மஹாபாபௌகஶமநீம் புண்யோபசயகாரிணீம்
அது பெரிய பாவங்களை நீக்கும், புண்ணியங்களை சேர்க்கும்.
ஏவம் ஜ்ஞாத்வா து மேதாவீ நாவிமுக்தம் த்யஜேந்நரஃ
இவ்வாறு உணர்ந்து, புத்திசாலி மனிதன் அவிமுக்தத்தை ஒருபோதும் விட்டு விடக் கூடாது.
அவிமுக்தஸ்ய மாஹாத்ம்யம் ஷட்பிர்வக்த்ரைஃ கதம் மயா
ஆறு வாய்களுடன் இருந்தாலும், அவிமுக்தத்தின் மகிமையை நான் எவ்வாறு முழுமையாக விவரிக்க முடியும்?
அகஸ்திருவாச ப்ரஸந்நோஸி யதி ஸ்கம்த மயி ப்ரீதிரநுத்தமா
அகத்தியர் கூறினார்: ஸ்கந்தா, நீ என்மீது மிகுந்த அன்பும் திருப்தியும் கொண்டிருப்பாயானால்,
அவிமுக்தமிதம் க்ஷேத்ரம் கதாரப்ய புவஸ்தலே
இந்த அவிமுக்தத் தலம் பூமியில் எப்போது தோன்றியது?
கதமேஷா த்ரிலோகீட்யா கீயதே மணிகர்ணிகா
மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற மணிகர்ணிகை எவ்வாறு பாடப்படுகிறது?
வாராணஸீதி காஶீதி ருத்ராவாஸ இதி ப்ரபோ ஆநம்தகாநநம் ரம்யமவிமுக்தமநம்தரம்
பிரபுவே, வாராணசி என்பதையே காசி என்றும், ருத்ரன் வாழும் இடம் என்றும் அழைக்கிறார்கள். அந்த இடத்திலேயே ஆனந்தகானனம் என்ற அழகான தோப்பும், அவிமுக்தம் என்ற புனிதமான இடமும் உள்ளன.
மஹாஶ்மஶாந இதி ச கதம் க்யாதம் ஶிகித்வஜ
மயில் கொடியைத் தாங்கியவரே, அது எப்படிக் 'பெரிய சிதை இடம்' என்று புகழப்படுகிறது?
ப்ரஶ்நபாரோயமதுலஸ்த்வயா யஃ ஸமுதாஹ்ரு'தஃ
நீ கேட்ட இந்தக் கேள்வி மிகவும் முக்கியமானதும், ஒப்பற்றதுமானதாகும்.
யதா ச தேவதேவேந ஸர்வஜ்ஞேந நிவேதிதம்
எல்லாம் அறிந்த தேவாதி தேவன் எப்படி விளக்கியாரோ, அதைப் போலவே,
மஹாப்ரலய காலே ச நஷ்டே ஸ்தாவரஜம்கமே
பெரிய அழிவின் நேரத்தில், நிலையாகவும் அசையாமலும் உள்ள அனைத்தும் அழிந்துவிடும் போது,
அசம்த்ரமநஹோராத்ரமநக்ந்யநிலபூதலம்
அப்போது சந்திரனும், மனமும், பகலும் இரவும், நெருப்பும், காற்றும், பூமியும் எதுவும் இருக்காது.
த்ரஷ்ட்ரு'த்வாதி விஹீநம் ச ஶப்தஸ்பர்ஶஸமுஜ்சிதம் 4.1.26.
அங்கே காண்பவர், காண்பது என்பவை இல்லாமல், ஒலி, தொடுதல் ஆகியவை எல்லாம் நீங்கியிருக்கின்றன.
இத்தம் ஸத்யம்ததமஸி ஸூசீபேத்யே நிரம்தரே
அப்படி உண்மையான, ஊடுருவ முடியாத இருளில், இடையறாத நிலையில்,
அமநோகோசரோவாசாம் விஷயம் ந கதம்சந
அது மனதால் எட்ட முடியாதது; எந்த வகையிலும் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதது.
அஹ்ரஸ்வதீர்கமலகுகுருத்வபரிவர்ஜிதம்
அதில் குறைவு, நீளம், இலகு, கனம் ஆகிய எந்த ஒரு தன்மையும் இல்லை.
அபிதத்தே ஸ சகிதம் யதஸ்தீதி ஶ்ருதிஃ புநஃ
இருப்பினும், வேதம் மறுபடியும் தயங்கியபடி 'அது உள்ளது' என்று சொல்கிறது.
அப்ரமேயமநாதாரமவிகாரமநாக்ரு'தி
அது அளவிட முடியாதது, ஆதாரம் இல்லாதது, மாற்றமற்றது, வடிவமற்றது.
நிர்விகல்பம் நிராரம்பம் நிர்மாயம் நிருபத்ரவம்
அதில் வேறுபாடு இல்லை, ஆரம்பம் இல்லை, மாயை இல்லை, கலக்கம் இல்லை.
தஸ்யைகலஸ்ய சரதோ த்விதீயேச்சா பவத்கில
அந்த ஒன்றே தனியாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, அதற்கு இரண்டாவது ஆசை தோன்றியதாகச் சொல்கிறார்கள்.
ஸர்வைஶ்வர்யகுணோபேதா ஸர்வஜ்ஞாநமயீ ஶுபா
அது எல்லா ஐசுவரியங்களும் கொண்டது, எல்லா அறிவும் நிறைந்தது, மங்களமானது.
ஸர்வைகவம்த்யா ஸர்வாத்யா ஸர்வதா ஸர்வஸம்க்ரு'திஃ
அனைவராலும் வணங்கப்பட வேண்டியது, எல்லாவற்றிலும் முதன்மை, எப்போதும் இருப்பது, எல்லா படைப்புகளுக்கும் ஆதாரம்.
அம்தர்ததே பராக்யம் யத்ப்ரஹ்மஸர்வம்கமவ்யயம் ।। 4.1.26.
அந்த உன்னதமான, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த, அழியாத பரபிரம்மம் உள்ளுக்குள் மறைந்துவிட்டது.
அமூர்தம் யத்பராக்யம் வை தஸ்ய மூர்திரஹம் ப்ரியே
அன்பே, பரம் என்று அழைக்கப்படும் அந்த உருவமற்றது—அதற்கான உருவம் நான்தான்.
ததஸ்ததைகலேநாபி ஸ்வைரம் விஹரதாமயா
அப்போது, ஒரு கணம் கூட, நான் சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரிந்தபோது,
ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திம் த்வாம் ச மாயாம் குணவதீம் பராம்
அந்த முதன்மை இயற்கையையும், உன்னை — எல்லா குணங்களும் உடைய உயர்ந்த மாயையை — நான் கண்டேன்.
யுகபச்ச த்வயா ஶக்த்யா ஸாகம் காலஸ்வரூபிணா
அதே நேரத்தில், உன் சக்தியும், காலத்தின் வடிவத்துடன் சேர்ந்து,
ஸா ஶக்திஃ ப்ரக்ரு'திஃ ப்ரோக்தா ஸ புமாநீஶ்வரஃ பரஃ
அந்த சக்தியே இயற்கை என்று அழைக்கப்படுகிறது; அந்த பரம்பொருளே புருஷன்.
பரமாநம்தரூபாப்யாம் பரமாநம்தரூபிணீ
இரு பேரானந்த வடிவங்களில், அவளே பேரானந்தத்தின் உருவம்.
முநே ப்ரலயகாலேபி ந தத்க்ஷேத்ரம் கதாசந
முனிவரே, உலகம் அழியும் நேரத்திலும், அந்த நிலம் ஒருபோதும் அழிவதில்லை.