ப்ராப்யாமராவதீம் ஶக்ரஸ்ததோ திவிஷதாம் புரஃ
அமராவதியை அடைந்து, இந்திரன் தேவர்களின் முன்னிலையில்,
ஆகத்ய புநரப்யத்ர ஶம்போராநம்தகாநநே 4.2.81.
மீண்டும் இங்கு வந்து, சாம்புவின் ஆனந்த வனத்தில்,
தாரகேஶாத்பஶ்சிமத இம்த்ரேஶ்வரமிதீரிதம்
தாரகேசருக்கு மேற்கில் இந்திரேசுவரம் என அழைக்கப்படும் ஒரு இடம் உள்ளது.
தத்தக்ஷிணே ஶசீஶஶ்ச ஸ்வயம் ஶச்யா ப்ரதிஷ்டிதஃ
அதன் தெற்கில் சசியுடன் சேர்ந்து நிறுவப்பட்ட சசீசர் இருக்கிறார்.
தத்ஸமீபேஸ்தி ரம்பேஶோ பஹுஸௌக்யஸம்ரு'த்திதஃ
அருகில் ரம்பேசர் இருக்கிறார்; அவர் பெரும் மகிழ்ச்சி மற்றும் செல்வம் வழங்குபவர்.
ததர்சநாத்ப்ரஸீதம்தி லோகபாலாஃ ஸம்ரு'த்திதாஃ தத்தர்ஶநேந தைர்யம் ஸ்யாத்ராஜ்யே ராஜகுலாதிஷு
அங்கே வழிபாடு செய்தால் உலகத்தை காக்கும் தேவர்கள் மகிழ்ந்து செல்வம் தருவார்கள்; அதை பார்த்தால் அரசர்களுக்கும் அரச குடும்பத்தினருக்கும் துணிச்சல் உண்டாகும்.
தர்மேஶாத்தக்ஷிணே பூஜ்யம் தத்த்வேஶாக்யம் பரம் நரைஃ
தர்மேசருக்கு தெற்கில் மக்கள் தத்துவேசர் என அழைக்கப்படும் உயர்ந்தவரை வழிபட வேண்டும்.
தர்மேஶாத்பூர்வதிக்பாகே வைராக்யேஶம் ஸமர்சயேத்
தர்மேசருக்கு கிழக்கில் வைராக்யேசரை வழிபட வேண்டும்.
ஜ்ஞாநேஶ்வரம் ததைஶாந்யாம் ஜ்ஞாநதம் ஸர்வதேஹிநாம்
வடகிழக்கில் ஞானேசர் இருக்கிறார்; அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஞானம் அளிப்பவர்.
தத்தர்ஶநாத்பவேந்ந்ரு'ணாமைஶ்வர்யம் மநஸேப்ஸிதம்
அவரை பார்த்தால் மக்கள் தங்கள் மனதில் விரும்பும் ஆட்சி பெறுவார்கள்.
ஏதாந்யவஶ்யம் ஸம்ஸேவ்ய நரஃ ப்ராப்நோதி ஶாஶ்வதம்
இவர்களை தவறாமல் சேவித்து வந்தால் மனிதன் நிலையானதை அடைவான்.
யச்ச்ருத்வாபி நரோ கோரே ஸம்ஸாராப்தௌ ந மஜ்ஜதி 4.2.81.
இதைக் கேட்டால்கூட மனிதன் பயங்கரமான சம்சாரக் கடலில் மூழ்கமாட்டான்.
தமஸ்ய புத்ரஸ்தத்ராஸீத்துர்தமோ நாம பார்திவஃ
அங்கே தமசின் மகனாக துர்தமன் என்ற ஒரு அரசன் இருந்தான்.
ஹரேத்புரம்த்ரீஃ ப்ரஸபம் பௌராணாம் காமமோஹிதஃ
அவன் ஆசைமயக்கத்தில் நகரில் பிறருடைய மனைவிகளை வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துக்கொண்டான்.
அதம்ட்யாந்தம்டயாம்சக்ரே தம்ட்யேஷ்வாஸீத்பராஙமுகஃ
அவன் குற்றமற்றவர்களை தண்டித்து, குற்றம் செய்தவர்களை தண்டிக்காமல் விலகினான்.
விவாஸிதாஃ ஸ்வவிஷயாத்தேந ஸந்மதிதாயிநஃ
நல்ல அறிவுரை கூறுவோர்களை அவன் தனது நாட்டிலிருந்து வெளியேற்றினான்.
பரதாரேஷுஸம்துஷ்டஃ ஸ்வதாரேஷு பராங்முகஃ
அவன் பிறருடைய மனைவிகளில் திருப்தியடைந்து, தன் மனைவிகளிடம் கவனமின்றி இருந்தான்.
ஹாரிணௌ ஸர்வபாபாநாம் ஸர்வவாம்சிததாயிநௌ
அவர்கள் எல்லா பாவங்களையும் நீக்கி, எல்லா விருப்பங்களையும் வழங்குபவர்கள்.
ஸ்வப்ரஜாஸ்வேக உதிதோ தூமகேதுரிவாபரஃ
அவன் தன் رعஜ்யத்தில் ஒருவனாக, புகைபோன்ற துமாகேது போல எழுந்தான்; மற்றவன் வேறுபட்டவனாக இருந்தான்.
ஸ கதாசிந்ம்ரு'கயுபிஃ பாபர்தி வ்யஸநாதுரஃ
ஒரு முறையில், பாவச்செயல்களால் பாதிக்கப்பட்டு வேட்டையாடும் பழக்கத்தால் அவன் வேட்டையாடிகளுடன் வெளியே சென்றான்.
ஏகாகீ தைவயோகேந துர்தமஃ ஸோऽவநீபதிஃ । தந்வீ துரம்கமாருடோऽவிஶதாநம்தகாநநம்
தனியாக, விதியின் கட்டளையால், வெல்ல முடியாத அந்த மன்னன், வில்லுடன் குதிரையில் ஏறி, ஆனந்தகா என்ற காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.
ஸ விலோக்யாத ஸர்வத்ர பாதபா நவகேஶிநஃ 4.2.81.
அங்கே, எல்லா இடங்களிலும் புது இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மரங்களை அவன் பார்த்தான்.
ஸுகம்தேந ஸுஶீதேந ஸுமதேந ஸுவாயுநா
மிகுந்த மணமும், இனிமையான குளிரும், மகிழ்ச்சியளிக்கும் மென்மையான காற்றும் அங்கு வீசியது.
கேவலம் ம்ரு'கயா ஜாதஸ்தத்கேதோ ந வ்யபாவ்ரஜத்
அவன் வேட்டையாடுவதிலேயே இருந்தாலும், அந்த சோர்வு அவனை விட்டு போகவில்லை.
அதாவருஹ்ய துரகாத்ஸ பூபாலோதிவிஸ்மிதஃ
பின்னர், அவன் குதிரையிலிருந்து இறங்கி, அந்த மன்னன் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினான்.
தந்யோஸ்ம்யஹம் ப்ரஸந்நோஸ்மி தந்யே மேத்ய விலோசநே
நான் பாக்கியசாலி, மனம் நிறைந்தவன், நல்ல கண்கள் உடையவளே, நான் மிகுந்த அதிர்ஷ்டசாலி.
புநர்நிநிம்த சாத்மாநம் தர்மபீட ப்ரபாவதஃ
மீண்டும், தர்மத்தின் வலிமையை நினைத்து, அவன் தன்னைத் தானே குறை கூறினான்.
ஜம்தூத்வேககரம் மூடம் ப்ரஜாபீடநபம்டிதம்
எல்லா உயிர்களுக்கும் துன்பம் தரும், அறிவில்லாதவன், தன் رعஜ்யத்தினரை மட்டும் சிரமப்படுத்தும் ஒருவன் என்று எண்ணினான்.
அத்யயாவந்மம கதம் வ்ரு'தாஜந்மால்பமேதஸ
இன்றுவரை என் வாழ்க்கை வீணாகிவிட்டது, ஏனெனில் எனக்கு மிகுந்த அறிவு இல்லை.
ஏவம் பஹு விநிம்த்ய ஸ்வம் நத்வா தர்மேஶ்வரம் விபும்
இவ்வாறு தன்னை பலமுறை குறை கூறி, தர்மத்தின் ஆண்டவரை வணங்கி பணிந்தான்.