తదా తవాఽపి దైత్యేంద్ర సమృద్ధిః సంస్మృతా మయా
అప్పుడు, ఓ దైత్యేంద్రా, నీ ఐశ్వర్యం కూడా నాకు గుర్తొచ్చింది.
త్వత్సమృద్ధిమిమాం పశ్యన్స్త్రీరత్నరహితాం ధువమ్
నీ ఈ ఐశ్వర్యాన్ని చూస్తూ, స్త్రీరత్నం లేకపోయినా కూడా,
అప్సరోనాగకన్యాద్యా యద్యపి త్వద్వశే స్థితాః
అప్సరసలు, నాగకన్యలు మొదలైనవారు నీ వశంలో ఉన్నా,
యస్యా లావణ్యజలధౌ నిమగ్నశ్చతురాననః
ఆమె అంద సముద్రంలో కూడా నాలుగు ముఖాలవాడు మునిగిపోతాడు.
వీతరాగోఽపి హి యథా మదనారిః స్వలీలయా 2.4.17.
కామదేవుని శత్రువైన వితరాగుడైన శివుడు కూడా తన లీలతో
యస్యాః పునః పునః పశ్యన్రూపం ధాతాఽపి సర్జనే
ఆమె రూపాన్ని మళ్లీ మళ్లీ చూస్తూ, సృష్టికర్త అయిన బ్రహ్మదేవుడికీ సృష్టిలో ప్రేరణ కలుగుతుంది.
అతః స్త్రీరత్నసంభోక్తుః సమృద్ధిస్తస్య సా వరా
అతడు ఆ స్త్రీమణిని అనుభవించినందువల్ల, ఆమె అతనికి గొప్ప అదృష్టంగా మారింది.
ఏవముక్త్వా తమామంత్ర్య గతే సతి స దైత్యరాట్
ఇలా చెప్పి, అతనితో వీడ్కోలు చెప్పిన తరువాత, దైత్యుల రాజు అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు.
అథ సంప్రేషయామాస స దూతం సింహికాసుతమ్
తర్వాత, ఆ రాజు సింహికా కుమారుడైన దూతను పంపించాడు.
కైలాసమగమద్రాహుః కుర్వఞ్ఛుక్లేందువర్చసమ్
రాహువు ప్రకాశవంతమైన చంద్రుడిలా మెరిసిపోతూ కైలాసాన్ని చేరాడు.
నివేదితస్తదేశాయ నందినా ప్రవివేశ సః
ఆ ప్రాంతాధిపతికి నందినిచేత తెలియజేయబడిన తరువాత, అతడు లోపలికి ప్రవేశించాడు.
సర్వరత్నేశ్వరస్య త్వమాజ్ఞాం శృణు వృషధ్వజ
అన్నిరత్నాల అధిపతియైన ప్రభువు ఆజ్ఞను విను, వృషధ్వజా.
స్మశానవాసినో నిత్యమస్థిభారవహస్య చ
ఎప్పుడూ శ్మశానంలో నివసిస్తూ, ఎముకల భారాన్ని మోస్తున్న ఆయన ఆజ్ఞను విను.
అహం రత్నాధినాథోఽస్మి సా చ స్త్రీరత్నసంజ్ఞికా
నేను రత్నాధిపతి, ఆమె స్త్రీమణిగా ప్రసిద్ధి పొందింది.
అభవత్పురుషో రౌద్రస్తీవ్రాశనిసమస్వనః ।। 2.4.17.
ఆ సమయంలో ఉగ్ర స్వభావమున్న, మెరుపు మోగినట్టు గల స్వరం కలిగిన పురుషుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.
సింహాస్యః ప్రలలజ్జిహ్వః స జ్వలన్నయనో మహాన్
ఆయనకు సింహముఖం, కంపించే నాలుక, జ్వలించే పెద్ద కళ్ళు ఉండేవి.
స తం ఖాదితుమాయాంతం దృష్ట్వా రాహుర్భయాతురః
అతడు తనను తినడానికి వస్తున్నాడని చూసి, రాహువు భయంతో వణికిపోయాడు.
స చ రాహుర్మహాబాహో మేఘగమ్భీరయా గిరా
ఆ రాహువు మహాబాహువు, మేఘాల గంభీరమైన స్వరం కలిగి ఇలా అన్నాడు.
బ్రాహ్మణం మాం మహాదేవ ఖాదితుం సముపాగతః
మహాదేవా, నేను బ్రాహ్మణుడిని. నన్ను తినడానికి మీరు వచ్చారు.
నైవాఽసౌ వధ్యతామేతి దూతోఽయం పరవాన్యతః
ఇతడిని చంపకూడదు. ఇతడు దూత, పరాధీనుడు.
రాహుం త్యక్త్వాఽథ పురుషస్తదా రుద్రం వ్యజిజ్ఞపత్ పురుష ఉవాచ క్షుధా మాం వాధతేఽత్యంతం క్షుత్క్షామశ్చాఽస్మి సర్వథా
అప్పుడు రాహువును వదిలిపెట్టి, ఆ పురుషుడు రుద్రునితో ఇలా అన్నాడు: ప్రభూ, ఆకలి నన్ను బాగా బాధిస్తోంది. నేను పూర్తిగా క్షీణించిపోయాను.
కిం భక్షయామి దేవేశ తదాజ్ఞాపయ మాం ప్రభో ఈశ్వర ఉవాచ భక్షయస్వాత్మనః శీఘ్రం మాంసం త్వం హస్తపాదయోః
దేవేశా, నేను ఏమి తినాలి? దయచేసి ఆజ్ఞాపించండి. ఈశ్వరుడు ఇలా అన్నాడు: వెంటనే నీ చేతులు, కాళ్ల మాంసాన్ని తిను.
హస్తపాదోద్భవం మాంసం శిరఃశేషో యథాఽభవత్
అతడు తన చేతులు, కాళ్ల మాంసాన్ని తినగా, చివరికి తల మాత్రమే మిగిలింది.
దృష్ట్వా శిరోఽవశేషం తం సుప్రసన్నస్తదా శివః
తల మాత్రమే మిగిలి ఉన్న అతడిని చూసి, ఆ సమయంలో శివుడు ఎంతో సంతోషించాడు.
త్వదర్చాం యే న కుర్వంతి నైవ తే మే ప్రియంకరాః ।। 2.4.17.
నీ పూజ చేయని వారు నాకు ప్రియులు కారు.
* నార్చయన్తీహ యే పూర్వం తేషామర్చా వృథా భవేత్
ఇక్కడ ముందుగా పూజ చేయని వారి పూజ ఇప్పుడు వ్యర్థమవుతుంది.
రాహుర్విముక్తో యస్తేన సోఽపి తద్బర్బరే స్థలే
రాహువుతో విడిపడినవాడు కూడా ఆ అరణ్యప్రాంతంలోనే ఉండిపోయాడు.
తతః స రాహుః పునరేవ జాతమాత్మానమస్మిన్నితి మన్యమానః
అప్పుడు ఆ రాహువు 'నేను ఇక్కడ మళ్లీ పుట్టాను' అని అనుకున్నాడు.
నిర్జగామాఽఽశు దైత్యానాం కోటిభిః పరివారితః
అతడు వెంటనే కోట్లాది దైత్యులతో చుట్టుముట్టబడి బయటకు వచ్చాడు.
గచ్ఛతోఽస్యాఽగ్రతః శుక్రో రాహుర్దృష్టిపథేఽభవత్
అతడు ముందుకు పోతుండగా, శుక్రుడు మరియు రాహువు అతని దృష్టికి కనిపించారు.