தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந ஸ்நாநம் தத்ர ஸமாசரேத்
அதனால், எல்லா முயற்சியோடும் அங்கே நீராட வேண்டும்.
இதி ஶ்ரீஸ்காம்தே மஹாபுராண ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ர்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் ஸப்தமே ப்ரபாஸகண்டே த்ரு'தீயேऽர்புதகம்டே கநகலதீர்தமாஹாத்ம்யவர்ணநம்நாம ஷங்விம்ஶோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு எண்பதினொன்று ஆயிரம் பாடல்களைக் கொண்ட ஸ்காந்த மகாபுராணத்தில், ஏழாவது பிரபாச காண்டத்தில், மூன்றாவது அர்புத காண்டத்தில், கனகல தீர்த்த மகிமை என்ற இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.
யத்ர சக்ரம் புரா முக்தம் விஷ்ணுநா ப்ரபவிஷ்ணுநா
அங்கு, பழைய காலத்தில் வலிமைமிக்க விஷ்ணு சக்கரத்தை விட்ட இடம்—
நிஹத்ய தாநவாந்ஸம்க்யே க்ரு'த்வா ஸ்நாநம் ஸுநிர்சரே
அங்கு, போரில் அசுரர்களை அழித்து, தூய ஓடையில் அவர் நீராடினார்.
தத்ர ஶ்ராத்தம் து யஃ குர்யாச்சயநே போதநே ஹரேஃ
அங்கே, யார் ஹரியின் உறக்கம் அல்லது விழிப்பு காலத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்கிறார்களோ—
இதி ஶ்ரீஸ்காம்தே மஹாபுராண ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ர்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் ஸப்தமே ப்ரபாஸகண்டே த்ரு'தீயேऽர்புதகம்டே சக்ரதீர்தப்ரபாவவர்ணநம்நாம ஸப்தவிம்ஶோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு எண்பதினொன்று ஆயிரம் பாடல்களைக் கொண்ட ஸ்காந்த மகாபுராணத்தில், ஏழாவது பிரபாச காண்டத்தில், மூன்றாவது அர்புத காண்டத்தில், சக்கர தீர்த்த மகிமை என்ற இருபத்து ஏழாம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.
யத்ர ஸ்நாதோ நரஃ ஸம்யங்மநுஷ்யோ ஜாயதே ஸதா
அங்கே யார் முறையாக நீராடுகிறார்களோ, அவர்கள் எப்போதும் மனிதராகவே பிறக்கிறார்கள்.
ந திர்யக்த்வமவாப்நோதி க்ரு'த்வாऽபி பஹுபாதகம்
பல பாவங்கள் செய்தாலும், அவர் பிறவி மிருகமாக ஆக மாட்டார்.
ம்ரு'கயூதமநுப்ராப்த வ்யாதவ்யாப்தம் ஸமந்ததஃ
வேட்டைக்காரர்கள் எல்லா பக்கமும் சூழ்ந்த மான் கூட்டம்—
ஸத்யோ மநுஷ்யதாம் ப்ராப்தாஃ பூர்வஜாதிஸ்மராஸ்ததா
அவர்கள் உடனே மனிதப் பிறவி பெற்றார்கள்; மேலும், தங்கள் முந்தைய பிறவிகளை நினைத்தார்கள்.
சாபபாணதராஃ ஸர்வே யதா வை யமகிம்கராஃ
அவர்கள் அனைவரும் வில்லும் அம்பும் ஏந்தியவர்கள்; யமதர்மராஜாவின் ஊழியர்கள் போலவே.
ம்ரு'கயூதமநு ப்ராப்தமஸ்மிந்ஸ்தாநே ஜலாஶ்ரயே வயம் ஸர்வே பரிஶ்ராம்தாஃ க்ஷுத்த்ரு'ட்ப்யாம் ச விஶேஷதஃ
இந்த இடத்துக்கு, நீர்நிலையோடு கூடிய இந்த இடத்திற்கு, மான் கூட்டத்துடன் வந்த நாங்கள் எல்லோரும் மிகவும் சோர்வடைந்தோம்; குறிப்பாக பசியும் தாகமும் அதிகமாக இருந்தது.
தீர்தஸ்யாஸ்ய ப்ரபாவேண ஸத்யமேததஸம்ஶயம்
இந்தத் தீர்த்தத்தின் சக்தியால், இது உண்மை, எந்த சந்தேகமும் இல்லை.
க்ரு'த்வா ஸ்நாநம் ஜலே தஸ்மிந்ஸத்யஃ ஸித்திம் கதா ந்ரு'ப
அந்த நீரில் स्नானம் செய்தவுடன், அரசே, உடனே வெற்றி கிடைக்கும்.
ததஃ ஶக்ரஸ்து தத்த்ரு'ஷ்ட்வா தீர்தம் பாபஹரம் ந்ரு'ப
பின்னர், அரசே, பாபங்களை அகற்றும் அந்தத் தீர்த்தத்தை இந்திரன் பார்த்தான்.
அத்யாபி மநுஜாஸ்தத்ர புதாஷ்டம்யாம் நராதிப 7.3.28.
இன்றும், மனுஷர்களே, அறிவுள்ளவர்கள் அஷ்டமி நாளில் அங்கு செல்கின்றனர்.
பித்ரு'மேதபலம் க்ரு'த்ஸ்நம் ஶ்ராத்ததாநாதவாப்நுயுஃ
அவர்கள் பித்ரு கர்மங்களுக்கான முழு பலனையும், ஸ்ராத்தமும் தானமும் செய்ததுபோல் பெறுகிறார்கள்.
இதி ஶ்ரீஸ்காம்தே மஹாபுராண ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ர்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் ஸப்தமே ப்ரபாஸகண்டே த்ரு'தீயேऽர்புதகம்டே மநுஷ்யதீர்தப்ரபாவ வர்ணநம்நாமாஷ்டாவிம்ஶோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு, ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தில், எண்பத்தொன்று ஆயிரம் செய்யுள்களில், ஏழாவது பிரபாச காண்டத்தில், மூன்றாவது அர்புத காண்டத்தில், மனுஷ்ய தீர்த்தத்தின் மகிமை கூறும் இருபத்தெட்டாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.
யத்ர ஸ்நாதோ நரஃ ஸம்யங்முச்யதே ஸர்வகில்பிஷைஃ
யார் அந்த இடத்தில் முறையாக ஸ்நானம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்.
புராऽபூந்ந்ரு'பதிர்நாம ஸுப்ரபஃ பரவீரஹா
பழைய காலத்தில், சுப்ரபன் என்ற பகைவரை அழிக்கும் ஒரு மன்னன் இருந்தான்.
ந ததா ஸ்த்ரீஷு நோ போகே நாஶ்வயாநே ந வாரணே
பெண்களில் அல்ல, இன்பங்களில் அல்ல, குதிரை யானை ஏறுவதிலும் அல்ல—
ஸ கதாசிந்ந்ரு'பஶ்ரேஷ்ட ம்ரு'காஸக்தோऽர்புதம் கதஃ
ஒரு நாள், அரசர்களில் சிறந்தவரே, வேட்டையாட விரும்பிய அவன் அர்புதத்திற்கு சென்றான்.
ஸ்தநம் தயந்தீம் ஸுஸ்நிக்தாம் ஶிஶோஃ க்ஷீராநுராகிணஃ
அவன், பசுமைமிக்க ஒரு மிருகத்தை, தன் குட்டிக்கு பால் ஊட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான்.
அத ஸா பார்திவம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரக்ரு'ஹீதஶராஸநம்
அப்போது, அந்த மிருகம், வில்லுடன் நின்ற அரசனைப் பார்த்தது.
ததஃ ஸா கோபஸந்தப்தா பூபாலம் ப்ரத்யபாஷத
உடனே, கோபத்தில் எரிந்த அந்த மிருகம் அரசனை நோக்கி பேசியது.
ஶயாநோ மைதுநாஸக்தஃ ஸ்தநபோ வ்யாதிபீடிதஃ
படுக்கையில், இன்பத்தில், பால் ஊட்டும் போது, நோயால் வலிக்கும்போது—
ததத்ய மரணம் ஜாதம் மம ஸர்வம் ந்ரு'பாதம
இன்று, அரசர்களில் தாழ்ந்தவரே, எனக்கு எல்லா வகையிலும் மரணம் வந்துவிட்டது.
யஸ்மாதஹமதர்மேண ஹதா பூமிபதே த்வயா 7.3.29.
ஏனெனில், பூமியின் அரசே, நீ தர்மத்திற்கு விரோதமாக என்னை கொன்றுவிட்டாய்.
தாம் வை ப்ரஸாதயாமாஸ ப்ராணஶேஷாம் ததா ம்ரு'கீம்
அப்போது, உயிர் சுருங்கிய அந்த மிருகத்தை அரசன் சமாதானப்படுத்த முயன்றான்.
அவிவேகாந்மயா பத்ரே ஹதா த்வம் நிர்க்ரு'ணேந ச
அறிவில்லாமலும் இரக்கமில்லாமலும், நல்லவளே, நான் உன்னை கொன்றுவிட்டேன்.