அஹோ யாத்ரு'கஸௌ விப்ரஃ ஸர்வத்ராதிவிசக்ஷணஃ
ஐயோ, எவ்வளவு சிறப்பானவர் இந்தப் பிராமணர்! எல்லாவற்றிலும் மிகுந்த அறிவுடையவர்.
அலோலுப உதாரஶ்ச ஸதாசாரோ ஜிதேம்த்ரியஃ
அவருக்கு ஆசை இல்லை, அவர் பெரிய மனம் கொண்டவர், நல்ல நடத்தை உடையவர், மற்றும் தனது உணர்ச்சிகளை அடக்கியவர்.
ஜிதக்ரோதஃ ப்ரஸந்நாஸ்யஸ்த்வநஸூயுரவம்சகஃ
அவன் கோபத்தை வென்று, முகத்தில் அமைதி பொலிவுடன், பொறாமை இல்லாமல், ஏமாற்றும் பழக்கம் இல்லாதவன்.
புண்யோபதேஷ்டா புண்யாத்மா ஸர்வவ்ரதபராயணஃ ।। 4.2.56.
அவன் நற்குணங்களை போதிப்பவன், மனதில் நற்குணம் நிறைந்தவன், எல்லா விரதங்களையும் முழுமையாக கடைப்பிடிப்பவன்.
தீரஃ புண்யேதிஹாஸஜ்ஞஃ ஸர்வத்ரு'க்ஸர்வஸம்மதஃ
அவன் மனம் நிலைபெற்றவன், புனிதக் கதைகளில் தேர்ந்தவன், எல்லாவற்றையும் பார்ப்பவன், அனைவராலும் மதிக்கப்படுகிறவன்.
க்ஷமீ குலீநோऽக்ரு'பணோ போக்தா நிர்மலமாநஸஃ
அவன் பொறுமையுள்ளவன், உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவன், இரங்கத் தேவையில்லாதவன், நன்றாக அனுபவிப்பவன், மனம் தூயவன்.
இத்தம் தாஸ்தத்குணக்ராமம் வர்ணயம்த்யஃ பதேபதே
இவ்வாறு, ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அவனுடைய பல நற்குணங்களை அவர்கள் விவரித்தார்கள்.
ஏகதாவஸரம் ப்ராப்ய திவோதாஸஸ்ய பூபுஜஃ
ஒரு நாள், வாய்ப்பு கிடைத்தபோது, திவோதாசன் என்ற மன்னன்—பூமியின் அதிபதி—
ராஜந்வ்ரு'த்தோ குணைர்வ்ரு'த்தோ ப்ராஹ்மணஃ ஸுவிசக்ஷணஃ
வயதில் முதிர்ந்தும், நற்குணங்களில் சிறந்தும், கூர்ந்த அறிவுள்ள பிராமணன்,
ராஜ்ஞீ ராஜ்ஞா க்ரு'தாநுஜ்ஞா ஸகீம் ப்ரேஷ்ய விசக்ஷணாம்
அந்த அரசி, அரசனின் அனுமதியுடன், புத்திசாலியான தோழியைக் அனுப்பினாள்.
ராஜாபி தூராதாயாம்தம் த விலோக்யமஹீஸுரம்
அந்த மன்னனும், தூரத்தில் வருகிற அவனை—பூமியின் அதிபதியை—பார்த்து,
பதைர்த்வித்ரைர்ந்ரு'பதிநா க்ரு'தாப்யுத்தாநஸத்க்ரு'திஃ
மன்னன் சில அடிகள் முன்னே சென்று, அவனை எழுந்து வரவேற்று மரியாதை செய்தான்.
க்ரு'தப்ரணாமோ ராஜ்ஞா ஸ ஸாதரம் தத்தமாஸநம்
அவன் மன்னனை வணங்கி, மன்னன் அவனை மரியாதையுடன் இருக்கை வழங்கினான்.
பரஸ்பரம் குஶலிநௌ குஶலௌ ச கதாகமே 4.2.56.
அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் நலமறிந்து, இனிமையாக உரையாடினார்கள்.
கதாவஸாநே ராஜ்ஞாத கேஹம் விஸஸ்ரு'ஜே த்விஜஃ
உரையாடல் முடிவில், அந்த பிராமணன் மன்னனிடம் விடைபெற்று வீட்டிற்குச் சென்றான்.
கதேऽத ஸ்வாஶ்ரமம் விப்ரே திவோதாஸோ நரேஶ்வரஃ
பிராமணன் தன் ஆசிரமத்திற்கு சென்றபின், திவோதாசன் என்ற மன்னன்—மக்கள் நடுவே தலைவன்—
மஹாதேவி மஹாப்ராஜ்ஞே லீலாவதி குணப்ரியே
பெரிய தேவி, மிகுந்த அறிவுள்ளவளே, லீலாவதி, நற்குணங்களை விரும்பும்வளே,
அதீதம் வேத்தி ஸகலம் வர்தமாநமவைதி ச
அவன் கடந்தவற்றை அனைத்தும் அறிந்தவன், நிகழ்காலத்தையும் தெளிவாக உணர்கிறவன்.
மஹாவிபவ ஸம்பாரைர்மஹாபோகைரநேகதா
பெரும் செல்வமும், பலவிதமான மகிழ்ச்சியும் அவனிடம் இருந்தது.
ஸத்க்ரு'த்ய தம் த்விஜம் பக்த்யா துகூலாதி ப்ரதாநதஃ
அவன் அந்த பிராமணனை பக்தியுடன் மரியாதை செய்து, நறுமையான vasthiram மற்றும் பல பரிசுகளை வழங்கினான்.
யதாதத்த்வவதீ தே தீர்ந ததாந்யஸ்ய மே மதிஃ
உண்மையை அறிந்து நீ காட்டும் அறிவு எனக்கு மிகப் பெரிது; மற்ற யாரையும் இவ்வாறு நான் மதிப்பதில்லை.
த்ரு'ஷ்ட்வா த்வாம் து மஹாப்ராஜ்ஞம் ஶாம்தம் தாம்தம் தபோநிதிம்
உன்னைப் பார்த்தால், பெரிய ஞானி, அமைதியுடன், அடக்கத்துடன், தவத்தின் பொக்கிஷமாக இருப்பதை காண்கிறேன்.
ஶாஸிதேயம் மயா ப்ரு'த்வீ ந ததாந்யைஸ்து பார்திவைஃ
இந்த பூமியை நான் ஆட்சி செய்தேன்; மற்ற அரசர்கள் போல் அல்ல.
நிஜௌரஸேப்யோப்யதிகம் ராத்ரிம்திவமதம்த்ரிதம் 4.2.56.
என் சொந்த மக்களை விடவும், இரவும் பகலும் சோர்வில்லாமல் நான் அதிகமாக உழைத்தேன்.
த்விஜபாதார்சநாத்கிம்சித்ஸுக்ரு'தம் வேத்மி நாபரம்
இருமுறை பிறந்தவர்களின் பாதங்களை வணங்குவதால் சிறிது புண்ணியம் எனக்குத் தெரியும்; வேறு ஒன்றும் இல்லை.
நிர்விஸ்மமிவ மே சேதஃ ஸாம்ப்ரதம் ஸர்வகர்மஸு
இப்போது என் மனம் எல்லா செயல்களிலும் பற்றில்லாமல் அமைதியாக உள்ளது.
ஏகாம்தே தத்து ப்ரு'ஷ்டேந வக்தவ்யம் ஸுதியா ஸதா
அதை, அறிவுள்ளவன் எப்போதும் தனிமையில் கேட்கப்பட்டால் சொல்ல வேண்டும்.
அமாத்யேநாப்யப்ரு'ஷ்டேந ந வக்தவ்யம் ந்ரு'பாக்ரதஃ
அமைச்சர் கூட, கேட்கப்படாவிட்டால், அரசர் முன்னிலையில் அதைச் சொல்லக் கூடாது.
ப்ரு'ஷ்டஶ்சேத்கதயாமீஹ மா தத்ர குரு ஸம்ஶயம்
ஆனால் கேட்கப்பட்டால், இங்கே நான் சொல்வேன்; அதில் சந்தேகம் வேண்டாம்.
ஶ்ரு'ணு ராஜந்மஹாபுத்தே நாயதார்தம் ப்ரவீம்யஹம்
மிகுந்த புத்திசாலி அரசே, கேள்; நான் பொய் பேசுவதில்லை.