తతో మమాపి మనసి శోకవేగో మహానభూత్ ౬.
ఆ సమయంలో నా మనసులో కూడా గొప్ప దుఃఖం ఉప్పొంగింది.
సర్వేష్వపి చ కార్యేషు హేతిశబ్దో విగర్హితః ౬.
ఏ పని చేసినా 'అస్త్రం' అనే మాటను ఉపయోగించడం తగదు.
తతోహమబ్రంవం విప్రాన్యూయం మూర్ఖా భవిష్యథ ౬.
అప్పుడు నేను ఆ బ్రాహ్మణులకు ఇలా చెప్పాను: 'మీరు మూర్ఖులవుతారు.'
ఏవముక్తే ప్రహస్యైవ హారీతః ప్రాబ్రవీదిదమ్ ౬.
ఇలా చెప్పగానే హారీతుడు నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు:
కః శాపో దీయతే తుభ్యం శాపోయమయమేవ తే ౬.
'నీకు ఏ శాపం ఇచ్చారు? ఇదే నీకు శాపం.'
తథావిధస్య భవతో వామపాదప్రదానతః॥ ౬.
నీరు ఎడమ కాలుతో ఇచ్చినందువల్ల నీకు ఇలాంటి పరిస్థితి వచ్చింది.
శ్రృణు తత్కారణం ధీమఞ్ఛూన్యతా మే యతో భవేత్॥ ౬.
'ఓ జ్ఞానవంతుడా! నాకు శూన్యత ఎందుకు కలిగిందో విను.'
ఇతి చింతయతశ్చిత్తే హా దుఃఖోఽయం ప్రతిగ్రహః ౬.
ఇలా మనసులో ఆలోచిస్తూ, 'హాయ్! ఈ స్వీకారం ఎంత బాధాకరం!' అనుకున్నాను.
మహాదానం హి గృహ్ణానో బ్రాహ్మణః స్వం శుభం హి యత్ ౬.
బ్రాహ్మణుడు పెద్ద దానం తీసుకుంటే, తనకు ఉన్న శుభఫలం అంతా పోతుంది.
దాతా ప్రతిగ్రహీతా చ వచనం హి పరస్పరమ్ ౬.
దాతా, గ్రహీత ఇద్దరూ పరస్పరం మాట్లాడాలి.
ఇతి చింతయతో మహ్యం శూన్యతాభూద్ధి నారద ౬.
ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉండగా, నారదా! నాకు శూన్యత వచ్చింది.
హృతస్వశ్చాన్యచిత్తశ్చ శూన్యాహ్యేతే భవంతి చ ౬.
ధనం పోయినవాడు, మనసు వేరే చోట ఉన్నవాడు—వారికి శూన్యత కలుగుతుంది.
కృతః కోపస్తతస్తుభ్యమేవం హానిరియం మునే ౬.
అందుకే నీకు కోపం వచ్చింది; మునీంద్రా! ఈ నష్టం అలా సంభవించింది.
ధిఙ్మామస్తు చ దుర్బుద్ధిమవిమృశ్యార్థకారిణమ్ ౬.
విచారించకుండా పని చేసిన నా మూర్ఖత్వాన్ని నిందించాలి.
సహసా న క్రియాం కుర్యాత్పదమేతన్మహాపదామ్ ౬.
తడబడకుండా పనులు చేయకూడదు; అది పెద్ద అపాయానికి దారి తీస్తుంది.
సత్యమాహ మహాబుద్ధిశ్చిరకారీ పురా హి సః ౬.
ఎక్కువ ఆలోచించి పని చేసిన మహాజ్ఞాని నిజమే అన్నాడు.
చిరకారి మహాప్రాజ్ఞో గౌతమస్యాభవత్సుతః ౬.
గౌతమునికి పుట్టిన కుమారుడు, ఎక్కువ ఆలోచించి పని చేసే మహాజ్ఞాని అని పిలవబడేవాడు.
చిరకార్యాభిసంపతేశ్చిరకారీ తథోచ్యతే ౬.
ఎక్కువ ఆలోచించి పని చేసినందువల్ల అతడిని 'చిరకారి' అని అంటారు.
బుద్ధిలాఘవయుక్తేన జనేనాదీర్ఘదర్శినా ౬.
దూరదృష్టి లేని, తేలికపాటి బుద్ధి ఉన్న మనిషి—