యథా చ ప్రార్థితం లబ్ధ్వా వరం తుష్టాఽభవత్తదా
తన కోరిక మేరకు వరం లభించడంతో, ఆమె ఆ సమయంలో సంతోషించింది.
కద్రూశ్చ లబ్ధ్వా పుత్రాణాం సహస్రం తుల్యతేజసామ్
కద్రూ, సమానమైన తేజస్సుతో కూడిన వెయ్యి మంది కుమారులను పొందింది.
తే భార్యే వరసంహృష్టే కశ్యపో వనమావిశత్ జనయామాస చార్వంగీ ద్వే చాండే వినతా తదా ।। 5.2.76.
వారు వరానికి ఆనందించి ఉండగా, కశ్యపుడు అడవిలోకి వెళ్లాడు. ఆ సమయంలో వినతా రెండు గుడ్లను పెట్టింది.
తయోరండాని నిదధుః ప్రహృష్టాః పరిచారికాః
ఆ గుడ్లను ఆనందంతో పరిచారికలు జాగ్రత్తగా ఉంచారు.
తతః పంచశతే కాలే కద్రూపుత్రా వినిర్గతాః
అంతట, అయిదు వందల సంవత్సరాల తర్వాత, కద్రూ కుమారులు బయటకు వచ్చారు.
తతః పుత్రార్థినీ దేవీ వ్రీడితా సా తపస్వినీ
తర్వాత, కుమారులను కోరిన ఆ దేవి, సిగ్గుతో తపస్సుకు మునిగింది.
పూర్వార్ద్ధకాయసంపన్నమితరేణా ప్రకాశితమ్
ఆ రెండు గుడ్లలో ఒకటి సగం శరీరంతో బయటపడింది.
యోఽహమేవం కృతో మాతస్త్వయా లోభపరీతయా
తల్లి! నీవు లోభంతో నన్ను ఇలా చేశావు.
పంచవర్షశతాన్యస్యా యయా విస్పర్ద్ధసే సదా
నీవు ఐదు వందల సంవత్సరాలుగా ఆమెతో ఎప్పుడూ పోటీ పడుతున్నావు.
యద్యేనమపి మాతస్త్వం మామివాండవిభేదనాత్
తల్లి, నేను ముడిపడినట్టు, నువ్వు కూడా ఆ గుడ్డు పగలగొట్టినందుకు—
ప్రతిపాలయితవ్యస్తే జన్మకాలోఽస్య ధీరయా
ఆయన జననం కోసం నీవు ఓర్పుతో వేచి ఉండాలి.
ఏవం శప్త్వా తతో దేవి వినతాం మాతరం స్వకమ్
అలా శపించి, ఆ దేవి తన తల్లి వినతను ఇలా ఉద్దేశించింది.
హాహా మయా నృశంసేన మాతా స్వజననీ స్వకా మాతా దేహారణిః పుంసాం మాతా దుఃఖసహా పరా ।।5.2.76.
అయ్యో! నేను ఎంత క్రూరంగా నా స్వంత తల్లిని బాధించాను. తల్లి మనకు శరీరాన్ని ఇచ్చేవారు, తల్లి ఎంతటి కష్టాన్నైనా భరిస్తుంది.
గర్భక్లేశే పరం దుఃఖం మాతా జానాతి యాదృశమ్
గర్భంలో ఉండే బాధ ఎంత తీవ్రమో తల్లికే తెలుసు.
గురూణామేవ సర్వేషాం మాతా గురుతరా స్మృతా
అందరికి గురువులలో తల్లే గొప్పదిగా భావించబడుతుంది.
యది పిండప్రదానం తు గయాయాం కురుతే సుతః న చ మాతృవిహీనస్య మమత్వం కురుతే పితా
బిడ్డ గయలో పిండప్రదానం చేసినా, తల్లి లేని వానికి తండ్రి ప్రేమ చూపడు.
వికలో మాతృహీనస్తు పుత్రో హి ప్రోచ్యతే తదా తదా శూన్యం జగత్సర్వం యదా మాతా వియుజ్యతే
తల్లి లేని కొడుకు అసంపూర్ణుడిగా పిలవబడతాడు; తల్లి దూరమైనప్పుడు ఈ లోకమంతా ఖాళీగా మారిపోతుంది.
సోఽహం పాపసమాచారో జాతో మాతృవిహింసకః
నేను పాపకార్యాలు చేసినవాడిని, తల్లిని బాధించినవాడిని అయ్యాను.
జాతోఽహం వికలాంగస్తు ప్రాక్కృతేనైవ కర్మణా
మునుపటి జన్మలో చేసిన పాపఫలితంగా నేను లోపభూయిష్టమైన అవయవాలతో పుట్టాను.
ఏవం విలపతస్తస్య కశ్యపస్య సుతస్య చ
అలా విలపిస్తూ కశ్యపుని కుమారుడు బాధతో ఉన్నప్పుడు—
దృష్ట్వారుణం సుదుఃఖార్త్తం విలపంతం పునః పునః
అరుణుడు తీవ్రమైన దుఃఖంతో మళ్లీ మళ్లీ విలపిస్తూ ఉండటం చూసి—
అరుణోఽయమహో రౌతి కశ్యపస్యాత్మసంభవః
ఈ అరుణుడు, కశ్యపుని సంతానంగా పుట్టి, అయ్యో! ఎంతగా ఏడుస్తున్నాడు.
ఉత్పాదితోఽయమల్పాహైరర్ద్ధకాయో మహాబలః మోహేన విలపంతం చ శ్రేయో మే భవితా ధువమ్ 5.2.76.
ఈయన అర్ధశరీరంతో, కానీ గొప్ప బలంతో పుట్టాడు. మోహంలో విలపిస్తున్నా, నాకు తప్పకుండా మేలు జరుగుతుంది.
ఇతి సంచింత్య మనసి వాక్యైర్మధ్వమృతోపమైః
ఇలా మనసులో ఆలోచించి, తేనెతో అమృతంతో సమానమైన మధురమైన మాటలతో—
తాత కశ్యపదాయాద వినతాగర్భసంభవ
తండ్రి కశ్యపుని వారసుడా, వినతా గర్భంలో పుట్టినవాడా—
భావినోఽర్థా భవంతీహ దుఃఖస్య చ సుఖస్య చ
ఇక్కడ భవిష్యత్తులో జరిగే దుఃఖాలు, సుఖాలు రెండూ జరుగుతాయి.
యది తేస్తి ఘృణా చిత్తే శప్తాత్మజననీ త్వయా
ఓ శాపగ్రస్త కుమారుని తల్లి, నీ మనసులో కనికరం ఉంటే,
ఉత్తరే దేవదేవస్య యాత్రేశస్య చ పుణ్యదమ్
అప్పుడు దేవతల దేవుడైన యాత్రేశ్వరుని పవిత్ర యాత్రను చేయు.
అరుణస్త్వేవముక్తస్తు నారదేన మహాత్మనా
మహాత్ముడైన నారదుడు ఇలా చెప్పిన తరువాత, అరుణుడు
దదర్శ తత్ర తల్లింగం తేజఃకూటోపమం శుభమ్
అక్కడ వెలుగుతో మెరిసే, శుభమైన ఆ లింగాన్ని చూశాడు.