ததா லோஹமயே கேஹே ஜ்வலிதாநலஸம்ஸ்தரே
பின்னர், இரும்பால் ஆன வீட்டில், எரியும் நெருப்புப் படுக்கையில்,
யாவதீ வேதநா தேஹே இஹ லோகே ப்ரத்ரு'ஶ்யதே
இந்த உலகில் உடலில் காணப்படும் அளவு எவ்வளவு வலி இருந்தாலும், அதே அளவு வேதனை அனுபவிக்கிறார்கள்.
காகைஶ்ச வ்ரு'ஶ்சிகைர்க்ரு'த்ரைர்பக்ஷ்யம்தேऽப்யபரே நராஃ வதம்த்யஸக்ரு'துத்விக்நா ந ச ஶாம்திம் லபம்தி வை
சில மனிதர்கள் காகங்கள், பாம்புகள், கழுகுகள் ஆகியவற்றால் விழுங்கப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் எவ்வளவு அழைத்தாலும் அமைதி கிடைக்கவில்லை.
துஃகாநி தே ப்ராப்நுவம்தி யாந்யஸஹ்யாநி பார்வதி நிமிர்நாம மஹாபாகோ யமமார்கம் ததர்ஶ ஹ
அவர்களுக்கு சகிக்க முடியாத துன்பங்கள் ஏற்படுகின்றன, பார்வதி; பெருமைமிக்க நிமி ஒருகாலத்தில் யமனின் பாதையை கண்டார்.
ரௌத்ரம் பயாநகம் துர்கம் பூரிதம் பாபகர்மபிஃ
அது கொடூரமானது, பயங்கரமானது, கடந்து செல்ல முடியாதது, பாவம் செய்தவர்களால் நிரம்பியது.
ஸம்ப்ரு'க்தம் பாபக்ரு'த்கம்தைர்மாம்ஸஶோணிதகர்த்தமைஃ
அது பாவிகள் வீசும் துர்நாற்றத்தால், இறைச்சி மற்றும் இரத்தக் களிம்பால் நிரம்பி இருந்தது.
அதோமுகைஶ்ச கர்கோடைர்க்ரு'த்ரைஶ்ச ஸமபித்ருதம் ।। 5.2.27.
அது கீழே பார்த்த வாய் கொண்ட பாம்புகளாலும், கழுகுகளாலும் தாக்கப்பட்டது.
வ்ரு'க்ஷை ருதிரமாம்ஸைஶ்ச சிந்நபாஹூருபாணிபிஃ
அங்கு இரத்தமும் இறைச்சியும் ஆன மரங்கள், துண்டிக்கப்பட்ட கை, கால், புயல்கள் இருந்தன.
வ்ரு'தம் குணபதுர்கம்தைரஶிவம் போகவர்ஜிதம்
அந்த இடம் சடலங்களின் துர்நாற்றம் நிறைந்தது, அசுபமாகவும், இன்பங்கள் இல்லாததாகவும் இருந்தது.
கரம்பவாலுகாகீர்ணமாயஸீஶ்ச ஶிலாஃ ப்ரு'தக்
அது கஞ்சியும் மணலும் பரவியிருந்தது; தனித்தனியே இரும்புக் கற்கள் கிடந்தன.
ஸ தம் துர்கம்தமாலக்ஷ்ய புருஷம் தமுவாச ஹ
அந்த துர்நாற்றம் வீசும் இடத்தைப் பார்த்து, அவன் அந்த மனிதரிடம் பேசினான்.
தேஶோऽயம் கஶ்ச தேவாநாமேததிச்சாமி வேதிதும் புரதோ தர்ஶயந்மார்கமித ஏஹீத்யுவாச ஹ
இந்த இடம் யாருடையது, எந்த தேவனுக்குச் சொந்தம் என்று அறிய விரும்புகிறேன். முன்னால் வழி காட்டி, 'இங்கு வா' என்று சொன்னான்.
பூயஃ ஸ ராஜா தம் ப்ராஹ கிம்கரம் விநயாந்விதஃ
அப்பொழுது அந்த அரசன் பணிவுடன் அந்த ஊழியரிடம் மீண்டும் கேட்டான்.
யேநேதம் வ்யஸநம் ப்ராப்தம் மயா ச தார்மிகேண ஹி
நான் தர்மத்தைப் பின்பற்றியவனாக இருந்தும், என்ன காரணத்தால் இந்த துயரத்திற்கு ஆளானேன்?
ஜாதோ விதேஹவிஷயே ஸம்யக்மநுஜபாலகஃ
நான் விதேக நாட்டில் பிறந்தவன், மனிதர்களை பாதுகாத்தவன்.
தர்மப்ரதாநகல்பேந மநுநாத்ர யதா புரா
மனுவின் பழைய ஆட்சி முறையைப் போல், இங்கு தர்மமே எனது முதன்மை நெறியாக இருந்தது.
நோத்ஸ்ரு'ஷ்டஶ்சைவ ஸம்க்ராமோ நாதிதிர்விமுகோऽபவத் 5.2.27.
போர்க்களத்தை ஒருபோதும் விட்டுவிடவில்லை; விருந்தாளியையும் ஒருபோதும் புறக்கணிக்கவில்லை.
ஸோऽஹம் கதமிமம் ப்ராப்தோ நரகம் ப்ரு'ஶதாருணம் உவாச ப்ரணதோ பூத்வா க்ரூரோऽபி ப்ரஶ்ரிதம் வசஃ
இவ்வளவு பயங்கரமான நரகத்திற்கு நான் எப்படி வந்தேன்? வணங்கி, அவன் கடுமையானவனாக இருந்தும் பணிவாகக் கேட்டான்.
கிந்து ஸ்வல்பம் க்ரு'தம் பாபம் பவம்தம் ஸ்மாரயாமி தத்
ஆனால், நீ செய்த சிறிய பாவத்தை நினைவுபடுத்துகிறேன்.
உக்தா யா தக்ஷிணா ஶ்ராத்தே ந தத்தா ஸா த்வயா ந்ரு'ப
ஶ்ராத்தத்தில் கொடுக்க வேண்டிய தானம் நீ கொடுக்கவில்லை, அரசே.
ஏதாவதேவ தே பாபம் நாந்ய த்கிம்சந வித்யதே
இதுவே உனது பாவம்; வேறு எதுவும் இல்லை.
ஏவம் ஶ்ருத்வா து ராஜர்ஷிர்நிமிர்தூதமதாப்ரவீத்
இதை கேட்ட பிறகு, ராஜரிஷி நிமி அந்த தூதரிடம் பேசினார்.
கிம்சித்ப்ரு'ச்சாமி தே தத்த்வம் யதாவத்வக்துமர்ஹஸி
நான் உன்னிடம் ஒரு Sachey கேட்க விரும்புகிறேன்; நீ உண்மையைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும்.
புநஃ புநஶ்ச நேத்ராணி தத்வத்தேஷாம் பவம்தி ஹி
மீண்டும் மீண்டும், அவர்களின் கண்கள் அப்படியே ஆகின்றன.
ஹரம்த்யேஷாம் ததா ஜிஹ்வாம் ஜாயமாநாம் புநர்நவாம்
அதேபோல், அவர்கள் பிறக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அவர்கள் நாவையும் எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
கிமேதே நஷ்டசித்தாஶ்ச துத்யம்தேऽஹர்நிஶம் நராஃ கியத்காலம் பவிஷ்யம்தி தந்மமோத்தே ஶதோ வத
இதோ, மனம் கெட்டவர்கள், இந்த மனிதர்கள் பகலும் இரவும் சுமை அனுபவிக்கிறார்களா? இது எவ்வளவு காலம் நடக்கும்? தயவு செய்து தெளிவாகச் சொல்.
தத்தேஹம் ஸம்ப்ரவக்ஷ்யாமி ஸம்க்ஷேபேண யதாததம் ।। 5.2.27.
இதை இங்கே சுருக்கமாகவும் உண்மையாகவும் நான் விளக்குகிறேன்.
புண்யா புண்யே ஹி புருஷஃ பர்யாயேண ஸமஶ்நுதே
நல்ல காரியங்களைச் செய்தால், மனிதன் அதற்கான நன்மையை முறையே அடைகிறான்.
ந து போகாத்ரு'தே புண்யம் பாபம் கர்ம ச மாநவஃ
ஆனாலும், அனுபவிக்காமல் நன்மை அல்லது பாவத்தின் பலனை மனிதன் பெறமாட்டான்.
ஏவமேதே மஹாபாபா யாதநாபிரஹர்நிஶம்
அப்படியே, பெரிய பாவம் செய்தவர்கள் பகலும் இரவும் தண்டனையை அனுபவிக்கிறார்கள்.