ஜலஸர்பம் ஸமாதாய ஸுதீர்கம் பீஷணாக்ரு'திம்
அவன் நீளமான, பயங்கரமான உருவமுள்ள ஒரு நீர்பாம்பை பிடித்தான்.
ததஶ்ச க்ஷிப்தவாம்ஸ்தத்ர மஹாஜநஸமாகமே
பின்னர், அந்தப் பெரும் மக்கள் கூட்டத்துக்குள் அதை எறிந்தான்.
தத்ராஸீத்தாபஸோ நாம்நா ஸுப்ரபஃ ஶம்ஸிதவ்ரதஃ ௬.௨௯.
அங்கே சுப்ரபன் என்ற பெயருடைய, உறுதியான விரதம் கொண்ட ஒரு தவசு இருந்தான்.
நிஷ்கம்பாம் ஸுத்ரு'டாம்ரு'ஜ்வீம் நாதிஸ்தப்தாம் ந கும்சிதாம்
அவன் அசையாதவனாகவும், மிகவும் நிலையானவனாகவும், நேர்மையானவனாகவும் இருந்தான்; அதிகமாக கடினமோ, வளைந்தோ இல்லை.
ஸம்பஶ்யந்நாஸிகாக்ரம் ஸ்வம் திஶஶ்சாநவலோகயந்
தன் மூக்கின் முனையை மட்டும் பார்த்து, எந்த திசையிலும் பார்வையை திருப்பாமல் இருந்தான்.
ஆவர்தபம்கஜாம்தஃஸ்தமஷ்டபத்ர மதோமுகம்
அந்த தாமரையின் நடுவில், எட்டு இதழ்கள் உள்ள இடத்தில், கீழே நோக்கி இருந்தான்.
பஶ்யந்பத்மாஸநஸ்தம் ச வைதநாதம் மஹேஶ்வரம்
தாமரையில் அமர்ந்துள்ள வைத்யநாதர் எனும் பெரிய இறைவனை அவர் பார்த்தான்.
அநிம்த்யம் சாப்யபேத்யம் ச ஜராமரணவர்ஜிதம்
அவர் குற்றமற்றவர், எதாலும் பாதிக்கப்படாதவர், முதுமையும் மரணமும் இல்லாதவர்.
அம்குஷ்டதர்ஜநீயோகம் க்ரு'த்வா ஹ்ரு'தயஸம்கதம்
அங்குலியும் காட்டுவிரலும் ஒன்றாக சேர்த்து, இதயத்தின் அருகே வைத்தான்.
வேஷ்டயாமாஸ போகேந நிஶ்சலஸ்ய மஹாத்மநஃ
அசையாத அந்த மகான் உயிரை, தனது சுற்றிய பாம்பு வடிவால் சுற்றி வைத்தான்.
ஶ்ரீவர்தநஇதிக்யாதோ நாநாஶாஸ்த்ரக்ரு'தஶ்ரமஃ ௬.௨௯.
அவர் ஸ்ரீவர்தனன் என்று அழைக்கப்பட்டவர்; பல வேதங்கள் படித்து மிகுந்த சோர்வடைந்தார்.
நாதிதூரஸ்திதம் மாம் ச ஜ்ஞாத்வா தத்கர்மகாரிணம்
அந்த செயலை செய்தவனாக அருகிலேயே இருந்த என்னை அவர் அறிந்தார்.
ஸ்புரதாதரயுக்மேந பாஷ்பகத்கதயா கிரா
அதிரும் உதடுகளும், கண்ணீரால் தடுக்கப்படும் குரலும் உடன் பேசினார்.
நிர்விகல்பேந சித்தேந யதி த்யாதோ மஹேஶ்வரஃ ஈத்ரு'க்காயோ பவத்வாஶு குருர்மே யேந தர்ஷிதஃ
அசையாத மனதுடன் மஹேஸ்வரனை தியானித்தால், என் ஆசானுக்கு தீங்கு செய்த இந்த உடலை நான் விரைவில் பெறட்டும்.
அதாஹம் ஸர்பதாம் ப்ராப்தஸ்தத்க்ஷணாதேவ தாருணாம்
அந்தக் கணமே நான் கடுமையான பாம்பு வடிவத்தை அடைந்தேன்.
அத கத்வா ஸமாதேஃ ஸ பர்யம்தம் ஸம்யதோ முநிஃ
பின்னர் அந்த தவசு, தியானத்தின் முடிவை அடைந்து, கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தார்.
அத ஸர்பாக்ரு'திம் மாம் ச துஃகேந மஹதாந்விதம் தடஸ்தம் பயஸம்த்ரஸ்தம் ததா ஸர்வஜநம் ததா
பின்னர், நான் பாம்பு வடிவில், பெரும் துயரத்தில், ஓரத்தில் நின்று பயத்தில் நடுங்க, அங்கு இருந்த அனைவரும் அச்சத்தில் இருந்தார்கள்.
ஶபதா ப்ராஹ்மணம் தீநம் நைஷ தர்மஸ்தபஸ்விநாம்
துயரத்தில் உள்ள அந்த பிராமணனை சபிப்பது, தவமிருப்போருக்கு உரியதல்ல.
ஸமோ மாநேऽபமாநே ச ஸமலோஷ்டாஶ்மகாம்சநஃ
புகழிலும் இகழ்ச்சியிலும் சமமானவர்; மண், கல், பொன் ஆகியவற்றை ஒரே மாதிரியாக பார்ப்பவர்.
தஸ்மாதஜாநதா வத்ஸ ஶப்தோऽயம் ப்ராஹ்மணஸ்த்வயா ௬.௨௯.
ஆகையால், என் பிள்ளையே, அறியாமல் நீ இந்த பிராமணனை சபித்துவிட்டாய்.
அத ஶ்ரீவர்தநஃ ப்ராஹ ப்ரணிபத்ய நிஜம் குரும்
பின்னர் ஸ்ரீவர்தனன், தனது ஆசானிடம் வணங்கி பேசினார்.
அஜ்ஞாநாத்யதிவா ஜ்ஞாநாந்மயா யத்வ்யாஹ்ரு'தம் வசஃ
அறியாமையாலும், அறிவினாலும், நான் சொன்ன எந்த வார்த்தையாயினும்—
ந ம்ரு'ஷா வசநம் ப்ரோக்தம் ஸ்வைரேணாபி குரோ மயா
என் ஆசானிடம், சுதந்திரமாக இருந்தாலும், நான் ஒருபோதும் பொய் சொல்லவில்லை.
பஶ்சாதுதயதே ஸூர்யஃ ஶோஷம் யாதி மஹார்ணவஃ
பின்னர் சூரியன் உதிக்கிறான்; பெரிய கடலும் உலர்ந்து விடுகிறது.
தமுவாச குருஃ ஶிஷ்யம் ஸ புநஃ ஶ்லக்ஷ்ணயா கிரா
அப்போது ஆசான், அந்த மாணவனை மென்மையான வார்த்தைகளால் மீண்டும் உரைத்தார்.
ஸதா ஶிஷ்யோ வயஃஸ்தோபி ஶாஸநீயஃ ப்ரயத்நதஃ ॥। கிம் புநர்பால ஏவ த்வம் தேந த்வாம் வச்மி பூரிஶஃ
மாணவன் எவ்வளவு வயதானவராக இருந்தாலும் எப்போதும் கவனமாக கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; நீ இன்னும் சிறுவனாக இருக்கிறாய், அதனால் நான் உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறேன்.
தர்மம் ந வ்யயதே கோऽபி முநீநாம் பூர்வஸம்சிதம்
முன்னோர் முன்பே சேர்த்த நற்கருமங்களை யாரும் அழிக்க முடியாது.
தஸ்மாத்க்ஷமாம் புரஸ்க்ரு'த்ய வர்திதவ்யம் தபஸ்விபிஃ
அதனால் தவமிருப்பவர்கள் பொறுமையை முன்னிலைப்படுத்தி நடக்க வேண்டும்.
ந பாபம் ப்ரதி பாபஃ ஸ்யாத்புத்திரேஷா ஸநாதநீ
தீமைக்கு தீமையால் பதிலளிக்கக் கூடாது — இது எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் நெறி.
தக்தஃ ஸ தஹதே பூயோ ஹதமேவ நிஹம்தி ச ௬.௨௯.
எவனும் எரிக்கப்பட்டால், அவனும் பிறரை எரிப்பான்; கொல்லப்பட்டவன், மறுபடியும் கொல்ல முயலும்.