உதிதேऽத்ரோதிமோ நித்யமஸ்தம் யாத்யஸ்தமாப்நுமஃ
அவர் எழும்பும்போது நாம் இங்கும் எழுகிறோம்; அவர் மறையும்போது நாமும் மறைகிறோம்.
இதி வ்யாகுலிதம் விஶ்வம் பஶ்யந்விஶ்வேஶ்வரஃ ஸ்வயம்
இவ்வாறு உலகம் கலங்கியதை பார்த்து, எல்லாம் உடையவன் தானே,
மயூகமாலிநம் ஶம்புராலோக்யாதி ஸுநிஶ்சலம்
கதிர்கள் சூடிய, அசையாதவனை சாம்புவும் பார்த்தார்.
உவாச ச ப்ரஸந்நாத்மா ஶ்ரீகம்டஃ ப்ரணதார்திஹ்ரு'த் 4.1.49.
அன்பும் தயவும் கொண்ட திருக்கண்டன், வணங்குவோரின் துயரை போக்கும் அவர், பேசினார்.
நிருத்தேம்த்ரியவ்ரு'த்தித்வாத்ப்ரத்நோ த்யாநஸமாதிநா
அவன் தியானமும் சமாதியாலும், அவன் உணர்வுகளும் அவற்றின் செயல்களும் அடக்கப்பட்டிருந்தன.
காஷ்டீபூதம் து தம் ஜ்ஞாத்வா ஶிவஃ பஸ்பர்ஶ பாணிநா
அவன் மரம்போல் அமைதியாக இருப்பதை அறிந்து, சிவபெருமான் தன் கரத்தால் அவனைத் தொடினார்.
தத உந்மீலயாம்சக்ரே லோசநே விஶ்வலோசநஃ
அப்போது, உலகுக்கெல்லாம் கண்கள் ஆனவர் தன் கண்களைத் திறந்தார்.
பரிவ்யபேதஸம்தாபஸ்தபநஃ ஸ்பர்ஶநாத்விபோஃ
பெருமான் தன் தொடுதலால் அவனுடைய துயரமும் வேதனையும் அனைத்தும் நீங்கின.
மித்ரோ நேத்ராதிதீக்ரு'த்ய த்ர்யக்ஷம் ப்ரத்யக்ஷமக்ரதஃ
மித்ரன், மூன்று கண்கள் உடையவரை கண்களால் வரவேற்று, நேராக அவருக்கு முன்பாக நின்றான்.
பூதநாத பவபீதிஹாரக த்வாம் நதோஸ்மி நதவாம்சிதப்ரத
பூதங்களின் நாதா, பிறவிப் பயத்தை நீக்கும் இறைவா, வணங்குபவர்க்கு வேண்டியதை அருளும் நீயே, உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
சம்த்ரசூடம்ரு'ட தூர்ஜடே ஹர த்ர்யக்ஷ தக்ஷ ஶததம்துஶாதந
சந்திரம் சூடிய அருளாளர், ஜடாமுடி உடைய ஹரா, மூன்று கண்கள் உடையவன், தக்ஷனை வென்றவன், எண்ணிலடங்கா பந்தங்களை அழிப்பவன்,
நீலலோஹித ஸமீஹிதார்த தஹே(?)த்வ்யேகலோசந விரூபலோசந
கரும்பச்சை, சிவப்பு நிறமுடையவன், எண்ணங்களை நிறைவேற்றுபவன், தீப்போல் ஜொலிப்பவன், ஒரே கண், மூன்று கண்கள், விசித்திரமான கண்கள் உடையவன்,
வாமதேவஶிதிகம்டஶூலப்ரு'ச்சம்த்ரஶேகர பணீம்த்ரபூஷண
வாமதேவன், கருஞ்சிவப்புக் கழுத்து உடையவன், திரிசூலம் ஏந்தியவன், சந்திரனை அலங்கரித்தவன், பாம்பின் அரசை ஆபரணமாக அணிந்தவன்,
த்ர்யம்பக த்ரிபுரஸூதநேஶ்வர த்ராணக்ரு'த்த்ரிநயநத்ரயீமய 4.1.49.
மூன்று கண்கள் உடையவன், திரிபுரங்களை அழித்தவன், எல்லாம் ஆண்டவன், காப்பாற்றுபவன், மூன்று கண்களின் உருவம் கொண்டவன்,
ஶர்வரீரஹிதஶர்வஸர்வகஸ்வர்கமார்கஸுகதாபவர்கத
இரவு இல்லாதவன், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த சர்வன், சொர்க்க பாதையில் மகிழ்ச்சி தருபவன், முத்திக்கு வழிகாட்டுபவன்,
ஶம்கரோக்ரகிரிஜாபதே பதே விஶ்வநாதவிதிவிஷ்ணு ஸம்ஸ்துத
சிவமானவன், கொடியவன், கிரிஜையின் நாதன், எல்லாவற்றையும் ஆண்டவன், விஶ்வநாதர், பிரமா, விஷ்ணு ஆகியோர் புகழ்ந்தவன்,
விஶ்வரூபபரரூப வர்ஜிதப்ரஹ்மஜிஹ்மரஹிதாம்ரு'தப்ரத
உலகமெங்கும் பரவிய உருவம் உடையவன், எல்லாவற்றையும் கடந்த உருவம் உடையவன், வஞ்சகமில்லாதவன், அமரத்துவ அமுதை அருளுபவன்,
இத்தம் பரீத்ய மார்தம்டோ ம்ரு'டம் தேவம் ம்ரு'டாநிகாம்
இவ்வாறு மார்த்தாண்டன் அருளாளன் ஆன இறைவனை இந்த வார்த்தைகளால் போற்றி வணங்கினான்.
ரவிருவாச தேவி த்வதீயசரணாம்புஜரேணுகௌரீம் பாலஸ்தலீம் வஹதி யஃ ப்ரணதிப்ரவீணஃ
ரவி சொன்னான்: தேவி, உன் திருவடிகளின் தூளியை, வணக்கத்தில் தேர்ந்தவன் தன் நெற்றியில் சுமப்பவன், கௌரி,
ஶ்ரீமம்கலே ஸகலமம்கலஜந்மபூமே ஶ்ரீமம்கலே ஸகலகல்மஷதூலவஹ்நே
மங்களமானவளே, எல்லா மங்களங்களுக்கும் ஆதாரமானவளே, மங்களமானவளே, எல்லா பாவங்களையும் எரிக்கும் நெருப்பே,
விஶ்வேஶ்வரி த்வமஸி விஶ்வஜநஸ்ய கர்த்ரீ த்வம் பாலயித்ர்யஸி ததா ப்ரலயேபிஹம்த்ரீ
உலகத்தையெல்லாம் ஆண்டவளே, உயிர்கள் அனைத்தையும் படைத்தவளும், காப்பாற்றும் தாயும், அழியும் நேரத்தில் அழிப்பவளும் நீயே.
மாதர்பவாநி பவதீ பவதீவ்ரதுஃகஸம்பாரஹாரிணி ஶரண்யமிஹாஸ்தி நாந்யா
பவானி தாயே, நீ கடும் துயரங்களின் பாரத்தை நீக்குபவள்; இங்கு வேறு தஞ்சம் இல்லை.
யே த்வா ஸ்மரம்தி ஸததம் ஸஹஜப்ரகாஶாம் காஶீபுரீஸ்திதிமதீம் நதமோக்ஷலக்ஷ்மீம்
யார் எப்போதும் உன்னை, இயற்கையான ஒளியாய், நிலையான காசி நகரமாகவும், வணங்குபவர்களுக்கு விடுதலை தரும் இடமாகவும் நினைக்கிறார்களோ—
மாதஸ்தவாம்க்ரியுகலம் விமலம் ஹ்ரு'திஸ்தம் யஸ்யாஸ்தி தஸ்ய புவநம் ஸகலம் கரஸ்தம் 4.1.49.
அம்மா, யாரது மனதில் உன் தூய கால்கள் உறுதியாக இருக்கின்றனவோ, அவருக்குப் பூமியில் உள்ள எல்லாமும் கைப்பற்றில் இருக்கும்.
த்வம் தேவி வேதஜநநீ ப்ரணவஸ்வரூபா காயத்ர்யஸி த்வமஸி வை த்விஜகாமதேநுஃ
நீயே தேவி, வேதங்களுக்கு தாய், ஓம் என்ற புனித ஒலியின் உருவம்; நீயே காயத்ரி, இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு எல்லாம் தரும் காமதேனு.
கௌரி த்வமேவ ஶஶிமௌலிநி வேதஸி த்வம் ஸாவித்ர்யஸி த்வமஸி சக்ரிணி சாருலக்ஷ்மீஃ
நீயே கவுரி, சந்திரனை முடியில் சூடிய படைத்தவரிடம்; நீயே சாவித்ரி, சக்கரம் கொண்டவரிடம் அழகான லட்சுமி.
ஸ்துத்வேதி தாம் ஸ்மரஹரார்தஶரீரஶோபாம் ஶ்ரீமம்கலாஷ்டக மஹாஸ்தவநேந பாநுஃ
இவ்வாறு, மனதை வெல்லும் அரை shareeram கொண்டவளாக ஒளிரும் அவளுக்கு, மங்களம் தரும் எட்டு பெரிய பாடலால் புகழ்ந்த பின், சூரியன்—
மித்ரமந்நேத்ரகோ நித்யம் ப்ரபஶ்யே தச்சராசரம்
நான் மித்ரன், என் கண்கள் மூலம் எப்போதும் எல்லா உயிரும் உயிரில்லாததையும் காண்கிறேன்.
மம மூர்திர்பவாந்ஸூர்ய ஸர்வஜ்ஞோ பவ ஸர்வகஃ
நீயே என் உருவம், சூரியனே; எல்லாம் அறிந்தவனாகவும், எல்லா இடத்திலும் நிறைந்தவனாகவும் இரு.
ஸர்வேஷாம் ஸர்வதுஃகாநி பக்தாநாம் த்வம் நிராகுரு
அனைத்து பக்தர்களின் எல்லா துயரங்களையும் நீ நீக்க வேண்டும்.