ப்ராப்தே லக்நே ச ஹரிணா ஶம்கஶ்சாபூரிதோ மஹாந்
அதிர்ஷ்டமான நேரம் வந்தபோது, ஹரி பெரிய சங்கு முழங்கினான்.
பவதி விகதபாபம் கீர்தநாதேவ யஸ்ய ப்ரசுரகலுஷதோஷைர்க்ரஸ்தமம்கம் நராணாம்
யாருடைய உடல் நிறைய குறைகளாலும் பாவங்களாலும் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ, அவர் பெயரைப் புகழ்ந்தாலே பாவம் நீங்கும்.
ப்ரஹ்மாத்யைர்முநிபிரபிஷ்டுதம் பதம்கம் கஃ ஸ்தோதும் கவிரபிவாம்சதே ப்ரகாமம்
பிரமன் முதலான முனிவர்கள் புகழும் சூரியனை, எந்தக் கவிஞன் மிக விரும்பி புகழ விரும்புவான்?
ஶாஸ்த்ரார்தகாமநிபுணைர்முநிபிஃ ஸ்துதஸ்ய கிம் வஸ்து யந்ந ரசிதம் விவிதைஃ ப்ரயோகைஃ
வேதங்களின் அர்த்தத்திலும் பல செயல்களில் திறமை பெற்ற முனிவர்கள் புகழப்படுகிறார்கள்; அவர்களால் எது செய்யப்படாமல் இருக்க முடியும்?
காமம் ததாப்யஹமதீவ விசார்ய ப்ருத்த்யா பாநோஸ்த்ரிலோககுருபூஜிதபாதயுக்மம்
இருப்பினும், நான் ஆழ்ந்து சிந்தித்து, மூன்று உலகங்களின் குரு வணங்கும் சூரியனின் திருவடிகளைப் புகழ்கிறேன்.
தாவஜ்ஜகத்பவதி நிஶ்சலமேவ ஸர்வம் தாவத்க்ரியாஶ்ச விவிதா ந ச யாம்தி ஸித்திம்
அது நடக்கும் வரை இந்த உலகம் அசையாமல் இருக்கும்; அந்த நேரம் வரை எந்தச் செயலும் வெற்றி பெறாது.
தாவந்ந பாம்தி ஶிகராணி மஹீருஹாணாம் குச்சைஸ்து புல்லவநமீலிதலோசநாநி
அந்த நேரம் வரை மரங்களின் உச்சிகள் ஒளிவீசாது; மலர்களின் கூட்டங்கள் மலர்ந்த காட்டில் கண்களை மூடாது.
உத்யம்தமம்பரதலே ஸுரஸித்தஸம்காஃ ஸப்ரஹ்மதைத்யமுநிகிந்நரநாகயக்ஷாஃ 5.1.32.
அவன் வானில் உதயமாகும் போது, தேவர்கள், சித்தர்கள், பிரமன், அசுரர்கள், முனிவர்கள், கின்னரர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள் எல்லோரும்—
அஸ்தம் கதே த்வயி ஜகத்பவதி ப்ரஸுப்தம் பூயஸ்த்வயி ப்ரதபதி ப்ரதிபோதமேதி
நீ மறையும் போது உலகம் தூங்கிவிடும்; நீ மீண்டும் ஒளிவீசும் போது உலகம் விழித்தெழும்.
உத்ஸாஹஶக்திநயஶௌர்யஸமந்விதாநாம் ஸேவாப்ரயோகரசநாவிதிதத்பராணாம் ௬௨
உற்சாகம், வலிமை, வழிகாட்டுதல், வீரம் ஆகியவற்றுடன், உன்னைச் சேவிப்பதிலும் செயல்படுவதிலும் படைப்பதிலும் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பவர்களுக்கு—
யத்ஸம்யுகேஷு ரதகுஞ்ஜரகுந்தஶக்திநாராசசக்ரஶரதோமரபீமகட்கைஃ
போரில், ரதம், யானை, வேல், சுழி, அம்பு, சக்கரம், கூரிய அம்புகள், பயங்கரமான வாள்கள் ஆகியவற்றுடன்—
காம்தாரதுர்கவிஷமேஷ்வபி வர்தமாநா ரு'க்ஷேபஸிம்ஹபஹுகண்டகதஸ்கரேஷு
கடினமான காடுகளில், கோட்டைகளிலும், கரடிகள், சிங்கங்கள், பல முட்களுள்ள திருடர்கள் நடுவிலும் இருந்தாலும்—
தேஜோராஶிஸ்த்வமிஹ ஶரணம் ஸர்வதோதுஃகிதாநாம் த்வத்துல்யோऽந்யோ ஜகதி ஸகலே நாஸ்தி கஶ்சித்தயாலுஃ
நீ இங்கு ஒளியின் குன்றாகவும், எல்லா துயருற்றவர்களுக்கும் அடைக்கலமாகவும் இருக்கிறாய்; இந்த உலகில் உன்னைப் போல் கருணை உடையவன் வேறு யாரும் இல்லை.
கஃ குஷ்டாபிஹதஃ க்வ சாரிபிரதோ கோ வ்யாதிபிஃ பீடிதஃ கே பம்க்வம்தஜடாஃ க்வ ஶீர்ணசரணஃ கோ வா விபந்நக்ரியஃ
யார் குஷ்டரோகத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்? யார் பகைவரால் துன்புறுபவர்? யார் நோயால் வாடுபவர்? யார் ஊனமுற்றவர், குருடர், மந்தமானவர்? யார் கால்கள் வாடியவர்? யார் செயல்கள் தோல்வியடைந்தவர்?
தர்மஃ பரத்ர கில திஷ்டதி ஸேவிதோऽஸௌ காலாம்தரேண விபுதா வரதா பவம்தி
தர்மம் மறுபிறவியில் நிலைத்து நிற்கும்; அதைச் சேவித்தால், காலப்போக்கில் ஞானிகள் வரங்களை வழங்குவார்கள்.
விப்ராம்தகாம்தஹரிணீஸத்ரு'ஶேக்ஷணாபிஃ காம்தோருஹாரமணிகுண்டலமேகலாபிஃ
அலையும் காதல் மான் போன்ற கண்களும், அழகான கூந்தலும், மணியாலங்கலான குண்டலமும் இடையணியும் கொண்டவளாய்.
யைஸ்த்வம் நரைஃ ஸக்ரு'தபி ப்ரணதஃ கதம்சித்த்யாதோऽதவா புவநநாத ததாம்தகாலே
உலகங்களின் ஆண்டவரே, மனிதர்கள் ஒருமுறை கூட உமக்கு வணங்கி, எப்படியாவது நினைத்தாலும், குறிப்பாக இறுதிக் கணத்தில் நினைத்தாலும்,
யே த்வாம் குதர்கமதிபிர்ந நமம்தி பக்த்யா ரோமாம்சகம்சுகஶதாகுலிதைஃ ஶரீரைஃ 5.1.32.
ஆனால் தவறான யோசனைகளால் மனம் குழப்பப்பட்டவர்கள், பக்தியோடு, ஆனந்தத்தால் உடல் நடுங்கி, உமக்கு வணங்காதவர்கள்,
உததிஜலதரம்கக்ஷோபலோலாக்ஷியுக்மைஃ ஸபணிமணிமயூகோத்பாஸிதைர்லேலிஹத்பிஃ
கடல் அலைகளைப் போல அசையும் கண்களுடன், நாகங்களின் முத்து முத்துக்களின் ஒளியில் பிரகாசித்து, அவை நக்கிக்கொண்டிருக்கும்,
தவ ஸுரவர கச்சதோऽநுஸரம்தி த்ரிதஶநதீகமலோத்க தாநி வாதைஃ
தேவர்கள் அனைவரிலும் சிறந்தவரே, நீ செல்வதற்கு, தேவநதிகளின் தாமரை மலர்கள், காற்றால் அசைந்து, உன்னை பின்தொடர்கின்றன.
தத்த்வத்யாநம் ஜலநிதிநிவஹே ஸ்தித்வா ஸ்தித்வா சரணநிவஹைஃ
உன் உண்மையான வடிவை தியானித்து, மீண்டும் மீண்டும் கடல் நடுவில் நின்று, காலடி வரிசையால்,
உதயாத்ரிநிதம்பஸம்ஸ்திதஸ்ய ஹ்யுதயேஷ்வஸ்தமயேஷு சாவ்ரு'தஸ்ய
கிழக்கு மலைத் தளிரில் நீ நிற்கும் போது, விடியற்காலையிலும், மாலையிலும், நீ மறைந்திருப்பதைப் போல,
யதாயதா வ்ரஜதி ரதஸ்தவாம்பரே விபாடயந்தநதிமிரௌகஸம்சயாந்
உன் ரதம் விண்ணில் பயணிக்கும்போது, அதன் பிரகாசமான கதிர்கள், இருளின் அடர்ந்த கூட்டங்களைத் துண்டிக்கின்றன.
சாருபத்மவிநிமீலிதேக்ஷணாம் சக்ரவாககலஹம்ஸமேகலாம்
அழகான தாமரை போன்ற கண்கள் பாதி மூடியிருக்கும், சக்ரவாகம், அன்னப்பறவை போன்றவை வளையமாக இருக்கும்,
நீலலோலமதிகாந்தமுத்பலம் ப்ரு'ம்கதும்கசரணாகுலீக்ரு'தம்
நீலம் கலந்த அழகான தாமரை, உயர்ந்த புழுக்கள் கூட்டமாகச் சுற்றி இருக்கும்,
ஸ்புரச்சஶாம்கஹாரநிர்மலம் கக த்வதம்கேஷ்வசம்சலம்
ஒளிரும் சந்திரன் மாலைகள், உன் மடியில் அசைந்து, எப்போதும் தூய்மையுடன் இருக்கின்றன, பறவையே,
ஹரிதி ச தாவந்முஹிர்நிஷேவிததமஸ்யஶுபம் பவதி ச யாவதைவ கிரணைஸ்தவ பூஜிததரம்
பச்சை பூமி இருளால் மூடப்பட்டிருக்கும்போது, அது தூய்மையற்றதாக இருக்கும்; உன் கதிர்கள் அதனை அருளும் வரை.
த்வம் விஷ்ணுஸ்த்வம் ஶஶாம்கஸ்த்வமஸுரமதநஃ ஶண்முகஸ்த்வம் தநேஶஸ்த்வம் காலஸ்த்வம் ச தாதா க்ஷிதிதரமலயாபாஶ்ரயஸ்த்வம் ஹுதாஶஃ 5.1.32.
நீ விஷ்ணுவும், நீ சந்திரனும், நீ அசுரர்களை அழிப்பவரும், நீ ஷண்முகனும், நீ செல்வத்தின் ஆண்டவரும், நீ காலனும், நீ படைத்தவரும், மலைகளுக்கும் மலயத்துக்கும் ஆதரவாக இருப்பவரும், நீ அக்னியும்.
த்வமநிம்த்ய கோபதே த்ரிபுரமதந மந்மததாஹகரஸ்த்வமஸுரபீமதர்பஹா பாஹி மாம்
நீ குற்றமற்றவன், மாடுகளை காப்பவரும், திரிபுரத்தை அழித்தவரும், காமனை எரித்தவரும், அசுரர்களின் பெருமையை அழிப்பவரும் — என்னை காப்பாயாக.
ஆதித்ய பாஸ்கர திவாகர ஸப்தஸப்தே மார்தம்ட ஸூர்ய ஹரிதஶ்வபதே ச பாநோ
ஆதித்யா, பாஸ்கரா, திவாகரா, சப்தசப்தி, மார்தாண்டா, சூரியன், பச்சை குதிரைகளின் ஆண்டவரும், பானு,