ஸோமகப்ரமுகாந்தைத்யாந்ஹம்துமாத்மேச்சயா மம
சோமகன் முதலான அசுரர்களை அழிக்க, என் விருப்பப்படி நான் செயல் படுகிறேன்.
ந கிம்சிதபி பஶ்யம்தி ரஜஸாரூடத்ரு'ஷ்டயஃ
ரஜஸ் குணம் நிறைந்த பார்வையுள்ளவர்கள் எதையும் உணர முடியவில்லை.
அவிநாபாவிநீ ஶக்திர்நநு மே பத்மவாஸிநீ
என் பிரிக்க முடியாத சக்தி தாமரையில் வாழ்பவள்தானே?
பூதாந்யமூநி காலோऽயமாத்மநோப்யஹமேவ ஹி
இந்த உயிர்கள், இந்த காலம், என் சொந்த ஆத்மாவும் — இவை அனைத்தும் நானே.
ப்ர ஆதித்யா வஸவோ ருத்ரா திக்பாலா மநவோऽப்யஹம் 1.3.2.9.
ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், திசைபாலர்கள், மனுக்கள் — இவர்கள் எல்லாம் நானே.
மமைவ விநியோகேந ஸ்ரு'ஷ்டிஶக்திஃ ஸ்வயம் ஸ்திதா
என் கட்டளையால் படைப்பு சக்தி நிலைபெற்று உள்ளது.
யயாவநல்பஸமயஃஸவர்தஸத்ரு'ஶஸ்தயோ.
அவளால், ஒரு சிறிய கணமும் ஒரு யுகம் போல ஆகிறது.
உதயாஸ்தமயௌ ஸ்யாதாம் ந ததா சம்த்ரஸூர்யயோஃ
சூரியனுக்கும் சந்திரனுக்கும் அப்போது உதயம் அஸ்தமனம் இல்லை.
நாவவுர்மருதோ வா ந ஜஜ்வலுர்ஜாதவேதஸஃ
அப்போது மருத்துகள் வீசவில்லை; அக்னிகள் எரியவில்லை.
ஸமுத்ராஶ்சுக்ஷுபுஸ்ஸர்வே பர்வதாஶ்ச சகம்பிரே
அனைத்து கடல்களும் கொந்தளித்தன; மலைகளும் நடுங்கின.
பக்ஷமாஸர்துவர்ஷாதிகாலஸ்ய நியமோ கதஃ
பக்ஷம், மாதம், ঋது, வருடம் என காலத்தின் ஒழுங்கு நிறுத்தப்பட்டது.
இந்த்ராதயோ லோகபாலா மரீச்யாத்யா மஹர்ஷயஃ
இந்திரன் முதலான உலகப் பாதுகாவலர்கள், மரீசி போன்ற மகரிஷிகள்,
ஏவம் ஜாதே மஹாக்ஷோபே பூதாக்ரந்தப்ரசோதிதஃ
இவ்வாறு, அந்த மகா கலக்கம் எழுந்தபோது, உயிர்களின் அழுகுரலால் அது தூண்டப்பட்டது.
வ்யசிம்தயச்ச விஶ்வாத்மா விஶ்வஸம்ரக்ஷணோத்யதஃ
உலகத்தை காப்பாற்ற விரும்பிய உலகின் ஆத்மா, ஆழமாக சிந்தித்தார்.
ஸ்வாமிநம் ஸகலைஶ்வர்யதாதாரம் மாம் மதோத்ததௌ 1.3.2.9.
அவன், எல்லா ஐசுவரியங்களையும் வழங்கும் ஆண்டவனை, என் பெருமையில் இருப்பதை நினைத்தான்.
அஹோ மோஹஸ்ய மாஹாத்ம்யம் வதிமௌ த்ருஹிணாச்யுதௌ
ஓ, மாயையின் பெருமை என்னும் வியப்பை பாருங்கள்! பிரமா, அச்யுதா, நாம் பேசுவோம்.
அஜ்ஞாநதிமிரோத்பூதி தூஷிதாஶயலோசநஃ
அறிவின்மையின் இருளில் இருந்து பிறந்ததால், அவர்களின் மனமும் பார்வையும் கெட்டுப்போனது.
க்ரு'தாபராதாவப்யேதௌ நிமக்நௌ மோஹஸாகரே
அவர்கள் தவறு செய்யாதிருந்தாலும், அந்த இருவரும் மாயையின் பெருங்கடலில் மூழ்கினார்கள்.
இதி நிஶ்சித்ய மநஸா மாயா வைவஶ்யமேதயோஃ
இவ்வாறு, அந்த இருவருக்குள் மாயை ஏற்படுத்திய குழப்பத்தை மனதில் தீர்மானித்தார்.
அஹோऽநுகம்பா தருணேம்துமௌலேஃ ஸ்வபாவஸித்தா புவநத்ரயேऽஸ்மிந்
ஓ, இளம் சந்திரன் அலங்கரித்தவனின் கருணை, இந்த மூன்று உலகிலும் இயற்கையாக நிறைந்துள்ளது!
மார்கண்டேய உவாச ஆஜ்ஞாபய விபோ மஹ்யம் யதா ஶம்புஃ ஸநாதநஃ
மார்க்கண்டேயர் கூறினார்: பிரபுவே, எவ்வாறு அந்த சனாதன ஶம்பு நடந்தார் என்பதை எனக்குக் கட்டளையிடுங்கள்.
யதேவ தேவோ விததே தயயா பக்தவத்ஸலஃ
அந்த தேவன், பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்டவன், எதையும் தயவால் செய்தான்.
அதோதஸ்தாத்தயோர்மத்யே ததா விவதமாநயோஃ
பின்னர், அந்த இருவரும் வாதாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர்களுக்கிடையில்
மஹதா ஜ்ரு'ம்பமாணேந தஸ்ய ப்ரஹ்மாம்டபேதிநஃ
பெரும் ஒளியுடன், அந்த பிரம்மாண்டத்தை உடைக்கும் வகையில் ஒரு உருவம் தோன்றியது.
விஷ்வக்விவர்ணதா தஸ்ய ஜ்யோதிர்லிம்கஸ்ய தேஜஸா
அந்த ஜ்யோதிர்லிங்கத்தின் பிரகாசத்தால், எல்லா இடங்களிலும் நிறம் மங்கியது.
தீவ்ரைஸ்தஸ்ய மஹாஜ்வாலைஃ ஶோஷிதா இவ ஸாகராஃ
அதன் தீவிரமான பெரும் ஜ்வாலைகளால், கடல்கள் வறண்டு போனதுபோல் தோன்றின.
வ்யத்யோதம்த திவி ப்ராக்வத்வஹாஸ்தாராகணைஃ ஸஹ
அது, முன்னைப் போலவே, வானில் எண்ணிக்கையற்ற நட்சத்திரங்களுடன் ஒளிர்ந்தது.
தேஜஸா தஸ்ய ஶோணேந கைரிகேணேவ ரம்ஜிதாஃ
அதன் சிவப்பான ஒளியால், எல்லாம் குங்குமம் பூசியதுபோல் தோற்றமுற்றது.
ஸமுத்ராஸ்தத்ப்ரதிச்சாயாநிர்பராஶ்லிஷ்ட யாதஸஃ
அதன் பிரதிபலிப்பால் நிரம்பி, கடல்களை நீர்வாழ் உயிரினங்கள் சூழ்ந்திருந்தன.
ப்ரவாலகுச்சைஃ ப்ரத்யக்ரைர்லம்பிதா இவ பாதபாஃ 1.3.2.10.
புதிதாக மலர்ந்த பவழக் கொத்துகளால், மரங்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டதுபோல் தெரிந்தன.