தஸ்ய தத்வசநம் ஶ்ருத்வா அத்ரிர்வசநமப்ரவீத் வயம் தபஸ்விநோ பூத்வா தீர்தயாத்ராக்ரு'தோத்யமாஃ
அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அத்ரி கூறினார்: நாங்கள் தவம் செய்து, தீர்த்த யாத்திரையில் ஈடுபட்டுள்ளோம்.
போஷயாமி ஸதா தாம்ஸ்து ஏதந்மே ஹ்ரு'தி ஸம்ஸ்திதம்
நான் எப்போதும் அவர்களை பாதுகாக்கிறேன்; இது என் மனதில் உறுதியாக உள்ளது.
யத்யுஷ்மதர்தம் க்ரியதே பாபம் தத்கஸ்ய கத்யதாம்
உங்களுக்காக பாவம் செய்யப்படுமானால், அது யாருடையது என்று சொல்லுங்கள்.
யதி தே கதயம்தி ஸ்ம மா ம்ரு'ஷா ப்ராணிநோ வதீஃ
அவர்கள் பேசினால் பொய் பேச வேண்டாம்; உயிருள்ளவர்களை கொல்ல வேண்டாம்.
யுஷ்மாகம் வசஸா மேऽத்ய ப்ரதிபோதஃ ப்ரவர்ததே
இன்று, உங்கள் வார்த்தைகள் எனக்கு அறிவைத் தருகின்றன.
கத்வா ப்ரு'ச்சாமி தாந்ஸர்வாந்கஸ்ய பாவஶ்ச கீத்ரு'ஶஃ
நான் போய், அவர்களிடம் எல்லாம் யாருடைய மனநிலை எப்படி இருக்கிறது என்று கேட்கிறேன்.
இத்யுக்த்வா தாஞ்ஜகாமாஶு பிதரம் ஸ்வமுவாச ஹ
இவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டு, அவன் விரைவாக தன் தந்தையிடம் சென்று பேசினான்.
ஸுமஹத்த்ரு'ஶ்யதே பாபம் கஸ்ய தத்கத்யதாம் மம
பெரிய பாவம் ஒன்று காணப்படுகிறது — அது யாருடையது? அதை எனக்கு கூறு.
த்வம் ஜாநாஸி யத்குருஷே க்ரு'தம் பாவ்யம் புநஸ்த்வயா
நீ செய்ததை நீயே அறிவாய்; செய்தது மீண்டும் நீயே செய்ய வேண்டும்.
தயாப்யுக்தம் ந மே பாபம் பாபமேதத்தவைவ ஹி 5.1.24.
அவளும் சொன்னாள்: 'இந்த பாவம் எனது அல்ல; உண்மையில் இந்த பாவம் உன்னுடையதே.'
தஜ்ஜ்ஞாத்வா ஹ்ரு'தயம் தேஷாம் சேஷ்டிதம் சைவ தத்த்வதஃ
அவர்களின் மனமும் செய்கைகளும் உண்மையில் அறிந்து,
க்ஷிப்த்வாத லகுடம் க்ரு'ஷ்ணம் யேந வை ஜம்தவோ ஹதாஃ
பிற உயிர்களை அழித்த அந்த கருப்பு கம்பை அவன் விட்டு விட்டு,
ப்ரணம்ய தம்டபாதேந ததோ வசநமவ்ரவீத்
தாழ்ந்து தரையில் வணங்கி, பின்னர் அவன் இவ்வாறு சொன்னான்:
ஸர்வைஸ்தைஃ பரிமுக்தௌऽஹம் பவதாம் ஶரணம் கதஃ
அவர்கள் எல்லாராலும் விடுவிக்கப்பட்ட நான், உம்மிடம் அடைக்கலம் வந்துள்ளேன்.
ஏவம் தம் வாதிநம் த்ரு'ஷ்ட்வா ரு'ஷயோऽத்ரிமதாப்ருவந்
அவன் இவ்வாறு பேசுவதை பார்த்து, முனிவர்கள் அத்திரியிடம் சொன்னார்கள்:
பவதாऽயமநுக்ராஹ்யஃ ஶிஷ்யோ பவது தே முநே
இவனை நீ ஏற்று, இவன் உன் சீடனாக இருக்கட்டும், முனிவரே.
அநேந த்யாநயோகேந மஹாமம்த்ரஜபேந ச ஸம்ஸ்திதோ வ்ரு'க்ஷ மூலே த்வம் பரா ஸித்திம் கமிஷ்யஸி
இந்த தியானமும் மகா மந்திர ஜபமும் செய்து, மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து, நீ உயர்ந்த Siddhi-யை அடைவாய்.
இத்யுக்த்வா தே யயுஃ ஸர்வே ஸம்காமம் ஸோऽபி தத்ர வை
இவ்வாறு கூறி, அவர்கள் அனைவரும் விருப்பப்படி சென்றார்கள்; அவனும் அங்கேயே இருந்தான்.
தஸ்யோபர்யபவத்தத்ர வல்மீகோऽவிசலஸ்ய ச
அவன் அசையாமல் இருந்தபோது, அவன் மேல் ஒரு வெட்டிலி குடில் உருவானது.
உதீரிதம் த்வநிம் தேந வல்மீகே விஸ்மயாந்விதாஃ 5.1.24.
அந்த வெட்டிலி குடிலுக்குள் இருந்து அவனால் ஒரு ஒலி எழுந்தது; அதை பார்த்து அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வோத்தாபயாமாஸுர்முநயோ நயஸம்யுதம்
அவரை பார்த்து, ஞானமுள்ள முனிவர்கள் அவரை எழுப்பினார்கள்.
தாந்ப்ராஹ ப்ரணதோ பூத்வா தபஸா தீப்ததேஜஸஃ
தாழ்ந்து வணங்கி, தவத்தால் பிரகாசிக்கும் அந்த முனிவர்களிடம் அவன் பேசினான்:
தீநோऽஹமுத்த்ரு'தஃ ஸர்வைர்மக்நோऽஹம் பாபகர்தமே
நான் துயரத்தில் இருந்தவன்; நீங்கள் எல்லோரும் என்னை உயர்த்தினீர்கள். பாவக் களத்தில் நான் மூழ்கியிருந்தேன்.
வல்மீகேऽஸ்மிந்ஸ்திதஃ புத்ர யதஸ்த்வமேகசித்ததஃ
புத்திரா, நீ இந்த வெட்டிலி குடிலில் ஒரே மனதுடன் இருந்ததால்—
இத்யுக்த்வா முநயோ ஜக்முஃ ஸ்வாம் திஶாம் தபஸாந்விதாஃ குஶஸ்தல்யாமதாகம்ய ஸமாராத்ய மஹேஶ்வரம்
இவ்வாறு கூறி, அந்த முனிவர்கள் தங்கள் திசைகளுக்கு விரைந்து, தபசுடன் குசஸ்தலி என்னும் ஊருக்கு வந்து, மகாதேவனை ஆராதனை செய்தார்கள்.
தஸ்மாத்கவித்வமாஸாத்ய சக்ரே காவ்யம் மநோரமம்
அவரிடமிருந்து கவிதைத் திறனைப் பெற்றவுடன், அவர் இனிமையான பாடல்களை இயற்றினார்.
ததஃ ப்ரப்ரு'தி தேவேஶோ வால்மீகேஶ்வரஸம்ஜ்ஞகஃ
அந்த நாளிலிருந்து தேவர்களின் இறைவன் வால்மீகேஸ்வரன் என்ற பெயரால் அறியப்பட்டார்.
இதி தே கதிதம் லிம்கம் வால்மீகேஶ்வரமுத்தமம்
இவ்வாறு வால்மீகேஸ்வரன் எனப்படும் சிறந்த லிங்கத்தின் சிறப்பு உமக்கு கூறப்பட்டது.
ப்ரணிபத்ய ததோ பக்த்யா ருத்ரலோகே மஹீயதே
பின்னர் பக்தியுடன் வணங்கி, ஒருவர் ருத்ரனின் உலகில் பெருமை பெறுவார்.
பீமேஶ்வரம் நரோ த்ரு'ஷ்ட்வா பக்த்யா ஸம்பூஜ்ய யத்நதஃ
பீமேஸ்வரனைப் பார்த்து, ஒருவர் பக்தியோடு அன்புடன் ஆராதனை செய்தால்,