మండపం తత్ర కుర్వీత కదలీస్తంభమండితమ్
అక్కడ అరటి తాడులతో అలంకరించిన మండపాన్ని నిర్మించాలి.
చిత్రవస్త్రైః స్వలంకృత్య తత్ర దేవం ప్రపూజయేత్
అందమైన వస్త్రాలతో అలంకరించి, అక్కడ దేవుని పూజించాలి.
శృణుయాదూర్జమాహాత్మ్యం నియమేన శుచిః పుమాన్ 2.4.36.
శుద్ధుడైన వాడు నియమంగా ఊర్జ మహిమను వినాలి.
ముహూర్తం వాఽపి శృణుయాత్కథాం పుణ్యాం దినేదినే
లేదా ఒక్క క్షణమైనా ప్రతిరోజూ పుణ్యకథను వినాలి.
పుణ్యమాసేఽథవా పుణ్యతిథౌ సంశృణుయాదపి
లేదా పుణ్యమాసంలో గానీ, శుభతిథిలో గానీ ఆ కథను వినవచ్చు.
పురాణజ్ఞః శుచిర్దక్షః శాంతో విగతమత్సరః
పురాణాలు తెలిసినవాడు, శుద్ధుడు, నిపుణుడు, శాంతుడు, అసూయ లేని వాడు—
వ్యాసాసనం సమారూఢో యదా పౌరాణికో భవేత్
వెదవాసుని ఆసనంపై కూర్చున్నప్పుడు, పురాణకథకుడు అవుతాడు.
న దుర్జనసమాకీర్ణే న శూద్రశ్వాపదావృతే
చెడ్డవాళ్లు గుంపుగా ఉన్న చోటా, శూద్రులు లేదా జంతువులు ఉన్న ప్రదేశంలో కూడా కాదు.
శ్రద్ధాభక్తిసమాయుక్తా నాఽన్యకార్యేషు లాలసా
వారు శ్రద్ధ, భక్తితో కూడి ఉండాలి; ఇతర విషయాల్లో ఆశ ఉండకూడదు.
అభక్తా యే కథాం పుణ్యాం శృణ్వంతి మనుజాఽధమాః
భక్తి లేకుండా పుణ్యకథను వినే నీచులు—
పౌరాణికం చ మాసాంతే పూజయేద్భక్తితత్పరః
మాసాంతంలో భక్తితో పురాణకథకుడిని గౌరవించాలి.
శృణ్వంతి చ కథాం భక్త్యా న దరిద్రా న పాపినః
భక్తితో కథను వినేవారు ఎప్పుడూ దరిద్రులు కాదు, పాపులు కూడా కాదు.
కథాయాం కీర్త్యమానాయాం యే గచ్ఛంత్యన్యతో నరాః 2.4.36.
కథ చెప్పబడుతున్నప్పుడు, అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయే వారు—
ఉచ్చాసనసమారూఢో న నరః ప్రణతో భవేత్
ఎత్తైన ఆసనంపై కూర్చున్నవాడు నమస్కరించకుండా ఉండకూడదు.
కథాయాం కీర్త్యమానాయాం విఘ్నం కుర్వంతి యే నరాః
కథ చెప్పబడుతున్నప్పుడు అడ్డంకులు కలిగించే వారు—
యే శ్రావయంతి మనుజాః కథాం పౌరాణికీం శుభామ్
శుభమైన పురాణకథను ఇతరులకు వినిపించే వారు—
ఆసనార్థే ప్రయచ్ఛతి పురాణజ్ఞస్య యే నరాః
పురాణాలను బాగా తెలిసినవారికి ఆసనం సమర్పించే వారు,
పరిధానీయవస్త్రాణి ప్రయచ్ఛంతి చ యే నరాః
అలాగే, ధరించడానికి వస్త్రాలు ఇచ్చే వారు,
వాచకే పరితుష్టే తు తుష్టాః స్యుః సర్వదేవతాః తస్య పుణ్యఫలం పూర్ణం భవత్యేవ న సంశయః
పాఠకుడు సంతృప్తిగా ఉంటే, అన్ని దేవతలు సంతోషిస్తారు. అతనికి సంపూర్ణమైన పుణ్యఫలం లభిస్తుంది, ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.
యత్ఫలం సర్వయజ్ఞేషు సర్వదానేషు యత్ఫలమ్
అన్ని యజ్ఞాలలో, అన్ని దానాలలో లభించే ఫలితమేమిటో,
కలౌ యుగే విశేషేణ పురాణశ్రవణాదృతే పురాణశ్రవణాద్విష్ణోర్నాస్తి సంకీర్తనాత్పరమ్
కలియుగంలో, పురాణ శ్రవణం తప్ప, విష్ణువు పురాణాన్ని వినడం కన్నా గొప్పది మరొకటి లేదు.
య ఏతదూర్జమాహాత్మ్యం శృణుయాచ్ఛ్రావయేదపి
ఈ ఊర్జ మహిమను వినేవారు లేదా ఇతరులకు వినిపించే వారు,
సర్వరోగాపహం సర్వపాపనాశకరం శుభమ్ ।। 2.4.36.
అది అన్ని రోగాలను పోగొట్టి, అన్ని పాపాలను నశింపజేసి, మంగళాన్ని కలిగిస్తుంది.
శ్రుత్వా చైకపదే యో వై అగమ్యాగమనే రతః
వైతిక్యమైన పనుల్లో నిమగ్నుడైనవాడు అయినా, ఒక్క పద్యాన్ని వినగానే,
మాహాత్మ్యమేతదాకర్ణ్య పూజయేద్యస్తు పాఠకమ్
ఈ మహిమను విని, పాఠకునిని గౌరవించే వాడు,
ధర్మశాస్త్రం పురాణం చ వేదవిద్యాదికం చ యత్ పురాణవిద్యాదాతారో హ్యనంతఫలభోగినః
ధర్మశాస్త్రం, పురాణం లేదా వేద విద్యను ఇచ్చేవారు, పురాణ జ్ఞానం పంచేవారు అనంతమైన ఫలితాలను అనుభవిస్తారు.
ఇదం యః పఠతే భక్త్యా శ్రుత్వా చైవాఽవధారయేత్
ఈ మహిమను భక్తితో చదివి, శ్రద్ధగా వినేవాడు,
న కస్యాఽపీదమాఖ్యేయం శ్రద్ధాహీనాయ దుర్మతేః
ఈ విషయాన్ని విశ్వాసం లేని వారికి లేదా దుష్టమనస్సు ఉన్నవారికి చెప్పకూడదు.
అపూజయిత్వా గురుమగ్రబుద్ధ్యా ధర్మప్రవక్తారమనన్యబుద్ధిః
గురువును గౌరవించకుండా, ఏకాగ్రత లేకుండా ధర్మాన్ని బోధించేవారిని చేరరాదు.
తస్మాత్సంపూజయేద్భక్త్యా గురుం తత్త్వావబోధకమ్
కాబట్టి, సత్యాన్ని బోధించే గురువును భక్తితో గౌరవించాలి.