తత్ర వర్షసహస్రాణి చత్వార్యాయుఃప్రకీర్తితమ్ ౬.
అక్కడ నాలుగు వేల సంవత్సరాల ఆయుష్షు ఉందని చెబుతారు.
ఇత్యేతత్కథితం తుభ్యమతశ్చాభూచ్ఛృణుష్వ తత్ ౬.
ఇంతవరకు నీకు చెప్పాను; ఇప్పుడు తర్వాత జరిగినదాన్ని విను.
ద్విజానహం సమాయాతో మహీసాగరసంగమమ్॥ ౬.
బ్రాహ్మణులారా, నేనూ భూమి సముద్ర సంగమానికి చేరుకున్నాను.
తదోత్తార్య మయా ముక్తాస్తీరే పుణ్యజలాశయే ౬.
అది దాటి, పవిత్రమైన సరస్సు తీరంలో వారిని విడిచిపెట్టాను.
నిఃశేషదోషదావాగ్నౌ మహీసాగరసంగమే ౬.
అన్ని దోషాలు అగ్నిలా మండుతున్నప్పుడు, భూమి సముద్రం కలిసే చోటు దగ్గర,
జపమానాః పరం జప్యం నివిష్టాః సంగమే వయమ్ ౬.
మనమంతా ఆ సంగమంలో లీనమై, పరమమైన జపాన్ని జపించాము.
తస్మింశ్చైవాంతరే పార్థ దేవాః శక్రపురోగమాః ౬.
అదే సమయంలో, పృథా కుమారుడా, ఇంద్రుడు ముందుండి దేవతలు అక్కడికి వచ్చారు.
దేవానాం యోనయో హ్యష్టౌ గంధర్వాప్సరసాం గణాః ౬.
అక్కడ దేవతలకు సంబంధించిన ఎనిమిది మూలాలు, గంధర్వులు, అప్సరసల సమూహాలు కూడ వచ్చారు.
పాదప్రక్షాలనం కర్తుం విప్రాణాముద్యతస్త్వహమ్ ౬.
బ్రాహ్మణుల పాదాలు కడగడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను.
సామధ్వనిసమాయుక్తాం తృతీయస్వరనాదితామ్ ౬.
సామవేద గానం మూడవ స్వరంతో ప్రతిధ్వనిస్తూ అక్కడ వినిపించేది.
విప్రైరుత్థాయ సంపృష్టః కస్త్వం విప్ర క్వ చాగతః ౬.
ఒక బ్రాహ్మణుడు లేచి, 'బ్రాహ్మణా, నువ్వెవరు? ఎక్కడినుంచి వచ్చావు?' అని అడిగాడు.
మునిః కపిలనామాహం నారదాయ నివేద్యతామ్ ౬.
ఆయన, 'నేను కపిలుడు అనే మునిని; ఈ విషయం నారదునికి తెలియజేయండి,' అని చెప్పాడు.
ధన్యోహం యదిహాయాతః కపిల త్వం మహామునే ౬.
'కపిల మహామునీ, మీరు ఇక్కడికి రావడం వల్ల నేను ధన్యుడనయ్యాను.'
బ్రహ్మపుత్ర త్వయా దేయం యది మే త్వం శ్రృణుష్వ తత్ ౬.
'బ్రహ్మ కుమారుడవు కదా, నువ్వు నాకు ఏదైనా ఇవ్వాలనుకుంటే, నా మాట విను.'
భూమిదానం కరిష్యామి కలాపగ్రామవాసినామ్ ౬.
'నేను కలాప గ్రామవాసులకు భూమిని దానం చేస్తాను.'
తతో మయా ప్రతిజ్ఞాతమేవమస్తు మహామునే ౬.
అప్పుడు నేను ప్రతిజ్ఞ చేశాను: 'అలా జరగాలి, మహామునీ.'
శ్రాద్ధే వా ప్రాప్తకాలే వా హ్యతిథిర్విముఖీభవేత్ ౬.
శ్రాద్ధ సమయంలో లేదా సరైన సమయంలో అతిథిని పట్టించుకోకపోతే,
స గచ్ఛేద్రౌరవాఁల్లోకాన్యోఽతిథిం నాభిపూజయేత్ ౬.
ఎవరైనా అతిథిని సత్కరించకపోతే, వారు రౌరవ లోకాలకు వెళ్ళిపోతారు.
దానైర్యజ్ఞైస్త తస్తస్మిన్భోజితః కపిలో మునిః ౬.
అక్కడ కపిల మునికి దానాలు, యజ్ఞాలతో ఘనంగా సత్కారం జరిగింది.
పాదప్రక్షాలనార్థాయ సిద్ధదేవసమాగమే ౬.
సిద్ధదేవతల సమూహంలో పాదాలు కడగడానికి ఏర్పాట్లు జరిగాయి.
తతో హాసో మహాఞ్జజ్ఞే సిద్ధాప్సరః సుపర్వణామ్ ౬.
అప్పుడు శుభాకారమైన అవయవాలు కలిగిన సిద్ధులు, అప్సరసలు పెద్దగా నవ్వారు.
తతో మమాపి మనసి శోకవేగో మహానభూత్ ౬.
ఆ సమయంలో నా మనసులో కూడా గొప్ప దుఃఖం ఉప్పొంగింది.
సర్వేష్వపి చ కార్యేషు హేతిశబ్దో విగర్హితః ౬.
ఏ పని చేసినా 'అస్త్రం' అనే మాటను ఉపయోగించడం తగదు.
తతోహమబ్రంవం విప్రాన్యూయం మూర్ఖా భవిష్యథ ౬.
అప్పుడు నేను ఆ బ్రాహ్మణులకు ఇలా చెప్పాను: 'మీరు మూర్ఖులవుతారు.'
ఏవముక్తే ప్రహస్యైవ హారీతః ప్రాబ్రవీదిదమ్ ౬.
ఇలా చెప్పగానే హారీతుడు నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు:
కః శాపో దీయతే తుభ్యం శాపోయమయమేవ తే ౬.
'నీకు ఏ శాపం ఇచ్చారు? ఇదే నీకు శాపం.'
తథావిధస్య భవతో వామపాదప్రదానతః॥ ౬.
నీరు ఎడమ కాలుతో ఇచ్చినందువల్ల నీకు ఇలాంటి పరిస్థితి వచ్చింది.
శ్రృణు తత్కారణం ధీమఞ్ఛూన్యతా మే యతో భవేత్॥ ౬.
'ఓ జ్ఞానవంతుడా! నాకు శూన్యత ఎందుకు కలిగిందో విను.'
ఇతి చింతయతశ్చిత్తే హా దుఃఖోఽయం ప్రతిగ్రహః ౬.
ఇలా మనసులో ఆలోచిస్తూ, 'హాయ్! ఈ స్వీకారం ఎంత బాధాకరం!' అనుకున్నాను.
మహాదానం హి గృహ్ణానో బ్రాహ్మణః స్వం శుభం హి యత్ ౬.
బ్రాహ్మణుడు పెద్ద దానం తీసుకుంటే, తనకు ఉన్న శుభఫలం అంతా పోతుంది.