వేదాలలో నా మహిమ అన్ని దానిని మించిందని వినిపిస్తుంది. ప్రతి జీవి కూడా తానే అత్యుత్తముడని భావిస్తుంటుంది. ఈ విశ్వంలో ఎక్కడైనా నేను నాకే హద్దు పెట్టుకుంటే ఎలా ఉంటుందో అనుకుంటూ, సదాశివుడు తన మనస్సులో ఒక సంకల్పం చేసుకున్నారు. ఆ సంకల్పంతో, ఆయన అన్ని లోకాలను మించి, చుట్టూ అగ్నిలా ప్రకాశిస్తూ ప్రత్యక్షమయ్యారు. ఆద్యంతములేని, ఆపురుషుడైన ఆయన, పరస్పర పోటీతో కలవరపడుతున్న ఇద్దరి మధ్య నిలిచారు. ఇద్దరి ముందూ, ఆకారరహితమైన ఒక వాణి వినిపించింది: ‘‘మీ ఇద్దరి శక్తిలో తేడా తెలుసుకోగలవాడు శివుడే.’’ ‘‘మీరిద్దరూ ఎవరు శక్తిలో గొప్పవారో తెలుసుకోవాలనుకుంటే, ఆ ఆద్యంతరహితము శక్తిని చూడటానికి ప్రయత్నించండి,’’ అని ఆ వాణి తెలియజేసింది. అప్పుడు నేను, విష్ణువు ఇద్దరం, ఆ మహత్తరమైన జ్యోతి యొక్క పరిమితులను తెలుసుకోవాలని సంకల్పించాము. ఆ జ్యోతిప్రతిష్ఠను కొలవాలని మేమిద్దరం ప్రయత్నించాము. విష్ణువు దాని మూలాన్ని తెలుసుకోవాలని భూమిలో లోతుగా ప్రవేశించాడు. నేను దాని శిఖరాన్ని కనుగొనాలని ఆకాశంలో పైకి ఎగిరాను. కింద అగ్ని ఆ జ్యోతిప్రతిష్ఠను చూశాడు. అది ఆదియంతరహితమైనదిగా, నశించనిది అని తెలిసి, అతడు గందరగోళానికి లోనయ్యాడు. విష్ణువు అలసటతో, దాహంతో, ముందుకు సాగలేకపోయాడు. విశ్రాంతి తీసుకున్నా, లక్ష్మీపతి అయిన ఆయన శక్తిలేకపోయాడు. నేను కూడా కాంతి కోల్పోయి, శ్రమతో క్షీణించి, శివుని ఆశ్రయించాను. ‘‘ఈ అహంకారంతో జన్మించిన నా మూర్ఖత్వానికి నాకే సిగ్గుగా ఉంది,’’ అని లోతుగా అనిపించింది. శివుడు వేదాలకు, దేవతలకు, లోకాలకూ ఆశ్రయము. నేను వెతికిన ఆ శివుడు, అప్పుడప్పుడు మృగరూపాన్ని ధరించాడని తెలిసింది. ఇప్పుడు నా అంతరాత్మ బోధతో నాకు సత్యమార్గం తలపోయింది. ఆత్మజ్ఞానం కలిగినవారికి, అహంకారం లేని జ్ఞానం వెంటనే కలుగుతుంది. శంకరునికి నేను నా శరీరాన్ని అర్పించి, ఆశ్రయించాను. భూతాధిపతియైన ఆయన సత్యకృప వల్ల మళ్లీ భూమిపై నిలబడగలిగాను. నా తల తిరుగుతూ, కళ్ళు స్థిరంగా లేక, రెక్కలు అలసిపోయి, నేను పూర్తిగా శ్రమతో క్షీణించాను. అప్పుడు నేను తిలకించిన ఆ జ్యోతిప్రతిష్ఠ, లింగాకారంలో, శైవ తేజస్సుతో దేవతలు ఆరాధించేలా ప్రకాశించింది. శంభువు పరిమితిని తెలుసుకోవాలని ఎంతగా ప్రయత్నించాను. అయినా నా శరీరం క్షీణించినా, నా అహంకారం పోకపోయింది. ఆ తేజస్సు అందుబాటులోకి రాకపోతే, ఈ మాయా ప్రయత్నం వృథా అని గ్రహించాను. దయామయుడైన శివుడు తన అనుగ్రహంతో నా మాయను తొలగించాడు. ఎవరు నీ తేజస్సు పరిమితిని చూడాలని ప్రయత్నిస్తారో, వారికి శివుడు జ్ఞానం ప్రసాదిస్తే, వారి అహంకారం నశిస్తుంది. ఈ వాక్యాలు వినగానే నా అహంకారం నశించింది. నేను లోతుగా ఆలోచించాను: ‘‘శివుని అనుగ్రహంతోనే ఆయన జ్ఞానం కలుగుతుంది.’’ అయినా మనస్సు మళ్లీ తన స్వభావాన్ని కూడగట్టుకుంటుంది. శివునికి మనస్సును అర్పించిన సిద్ధులకు నేను ఎప్పుడూ నమస్కరిస్తాను. నా ఎదుట నిలిచిన శివుడే నా ఆత్మకు మూలకారణమని గుర్తించాను. అన్ని దేవతలు ఎప్పుడూ శత్రు సంహారులు అవుతారు. ఈ విశ్వంలో అనన్యుడైన ఆ శంభువుని నేను ఆశ్రయిస్తున్నాను.