వ్రతేన తేన సంతుష్టో భగవాన్హరిరీశ్వరః ౧౮.
ఆ వ్రతంతో భగవంతుడు హరి పరమేశ్వరుడు సంతుష్టుడయ్యాడు.
అదిత్యాః కశ్యపేనైవ ఉపనీతస్తదా ప్రభుః ౧౮.
అదిత్యులలో కశ్యపుడు ఆ ప్రభువుకు ఉపనయనం చేశాడు.
దత్తం యజ్ఞోపవీతం చ బ్రహ్మణా పరమేష్ఠినా ౧౮.
బ్రహ్మ పరమేశ్ఠి స్వయంగా యజ్ఞోపవీతాన్ని ఇచ్చాడు.
మేఖలా చ సమానీతా అజినం చ మహాద్భుతమ్ ౧౮.
మేఖలతో పాటు అద్భుతమైన అజినాన్ని కూడా తీసుకొచ్చారు.
తత్ర భిక్షా సమానీతా భవాన్యా చార్థసిద్ధయే ౧౮.
ఆ సందర్బంలో భవానీ లక్ష్యసిద్ధికై భిక్షను తెచ్చింది.
అభివంద్య శ్రీశో వామనో హ్దితిం తథా యాజ్ఞికస్య బలేరాహ చ్ఛలనార్థం స్వయం ప్రభుః॥ ౧౮.
శ్రీ వామనుడు నమస్కరించి, అదితిని పలకరించి, యజ్ఞం చేస్తున్న బలిని మోసపూరితంగా స్వయంగా ఉద్దేశించి మాటలాడాడు.
తదా మహేశః స జగామ స్వర్గం ప్రకంపయన్గాం ప్రపదా భరేణ ౧౮.
అప్పుడు మహేశ్వరుడు తన అడుగుల బరువుతో భూమిని కంపింపజేస్తూ స్వర్గానికి వెళ్లాడు.
గీర్భిర్యథార్థాభిరభిష్టుతో జనైర్మునీశ్వరైర్దేవగణైర్మహాత్మా ౧౮.
ప్రజలు, మహర్షులు, దేవతా సమూహాలు యథార్థమైన మాటలతో ఆ మహాత్ముడిని స్తుతించారు.
ఉద్గాపయన్సామ యతో హి సాక్షాచ్చకార దేవో బటురూపవేషః ౧౮.
సామవేదాన్ని పాడుతూ ఆ దేవుడు బటురూపాన్ని ధరించాడు.
దదర్శ తం మహాయజ్ఞమశ్వమేధం బలేస్తదా ౧౮.
అప్పుడు బలి ఆ మహాయజ్ఞమైన అశ్వమేధాన్ని చూశాడు.
బ్రహ్మరూపేణ మహతా వ్యాప్తమాసీద్దిగంతరమ్ ౧౮.
అది బ్రహ్మ యొక్క మహారూపంతో అన్ని దిక్కులకూ వ్యాపించి ఉంది.
తచ్ఛ్రుత్వా చ బలిః ప్రాహ శండామర్క్కౌ చ బుద్ధిమాన్ ౧౮.
ఇది విని, తెలివైన బలి శండ, అమర్కులకు ఇలా అన్నాడు.
తథేతి మత్వా త్వరితావుత్థితౌ తౌ తదా ద్విజాః ౧౮.
అవును అని భావించి, ఆ ఇద్దరు బ్రాహ్మణులు వెంటనే లేచారు.
దదృశాతే మహాత్మానం శ్రీహరిం బటురూపిణమ్ ౧౮.
వారు మహాత్ముడైన శ్రీహరిని బటురూపంలో చూశారు.
బ్రహ్మచారీ సమాయాత ఏక ఏవ న చాపరః కిమర్థం తన్న జానీమో జానీహి త్వం మహామతే॥ ౧౮.
ఒకే ఒక్క బ్రహ్మచారి వచ్చాడు, ఇంకెవ్వరూ లేరు; ఎందుకు వచ్చాడో మాకు తెలియదు — మహామతి! నీవు తెలుసుకో.
ఏవముక్తే తు వచనే తాభ్యాం స చ మహామనాః ౧౮.
అలా ఆ ఇద్దరు మాటలు చెప్పిన తర్వాత, ఆ మహామనస్కుడు —
స దదర్శ మహాతేజా విరోచనసుతో మహాన్ ౧౮.
మహా తేజస్సుతో విరోచనుని కుమారుడు అతడిని చూశాడు.
ఆనయిత్వా బటుం సద్యః సంనివేశ్యః నిజాసనే ౧౮.
వెంటనే ఆ బాలబ్రహ్మచారిని తీసుకొని తన సింహాసనంపై కూర్చోబెట్టాడు.
వినమ్రకంధరో భూత్వా ఉవాచ శ్లక్ష్ణయా గిరా ౧౮.
తలవంచి, మృదువైన మాటలతో మాట్లాడాడు.
తచ్ఛ్రుత్వా వచనం తస్య విరోచనసుతస్య వై ౧౮.
విరోచనుని కుమారుడు చెప్పిన మాటలు విని,
త్వం హి రాజా త్రిలోకేశో నాన్యో భవితుమర్హసి ౧౮.
ఈ మూడు లోకాలకూ నీవే రాజు, నీకు సమానుడు మరొకరు లేరు.
సమం వా చాధికో వాపి యో గచ్ఛేత్పురుషః స్మృతః ౧౮.
మనుషులలో ఎవడు సమానమై లేదా మించినవాడై ఉంటాడో అతడే ప్రసిద్ధి పొందుతాడు.
దైత్యానాం చ వరిష్ఠా యే హిరణ్యకసిపాదయః ౧౮.
దైత్యులలో హిరణ్యకశిపువంటి వారు అగ్రగణ్యులు.
శరీరం భక్షితం యస్య జుషాణస్య తపో మహత్ ౧౮.
ఎవరైతే గొప్ప తపస్సు చేస్తూ తన శరీరాన్ని త్యజించాడో,
అభవత్తస్య తజ్జ్ఞాత్వా సురేంద్రో హ్యగమత్పురా ౧౮.
అది తెలిసిన దేవేంద్రుడు అప్పుడే అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు.
తత్సన్నిధౌ హతాః సర్వే అసురా దైత్యశత్రుణా ౧౮.
ఆయన సమక్షంలో, దైత్యశత్రువు అందరు అసురులను సంహరించాడు.
నారదేన పురా రాజన్కించిత్కార్యం చికీర్షుణా దైత్యేంద్రేణ చ తత్సర్వం తపసైవ వశీకృతమ్॥ ౧౮.
ఓ రాజా! ఒకసారి నారదుడు ఒక పని చేయాలనుకున్నప్పుడు, దైత్యేంద్రుడు తపస్సుతో ఆ పనిని పూర్తిగా తనవశం చేసుకున్నాడు.
తస్యాః పుత్రో మహాతేజా యేన నీతోఽభవత్సభామ్ నామ్నా విరోచనో విద్వానింద్రో యేన మహాత్మనా॥ ౧౮.
ఆమె కుమారుడు మహా తేజస్సుతో సభలో ప్రవేశించినవాడు విరోచనుడు. అతని ద్వారా మహాత్ముడైన ఇంద్రుడు కూడా అక్కడికి రప్పించబడ్డాడు.
దానేన తోషితో రాజన్స్వేనైవ శిరసా తదా ౧౮.
ఆ సమయంలో తన తలనే దానం చేసి రాజును సంతృప్తిపరిచాడు.
యశోదీపేన మహతా దగ్ధాః శలభవత్సురాః ౧౮.
తన మహత్తరమైన కీర్తి దీపంతో దేవతలు చిమ్మటల్లా కాలిపోయారు.