அதவா சித்தநிர்வ்ரு'த்யை ஜ்ஞாதுமிச்சஸி பாரத
அல்லது, உன் மனம் நிம்மதிக்காக அறிய விரும்பினால், பாரதா—
ஏகோऽஹமேவ ஸம்க்ராமே ஸர்வே திஷ்டம்து தே ரதாஃ
போரில் நான் ஒருவனாக மட்டும் நிற்கிறேன்; எல்லா ரதங்களும் பக்கத்தில் நிற்கட்டும்.
இத்யர்ஜுநவசஃ ஶ்ருத்வா ஸ்மயந்தாமோதரோऽப்ரவீத்
அர்ஜுனனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், தாமோதரன் சிரித்துக் கொண்டு பேசினார்.
ததஶ்ச ஶம்காந்பேரீஶ்ச ஶதஶஶ்சைவ புஷ்கராந்
அப்போது சங்குகள், பெருக்கைகள், நூற்றுக்கணக்கான தாளங்கள் முழங்கின.
யேந தப்தம் குப்தக்ஷேத்ரே யேந தேவ்யஃ ஸுதோஷிதாஃ 1.2.66.
யாரால் மறைந்த இடம் எரியப்பட்டது, யாரால் தேவிகள் மகிழ்ந்தார்கள்—
யத்ப்ரவீமி வசஃ ஸத்யம் ஶ்ரு'ணுத்வம் தந்நராதிபாஃ
நான் சொல்வது உண்மை; அதை கேளுங்கள், மனிதர்களின் அரசர்களே.
யதார்யேண ப்ரதிஜ்ஞாதமர்ஜுநேந மஹாத்மநா
பெருமைமிக்க அர்ஜுனனால் எடுத்த உறுதி—
ஸர்வே பவம்தஸ்திஷ்டம்து ஸார்ஜுநாஃ ஸஹகேஶவாஃ
அர்ஜுனனும் கேசவனும் உட்பட அனைவரும் அங்கேயே இருக்கட்டும்.
மயி திஷ்டதி கேநாபி ஶஸ்த்ரக்ராஹ்யம் ந க்ஷத்ரியைஃ
நான் இங்கு நிற்கும் போது, எந்தக் க்ஷத்திரியனும் ஆயுதம் எடுக்கக் கூடாது.
பஶ்யத்வம் மே பலம் பாஹ்வோர்தேவ்யாராதநஸம்பவம்
என் கரங்களின் பலத்தைப் பாருங்கள்; அது தேவியை வழிபட்டதிலிருந்து பிறந்தது.
பஶ்யத்வம் மே தநுர்கோரம் தூணீராவக்ஷயௌ ததா
என் பயங்கரமான வில்லையும், தீராத அம்புக்கூடைகளையும் பாருங்கள்.
இதி தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா க்ஷத்ரியா விஸ்மயம் யயுஃ
அவரது இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட க்ஷத்திரியர்கள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினர்.
தமாஹ லலிதம் க்ரு'ஷ்ணஃ பால்குநம் பரமம் வசஃ
அப்போது கிருஷ்ணர், பாகுபலனான அர்ஜுனனிடம் மென்மையாக உயர்ந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
நவகோடியுதோऽநேந பலாஶீ நிஹதஃ புரா
முன்னொரு காலத்தில், இவனால் தொண்ணூறு கோடி படையுடன் பளாசி அழிக்கப்பட்டான்.
புநஃ ப்ரக்ஷ்யாமதே த்வேநம் க்வேநோபாயேந கௌரவாந் 1.2.66.
நான் மீண்டும் அவரிடம் கேட்கிறேன், எந்த வழியில் கௌரவர்களை வெல்ல முடியும் என்று.
ததஃ ஸ்மரந்யாதவேம்த்ரோ பைமிபுத்ரமபாஷத
அப்போது, யாதவர்களின் தலைவன் நினைத்து, பீமனின் மகனிடம் பேசினான்.
பீப்மத்ரோணக்ரு'பத்ரௌணிகர்ணதுர்யோதநாதிபிஃ
பீமன், மத்ரர், திரோணர், கிருபர், திரௌணி, கர்ணன், துரியோதனன் மற்றும் மற்றவர்களால்—
அயம் மஹாந்விஸ்மயஸ்தே வசஸோ பைமிநம்தந
பீமனின் மகனே, இந்த வார்த்தைகள் உனக்குப் பெரிய ஆச்சரியமாக இருக்கின்றன.
தத்ப்ரூஹி கேநோபாயேந முஹூர்தாத்தம்ஸி கௌரவாந்
எந்த வழியில் ஒரு கணத்தில் கௌரவர்களை அழிக்க முடியும் என்று சொல்லு.
ஸிம்ஹவக்ஷாஃ பர்வதாபோ நாநாபூஷணபூஷிதஃ
சிங்கம் போன்ற மார்பு, மலை போன்ற உருவம், பலவகை ஆபரணங்கள் அணிந்தவன்,
கடாஸ்யோ கடஹாஸஶ்ச ஊர்த்வகேஶோऽதிதீப்தி மாந்
மடக்கோடு போன்ற முகம், பெரும் சிரிப்பு, மேலே எழுந்துள்ள முடி, மிகுந்த ஒளியுடன்,
தேவீதத்தாதுலபலோ பர்பரீகோऽப்யபாஷத
தெய்வத்தால் ஒப்பற்ற பலம் பெற்ற பர்பரீகன் பேசினான்.
ததஹம் தர்ஶயாம்யேஷ பஶ்யத்வம் ஸஹகேஶவாஃ நிஃஶல்யம் சாபி ஸம்பூர்ணம் ஸிம்தூராபேண பஸ்மநா
இப்போது இதை நான் காண்பிக்கிறேன்; கேசவன் உடன் வந்தவர்களே, பாருங்கள், படை முழுவதும் அம்புகள் இல்லாமல், செம்பஞ்சிற்று நிறம் கொண்ட புழுதியில் மூடப்பட்டுள்ளது.
ஆகர்ணமாக்ரு'ப்ய ச தம் முமோச முகாததோத்பூதமபூச்ச பஸ்ம
அதை காதருகில் இட்டு விட்டு, அவன் விடும் போது, அவன் வாயிலிருந்து புழுதி வெளிவந்தது.
ஸேநாத்வயே தச்ச பபாத ஶீக்ரம் யஸ்யைவ யத்ராஸ்தி ச ம்ரு'த்யுமர்ம 1.2.66.
அந்த புழுதி இரு படைகளுக்கிடையே விரைவாக விழுந்தது, எங்கே உயிர்க்குறி இருக்கிறதோ அங்கேயும்.
ஊரௌ துர்யோதநஸ்யாபி ஶல்யஸ்யாபி ச வக்ஷஸி
அது துரியோதனனின் தொடைகளிலும், சல்யனின் மார்பிலும் விழுந்தது.
க்ரு'ஷ்ணஸ்ய பாததல லகே கம்டே த்ருபதமத்ஸ்யயோஃ
அது கிருஷ்ணனின் பாதத்தின் அடியில், திருபதனும் மச்சியனும் ஆகியோரின் கழுத்திலும் விழுந்தது.
பபாத ரக்தம் தத்பஸ்ம யத்ர யேஷாம் ச மர்ம ச
அந்த சிவப்பு புழுதி, அவர்களின் உயிர்க்குறிகள் எங்கேயோ அங்கேயும் விழுந்தது.
இதி க்ரு'த்வா ததோ பூயோ பர்பரீகோऽப்யபாஷத
இதைச் செய்து முடித்த பின், பர்பரீகன் மீண்டும் பேசினான்.
அதுநா பாதயிஷ்யாமி மர்மஸ்வேஷாம் ஶிதாஞ்சராந்
இப்போது நான் அவர்களின் உயிர்க்குறிகளில் கூர்மையான அம்புகளை விடப்போகிறேன்.