ఈ సంఘటనలు మహిషాసురుని గర్వం, దేవీ యొక్క శాంత స్వభావం, అనంతరం జరిగిన ఘోర యుద్ధాన్ని వివరించాయి. మహిషాసురుని దూత, దేవిని కలిసి, "మీరు అతనికి ఇష్టురాలైతే, అతను కూడా మీకు ప్రియుడై ఉంటే, మీరే అతనికి సమాధానమివ్వండి" అని వినయంగా అడిగాడు. అప్పుడు ఆ దూత మాటలకు ప్రతిగా, ఆ దేవత ఇలా పలికింది: "దూతగా వచ్చినవారిని ఎక్కడైనా హాని చేయరాదు—ఇది సర్వసాధారణ న్యాయం. వెళ్ళి ఆ దుష్టుడు, నీచుడు అయిన మహిషాసురునికి చెప్పు—నీ వినాశనార్థమే నేను ఈ సర్వశ్రమను తీసుకున్నాను." దేవి మాటలు విని, ఆ దూత భయంతో, ఆశ్చర్యంతో, ఆమె సౌందర్యానికి మంత్రముగ్ధుడై, ఆమె మాటల బలానికి పూర్తిగా కుదేలయ్యాడు. రాజా! ఆ మాటలు మహిషాసురుని చెవిలో పడగానే, అతడు కామబాణాలతో బాధపడసాగాడు. దేవిని జయించాలనే ఉద్దేశంతో, మహిషాసురుడు అర్జునాచల పర్వతంపై ఓ అపరాజిత సేనను సమీకరించమని ఆదేశించాడు. వెంటనే, అతడు నలుపు, గుర్రాలు, రథాలు, పాదసేనలతో కూడిన బలమైన నాలుగు విభాగాల సైన్యాన్ని సిద్ధం చేశాడు. అక్కడ యోధులు ఎక్కిన, కవచధారులైన ఏనుగులు కనపడగా, పవన వేగంతో పరిగెత్తే, ప్రకాశవంతమైన గుర్రాలు కనిపించాయి. ఆ రథాలు గగనమందు ఎగిరే ప్రాసాదాల వలె నిర్మించబడ్డాయి. పాదసేనలు మహా శక్తిశాలులుగా, అద్భుత ధనుర్దారులుగా, బలవంతులుగా ఉన్నారు. ఆ సేనలో లక్ష ఏనుగులు, వాటి మూడింతలు రథాలు ఉన్నాయి. మహిషాసురుడు అటు ఇటు నుండి సైన్యాన్ని చుట్టుముట్టాడు. ఆ సమయంలో దేవి ధ్యానంలో లీనమై ఉన్నదాన్ని చూసి, మహిషాసురుడు మళ్లీ కామబాణాలతో బాధపడసాగాడు. అతడు దేవిని సమీపించి, "ఓ సుందరీ! నీ సౌందర్య కథ విని నేను వచ్చాను. నాకు అరువదైన వేల మంది భార్యలు ఉన్నారు, పవిత్రమైన నవ్వుతో నీవు కూడా నా భాగస్వామురాలవు కావాలి. నీ తపస్సు వ్యర్థం, నా దగ్గర సుఖాలు అనుభవించు" అని మోహంతో చెప్పాడు. దేవి అతని మాటలకు ఎలాంటి ప్రత్యుత్తరం ఇవ్వలేదు. అతని లోపలి దురాశను గమనించిన ఆమె కోపంతో నిండిపోయింది. ఆమె కఠినంగా పలికింది: "వెళ్ళు, వెళ్ళు!" అని పదే పదే చెప్పింది. కోపంతో ఉన్న మహిషాసురుడు తన మంత్రులతో కలిసి దేవిని అన్ని వైపులా చుట్టుముట్టాడు. అప్పుడు ఆ పరమేశ్వరి దేవి పెద్దగా నవ్వింది. మహిషాసురుని సైనికులు ధీరంగా, కవచధారులుగా, కోపంతో ఆయుధాలు ధరించి ఉన్నారు. అందరూ కలసి మహిషాసురుని రూపమైన మహిషంపై దాడికి దూసుకొచ్చారు. దయ్యాలూ, దేవతాసేనల మధ్య ఘోర యుద్ధం ప్రారంభమైంది. ఆ మహిషుడు తన మంత్రుల చేతిలో గాయపడి మరింత కోపంతో ఊగిపోయాడు. అతడు అద్భుతమైన రథాన్ని ఎక్కి, తన రథసారధిని ఇలా ఆదేశించాడు: "ఈరోజు ఆ దేవిని సంహరించి, నా కోపాన్ని తీర్చుకుంటాను. ఆమె ఉన్న దారిలోనే రథాన్ని నడుపు." ఆ మార్గంలో చాలామంది ముందే వెళ్లారని రాజా! అని అతని రథసారధి చెప్పాడు. అప్పుడు భయంకరమైన శకునాలు సంభవించాయి—ఒక మహా ఉల్క సూర్యుడి మండలాన్ని తాకింది. భయంతో, అక్కడున్నవారు తమ మూత్రాన్ని విడిచిపెట్టారు. అయినా మహిషాసురుడు ఆ ఘోరమైన శకునాలను పట్టించుకోలేదు. బాణాలు వదులుతూ, "నిలిపించు! నిలిపించు!" అని గర్జించాడు. యుద్ధంలో మహిషుడి కోపాన్ని అడ్డుకునే వారు ఎవ్వరూ లేరు. మళ్లీ దేవిని సమీపించి, అతడు గర్వంతో ఇలా అన్నాడు: "నా బలం, నా ఐశ్వర్యం, నా ధనం పిల్లలవల్ల కాదు. నీ గర్వాన్ని నాకు తెలుసు, సుందరీ!" ఇలా మహిషాసురుని అహంకారం, దేవి సహనం, అనంతరం జరిగిన ఘోర యుద్ధం ఈ విధంగా పరిణమించింది.