మనసా దూయమానేన శంన లేభే పితామహః ౫.
మనసులో బాధతో పితామహుడు ఎలాంటి శాంతిని పొందలేకపోయాడు.
గమనాయ మతిం చక్రే కైలాసం పర్వతం ప్రతి ౫.
అతడు కైలాస పర్వతానికి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
ప్రవిష్టః పర్వతశ్రేష్ఠం స దదర్శ సదాశివమ్ ౫.
ఆ శ్రేష్ఠమైన పర్వతంలో ప్రవేశించి, సదాశివుని దర్శించాడు.
కపర్ద్దినం శ్రియా యుక్తం వేదాంగానాం చ దుర్గమమ్ ౫.
కపర్దిని, మహిమాన్వితుడై, వేదాంగాలకు కూడా అందని వాడిని చూశాడు.
దండవత్పతితో భూమౌక్షమాపయితుముద్యతః స్తుతిం కర్తుం సమారేభే శివస్య పరమాత్మనః॥ ౫.
భూమిపై దండంగా పడి, క్షమించమని ప్రార్థిస్తూ, పరమాత్మ అయిన శివుని స్తుతించడానికి ప్రారంభించాడు.
నమో రుద్రాయ శాంతాయ బ్రహ్మణే పరమాత్మనే ౫.
శాంత స్వరూపుడైన రుద్రుడు, పరమాత్మ, బ్రహ్మకు నమస్కారం.
నమో రుద్రాయ మహతే నీలకంఠాయ వేధసే ౫.
మహాత్ముడైన నీలకంఠుడు, సృష్టికర్త అయిన రుద్రునికి నమస్కారం.
ఓంకారస్త్వం వషట్కారః సర్వారంభప్రవర్తకః ౫.
ఓం కారమూ, వషట్కారమూ, అన్ని కార్యాలకు ఆరంభకుడవు నీవే.
సర్వేషాం యజ్ఞకర్తౄణాం త్వమేవ ప్రతిపాలకః రక్ష రక్ష మహాదేవ పుత్రశోకేన పీడితమ్॥ ౫.
యజ్ఞం చేసే వారందరినీ కాపాడేవాడు నీవే. మహాదేవా! కుమారుని బాధతో బాధపడుతున్న నన్ను కాపాడు, కాపాడు.
శ్రృణుష్వావహితో భూత్వా మమ వాక్యం పితామహ ౫.
పితామహా! నా మాటలు శ్రద్ధగా విను.
స్వీయేన కర్మణా దక్షో హతో బ్రహ్మన్న సంశయః॥ ౫.
బ్రహ్మా! దక్షుడు తన కర్మ వల్లే నశించాడు, ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.
పరేషాం క్లేశదం కర్మ న కార్యం తత్కదాచన ౫.
ఇతరులకు బాధ కలిగించే పనులు ఎప్పుడూ చేయకూడదు.
ఏవముక్త్వా తదా రుద్రో బ్రహ్మణా సహితః సురైః ౫.
అలా చెప్పిన తరువాత, రుద్రుడు బ్రహ్మతో పాటు దేవతలతో కలసి అక్కడ ఉన్నాడు.
రుద్రస్తదా దదర్శాయ వీరభద్రేణ యత్కృతమ్ ౫.
ఆ సమయంలో రుద్రుడు, వీరభద్రుడు చేసిన పనిని చూశాడు.
తదాన్య ఋషయః సర్వే పితరశ్చ తథావిధాః ౫.
అప్పుడు మిగతా ఋషులు, పితృదేవతలు కూడా అలాగే ఉన్నారు.
త్రోటితా లుంచితాశ్చైవ మృతాః కేచిద్రణాజిరే॥ ౫.
వారిలో కొంతమంది గాయపడి, కొంతమంది తలలు కోసిపోగా, మరికొందరు యుద్ధరంగంలో మరణించారు.
శంభుం సమాగతం దృష్ట్వా వీరభద్రో గణైః సహ ౫.
శంభువు వచ్చినదాన్ని చూసి, వీరభద్రుడు తన గణాలతో కలిసి దగ్గరకు వచ్చాడు.
దృష్ట్వా పురః స్థితం రుద్రో వీరభద్రం మహాబలమ్ ౫.
ముందు నిలబడి ఉన్న మహాబలుడైన వీరభద్రుణ్ని చూసి రుద్రుడు—
దక్షమానయ శీఘ్రం భో యేనేదం కృతమీదృశమ్ ౫.
ఈ విధంగా చేసిన నీవు, దక్షుణ్ని త్వరగా ఇక్కడికి తీసుకురా.
ఏవముక్తః శంకరేణ వీరభద్రస్త్వరాన్వితః ౫.
శంకరుడు ఇలా ఆజ్ఞాపించగానే, వీరభద్రుడు తక్షణమే ఉత్సాహంతో—
తదోక్తః శంకరేణైవ వీరభద్రో మహామనాః ౫.
శంకరుని మాట విని, మహాసంకల్పంతో ఉన్న వీరభద్రుడు—
దాస్యామి జీవనం వీర కుటిలస్యాపి చాధునా ౫.
ఓ వీరా! ఇప్పుడు నేను వక్రమార్గుడైన వాడికీ ప్రాణం ఇస్తాను.
మయా శిరో హుతం చాగ్నౌ తదానీమేవ శంకర ౫.
ఓ శంకరా, ఆ సమయానే నేను నా తల అగ్నిలో అర్పించాను.
ఇతి జ్ఞాత్వా తతో రుద్రః కబంధోపరి చాక్షిపత్ ౫.
ఇలా తెలుసుకున్న రుద్రుడు, ఆ తలను శిరస్సు లేని శరీరంపై ఉంచాడు.
స దక్షో జీవితం లేభే ప్రసాదాచ్ఛంకరస్య చ తుష్టావ ప్రణతో భూత్వా శంకరం లోకశంకరమ్॥ ౫.
శంకరుని కృపతో దక్షుడు మళ్లీ ప్రాణాలు పొందాడు. వినయంగా శిరసు వంచి, లోకాలకు మంగళకరుడైన శంకరుని స్తుతించాడు.
నమామి దేవం వరదం వరేణ్యం నమామి దేవేశ్వరం సనాతనమ్ ౫.
వరమిచ్చే దేవుడైన నిన్ను నమస్కరిస్తున్నాను. దేవతలలో శ్రేష్ఠుడైన, శాశ్వతుడైన నిన్ను నేను వందిస్తున్నాను.
నమామి విశ్వేశ్వరవిశ్వరూపం సనాతనం బ్రహ్మ నిజాత్మరూపమ్ ౫.
విశ్వేశ్వరుడైన, విశ్వరూపుడైన, శాశ్వతుడైన, నిజమైన ఆత్మస్వరూపుడైన బ్రహ్మను నమస్కరిస్తున్నాను.
దక్షేణ సంస్తుతో రుద్రో బభాషే ప్రహసన్రహః॥ ౫.
దక్షుడు స్తుతించినప్పుడు, రుద్రుడు చిరునవ్వుతో ఒంటరిగా మాట్లాడాడు.
చతుర్విధా భజంతే మాం జనాః సుకృతినః సదా ౫.
నలుగురు రకాల సత్కార్యులు ఎప్పుడూ నన్ను భజిస్తారు.
తస్మాన్మే జ్ఞానినః సర్వే ప్రియాః స్యుర్నాత్ర సంశయః ౫.
అందువల్ల జ్ఞానం కలిగినవారు అందరూ నాకు ప్రియులు — ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.