ஏவம் தஸ்ய வ்ரதஸ்தஸ்ய ஷண்மாஸா திவஸைஸ்த்ரிபிஃ
அந்த விரதம் மேற்கொண்டவருக்கு, மூன்று நாட்களில் ஆறு மாதங்கள் கடந்து சென்றன.
தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ முநீந்ஸர்வாந்நமஶ்சக்ரே முநேஃ ஸுதஃ ௬.௨௧.
அந்த முனிவர்களை எல்லாம் பார்த்ததும், முனிவரின் மகன் அவர்களுக்கு வணங்கினார்.
அத தம் பாலபாவேந கௌதுகாத்ப்ரஹ்மசாரிணஃ
பின்னர், ஆர்வத்தால், அந்தப் பிரம்மச்சாரிகள் குழந்தை தன்மையில் இருந்த அவரிடம் வந்தனர்.
ஸர்வைரேஷ ஶிஶுஃ ப்ரோக்தோ தீர்கா யுரிதி ஸாதரம்
அவர்கள் அனைவரும் மரியாதையுடன், 'இந்தக் குழந்தைக்கு நீண்ட ஆயுள் உள்ளது' என்று கூறினர்.
தந்ந யுக்தம் பவேதீத்ரு'கஸ்மாகம் வசநம் த்விஜாஃ
அப்படி நாம் சொல்வது, பிராமணர்களே, சரியானது அல்ல.
ததோ மிதஃ ஸமாலோச்ய ஸர்வே தே முநிபும்கவாஃ
பின்னர், அவர்கள் எல்லோரும் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து,
தஸ்மாத்தஸ்ய புரோ நீத்வா பாலோऽயம் க்ஷீணஜீவிதஃ
அதனால், அவரை முன்னால் கொண்டு வந்து, 'இந்தக் குழந்தையின் ஆயுள் குறைந்து விட்டது' என்று கூறினர்.
ததஸ்து தே ஸமாதாய ஸத்வரம் ப்ரஹ்மசாரிணம்
பின்னர் அவர்கள் விரைவாக அந்தப் பிரம்மச்சாரியை அழைத்துச் சென்றனர்.
ததஃ ப்ரணம்ய தம் தேவம் வேதோக்தைஃ ஸ்தவநைர்த்விஜாஃ
பின்னர் அந்த தேவனை வணங்கி, அந்த இருமுறை பிறந்தவர்கள் வேதங்களில் கூறப்பட்ட பாடல்களால் அவரை போற்றினார்கள்.
தேஷாமநம்தரம் ஸோऽபி நமஶ்சக்ரே பிதாமஹம்
அதற்குப் பிறகு, அவரும் பிரம்மாவை வணங்கினார்.
அதோவாச முநீந்ஸர்வாந்விஶ்ராம்தாந்பத்மயோநிஜஃ
பின்னர் தாமரைப் பிறந்த பிரம்மா, ஓய்வெடுத்திருந்த அனைத்து முனிவர்களையும் நோக்கி பேசினார்.
ப்ரோச்யதாம் சாபி யத்க்ரு'த்யம் யுஷ்மாகம் க்ரியதேऽதுநா ௬.௨௧.
இப்போது, நீங்கள் மேற்கொண்டு கொண்டிருக்கும் காரியம் என்னவென்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
தீர்தயாத்ராப்ரஸம்கேந ப்ரமமாணா மஹீதலம் ஃ। சமத்காரபுராப்யாஶே வயம் ப்ராப்தாஃ பிதாமஹ
பிதாமகா, தீர்த்தயாத்திரை செய்வதற்காக பூமியில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, அந்த அதிசயமான நகரம் அருகே நாங்கள் வந்தோம்.
தத்ராநேந வயம் தேவ பாலகேநாऽபிவாதிதாஃ
அங்கு, தேவனே, இந்தக் குழந்தை எங்களை வரவேற்றான்.
ஏதஸ்ய து புநஃ ஶேஷமாயுஷோ திவஸத்ர யம்
ஆனால், இவனுக்குக் கிடைத்துள்ள ஆயுளில் மீதமுள்ள நாட்கள்—
ததஶ்சைநம் ஸமாதாய வயம் ப்ராப்தாஸ்தவாம்திகம்
அதனால், அவனை எங்களுடன் அழைத்துக்கொண்டு, உம்மைச் சந்திக்க வந்தோம்.
தஸ்மாத்யதா வயம் ஸத்யா பவதா ஸஹ பத்மஜ
அதனால், நாங்கள் உண்மையுள்ளவர்கள் என்பதால், தாமரைப் பிறந்தவரே, உங்களுடன் சேர்ந்து—
ப்ரோவாச ப்ரஹஸந்வாக்யம் ஸமாதாய ச பாலகம்
அவர் சிரித்தபடி பேசினார்; அந்தக் குழந்தையையும் எடுத்தார்.
மத்ப்ரஸாதாதயம் பாலோஜராம்ரு'த்யுவி வர்ஜிதஃ
என் அருளால், இந்தக் குழந்தை முதுமையும் மரணமும் இல்லாமல் ஆனான்.
தஸ்மாத்ப்ராக்தரணீப்ரு'ஷ்டம் வ்ரஜத்வம் முநிஸத்தமாஃ
அதனால், முனிவர்களே, நீங்கள் பூமியின் மேற்பரப்புக்கு மீண்டும் செல்லுங்கள்.
யாவதஸ்ய பிதா வ்ரு'த்தஃ புத்ரதர்ஶநவிஹ்வலஃ ௩௯. ஆகத்ய வஸுதாப்ரு'ஷ்டம் தஸ்யைவாஶ்ரமஸம்நிதௌ ॥ ௬.௨௧.
அவரது வயதான தந்தை, மகனைப் பார்க்கும் ஆசையில் துடிக்க, பூமியின் மேற்பரப்பில் தன் ஆசிரமம் அருகே வரும்வரை—
அமும்சந்நக்நிதீர்தே தம் ஸமாபாஷ்ய ததஃ பரம்
அவரிடம் உரையாடியபின், அக்குழந்தையை அக்கினி தீர்த்தத்தில் விடுங்கள்.
ஏதஸ்மிந்நம்தரே விப்ரோ ம்ரு'கம்டஃ ஸுதவத்ஸலஃ
இந்நேரம், மகனை மிகவும் நேசிக்கும் அந்த பிராமணன் மிருகண்டர்—
அஹோ மே தநயோऽபீஷ்டஃ கதமத்ய ந த்ரு'ஶ்யதே
அய்யோ, என் பிரியமான மகன்! இன்று அவனை நான் ஏன் பார்க்க முடியவில்லை?
க்ரு'த்வா மாம் துஃகஸம்தப்தம் மாதரம் சாபி புத்ரகஃ
என்னை, அவன் தாயையும் துக்கத்தில் வாட்டி, என் மகன்—
பஶ்ய ப்ராஹ்மணி பாபேந மயா துஷ்க்ரு'தகாரிணா
பாருங்கள் பிராமணியி, நான் பாவம் செய்ததால், தீமை செய்தவன் என்பதால்—
கதிதம் ஜ்ஞாநிநா தேந மம பூர்வம் மஹாத்ம நா
அந்த ஞானியால் எனக்கு முன்பே இதை விளக்கியிருந்தான், பெருமகனே.
ஸோऽஹம் புத்ரஸ்ய துஃகேந ஸாதயிஷ்யே ஹுதாஶநம்
இப்போது என் மகனின் துயரால் வருந்தி, நான் வேள்வியை நடத்தப் போகிறேன்.
தத்கிம் சிரயஸி ப்ரஹ்மஞ்சீக்ரம் தாரூணி சாநய
ஏன் தாமதிக்கிறாய், பிராமணா? விரைவாக மரக்கட்டைகளை கொண்டு வா.
யேநாऽஹம் பவதா ஸார்தம் ப்ரவேக்ஷ்யாமி ஹுதாஶநம்
நான் உன்னுடன் சேர்ந்து வேள்விக்குள் செல்லும்படி.