மஹாலயேஶ்வரே புண்யே பூஜிதே பரமேஶ்வரே பவம்தீஹ மஹாபாகே யதஸ்தைரபி பூஜ்யதே
பெரிய ஆதாரத்தின் ஈசுவரனும், பரமேசுவரனும் அந்த புண்ய ஸ்தலத்தில் பூஜிக்கப்படும்போது, மகா பாக்கியசாலியே, அவர்களால் மற்றவர்களும் பூஜிக்கப்படுகிறார்கள்.
யஸ்ய தர்ஶநமாத்ரேண முக்திர்பவதி பார்வதி
அதை ஒரு பார்வை பார்த்தாலே முக்தி கிடைக்கும், பார்வதி.
புரா ராதம்தரே கல்பே பபூவ த்விஜஸத்தமஃ
முன்னொரு காலத்தில், ராதந்தர கல்பத்தில், ஒரு சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர் இருந்தார்.
மஹாகாலஸமீபே து முக்திலிம்கமநுத்தமம்
மகாகாலருக்கு அருகில், மிக உயர்ந்த முக்தி லிங்கம் இருந்தது.
ததஸ்தேபே ஜிதாஹாரோ வத்ஸராணி த்ரயோதஶ
அவர் உணவை வென்று, பதின்மூன்று ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்.
ஶிப்ராம் விப்ரப்ரியாம் புண்யாம் மஹாபாதகநா ஶிநீம்
விப்ரர்களுக்கு பிரியமான, புண்யமான, பெரிய பாவங்களை நீக்கும் சிவ்ரா நதி அங்கே இருந்தது.
வ்யாதம் மஹாதநுஷ்பாணிம் ரக்தநேத்ரம் ஸுபீஷணம்
அவன் ஒரு பெரிய வில்லுடன், கண்கள் சிவந்தும், மிகவும் பயங்கரமான வேட்டக்காரனை பார்த்தான்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ஷுபிதோ விப்ரோ ப்ரஹ்மக்நஸ்ய பயாதிதி
அவனைப் பார்த்ததும், அந்த பிராமணன் மிகவும் கலங்கினான்; பிராமணனை கொன்றவனைப் பார்த்த பயம் அவனை ஆட்கொண்டது.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வாம்தர்கதஹரிர்வ்யாதோ பீத இவாக்ரதஃ
அவனைப் பார்த்தபோது, உள்ளுக்குள் ஹரியை மறைத்திருந்த வேட்டக்காரன், அவன் முன்னிலையில் பயந்தவன் போல நின்றான்.
இதாநீம் ஸ்வகதா புத்திஸ்த்வாம் த்ரு'ஷ்ட்வைவ மஹாப்ரபம்
இப்போது, உன்னைப் பார்த்ததும், என் மனம் உள்ளுக்குள் திரும்பி, உன் ஒளியால் ஆழ்ந்தது.
ப்ராஹ்மணாநாம் ஸஹஸ்ராணி ஸ்த்ரீணாமயுதஶஸ்ததா 5.2.25.
ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்களும், பத்தாயிரக்கணக்கான பெண்களும் அங்கே இருந்தார்கள்.
ந ச மே வ்யதிதம் சித்தம் கதாசிதபி ஜாயதே
ஆனால், என் மனம் ஒருபோதும் கலங்கியதில்லை.
உபதேஶப்ரதாநேந ப்ரஸாதம் கர்துமர்ஹஸி
நீயே எனக்கு உபதேசம் செய்து, அருள் காட்ட வேண்டும்.
ப்ரஹ்மஹா பாபகர்மேதி மத்வா ப்ராஹ்மணபும்கவஃ
"இவன் பிராமணனை கொன்றவன், பாவமான செயல் செய்தவன்" என்று எண்ணிய அந்த சிறந்த பிராமணன்—
ஸ்நாத்வா ஸத்யஃ ஸமாயாதோ முக்தி லிம்கஸமீபதஃ
குளித்து உடனே, முக்தி தரும் லிங்கத்தின் அருகே வந்தான்.
தத்க்ஷணாத்திவ்யதேஹஸ்து தஸ்மிँல்லிம்கே லயம் கதஃ சிம்தயாமாஸ ஸஹஸா முக்திஃ ப்ராப்தா வராநநே
அந்தக் கணத்தில், அவன் தெய்வீக உடல் அந்த லிங்கத்தில் கலந்தது; "முக்தி கிடைத்துவிட்டது, அழகானவளே" என்று அவன் மனதில் எண்ணினான்.
வ்யாதேந பாபயுக்தேந ஸமாதிரஹிதேந ச
பாவத்தில் மூழ்கி, மனம் ஒருமையில்லாத அந்த வேட்டக்காரனால்—
ந ப்ராப்தா பரமா மூர்த்திர்முக்திர்நைவ ச லப்யதே அந்தர்ஜலகதோ பூத்வா சசார விபுலம் தபஃ
அவன் உயர்ந்த ரூபத்தையும், விடுதலையையும் பெறவில்லை; நீரில் சென்று, கடும் தவம் செய்தான்.
கஸ்யசித்த்வத காலஸ்ய தாம் நதீமகமத்கில
சில காலத்துக்குப் பிறகு, அவன் அந்த ஆற்றை அடைந்தான்.
அம்தர்ஜலசரம் விப்ரம் யாவத்வ்யாக்ரோ ஜிக்ரு'க்ஷதி
நீரில் நடமாடும் அந்த பிராமணனைப் புலி பிடிக்க முயன்றபோது—
வ்யாக்ரேணாபி ஶ்ருதோ மம்த்ரோऽஜஹாத்ப்ராணாம்ஶ்ச தத்க்ஷணாத் திவ்யாலம்காரஶோபாட்யஃ புருஷஶ்சாபவச்சுபஃ ।। 5.2.25.
அந்த புலி தாக்கிய போதும், மந்திரம் அவன் நினைவில் இருந்தது; உடனே அவன் உயிர் விட்டு, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பாக்கியசாலியான மனிதனாக ஆனான்.
ஸோऽப்ரவீத்யாமி தம் தேஶம் யத்ர விஷ்ணுஃ ஸநாதநஃ
"நான் அந்த இடத்திற்குப் போகிறேன், அங்கு சனாதனன் விஷ்ணு இருக்கிறார்" என்று அவன் சொன்னான்.
இத்யுக்தே ப்ராஹ்மணஃ ப்ராஹ கோऽஸி த்வம் புருஷர்ஷப
இதை கேட்ட பிராமணன், "நீ யார், மனிதர்களில் சிறந்தவனே?" என்று கேட்டான்.
தீர்கபாஹுரிதி க்யாதஃ ஸர்வதர்மவிஶாரதஃ
"என்னை எல்லா தர்மங்களிலும் நிபுணனாகிய தீர்கபாஹு என்று அழைக்கிறார்கள்" என்றான்.
ஶுபாஶுபமஹம் வேத்மி ஸர்வஜ்ஞோऽஹம் மஹீதலே
நல்லதும் கெட்டதும் எனக்கு தெரியும்; இந்த பூமியில் நான் எல்லாம் அறிந்தவன்.
தஸ்யைகஸ்மிந்திநே விப்ராஃ ஸர்வே க்ரோதஸமந்விதாஃ
ஒரு நாளில், பிராமணர்களே, எல்லோரும் கோபத்தில் ஆழ்ந்தார்கள்.
அபமாநேந விப்ராணாம் மாம்ஸாஹாரீ பயாவஹஃ
பிராமணர்களை அவமதித்ததால், நான் இறைச்சி உண்ணும் பயங்கரமானவராக ஆனேன்.
இத்யுக்தோऽஹம் புரா தைஸ்து ப்ராஹ்ம ணைர்வேதபாரகைஃ
அப்போது வேதங்களில் தேர்ந்த அந்த பிராமணர்கள் என்னை இப்படிச் சொன்னார்கள்.
ததஸ்தே ப்ராஹ்மணாஃ ஸர்வே ப்ரணிபத்ய மயா முநே
பின்னர் அந்த பிராமணர்கள் அனைவரும் என்னிடம் வணங்கி, முனிவரே, இவ்வாறு பேசினார்கள்.
ஜாநாமி தேஜோ விப்ராணாம் மஹாபாக்யம் ச தீமதாம்
பிராமணர்களின் சக்தியும், ஞானிகளின் பெரிய அதிர்ஷ்டமும் எனக்குத் தெரியும்.