இதி ஶ்ரீஸ்காம்தே மஹாபுராண ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ர்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் பஞ்சம் ஆவம்த்யகண்டே சதுரஶீதிலிங்கமாஹாத்ம்ய உமாமஹேஶ்வரஸம்வாதே புஷ்பதந்தேஶ்வரமாஹாத்ம்யவர்ணநம்நாம ஸப்த ஸப்ததிதமோऽத்யாயஃ
இவ்வாறு, ஸ்காந்த மகாபுராணத்தில், எண்பத்தொன்று ஆயிரம் பாடல்களைக் கொண்ட தொகுப்பில், ஐந்தாவது அவந்த்ய காண்டத்தில், எண்பத்து நான்கு லிங்கங்களின் மகிமை கூறும் பகுதியில், உமா மகேஸ்வரரின் உரையாடலில், புஷ்பதந்தேஸ்வர மகிமை கூறும் எழுபத்து ஏழாவது அதிகாரம் முடிகிறது.
யஸ்ய தர்ஶநமாத்ரேண தீர்தயாத்ராபலம் லபேத்
அவரை ஒரு முறையே பார்த்தாலே, தீர்த்தயாத்திரை செய்த பலன் கிடைக்கும்.
ஶாகலே நகரே தேவி சித்ரஸேநோ மஹீபதிஃ
சாகல நகரத்தில், பரமேஸ்வரி, சித்ரசேனன் என்ற மன்னன் இருந்தான்.
தஸ்ய சந்த்ரப்ரபா பார்யா ப்ராணே ப்யோऽபி கரீகஸீ
அவனுக்கு சந்திரபிரபா என்ற மனைவி இருந்தாள்; அவள் அவனுக்கு உயிரைவிடவும் பிரியமானவள்.
அபுத்ரஸ்யாபி ந்ரு'பதேஃ புத்ரீ ஜாதா மநோரமா
மன்னனுக்கு பிள்ளை இல்லாதபோதும், மனோரமா என்ற மகள் பிறந்தாள்.
ஸர்வலக்ஷணஸம்பந்நா கந்யா லாவண்யவத்யபி
அந்த பெண் எல்லா சிறப்புகளும் உடையவளாக, அழகும் கொண்டவளாக இருந்தாள்.
வைராக்யாத்ப்ரஹ்மசர்யம் ச சசார தநுமத்யமா
விருப்பமில்லாமல், அந்த மெலிந்த இடுப்பையுடைய பெண் தவம் மேற்கொண்டு, தன்னை ஒழுக்கமாக வைத்தாள்.
உத்ஸம்கே ச நிஜே க்ரு'த்வா மூர்த்நி சாக்ராய ஹர்ஷிதஃ
அவளைத் தன் மடியில் அமர்த்தி, அவளது தலையை மணம் வீசி, மகிழ்ச்சியுடன் ஆனந்தப்பட்டான்.
ந்ரு'பாய ந்ரு'பபுத்ராய ஸம்மதாய த்விஜாய வா ஹர்ஷேண சாவ்ரு'தோ ராஜா புநஃ பப்ரச்ச தாம் ஸுதாம்
அந்த அரசன், மகிழ்ச்சியில் மூழ்கி, அரசருக்கும், இளவரசருக்கும், மதிப்பிற்குரிய பிராமணருக்கும் ஏற்றவாறு, மீண்டும் தன் மகளிடம் கேட்டான்.
ப்ரு'ஷ்டா ச ஸா யதா தேவீ ந சோவாச ந்ரு'பம் ப்ரதி
அப்போது அந்த தேவியை அரசன் கேட்டபோதும், அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
யதி மத்வசநம் புத்ரி ப்ரதிபாதி ந ஸாம்ப்ரதம் 5.2.78.
மகளே, இப்போது என் வார்த்தைகள் உனக்குப் பொருந்தவில்லை என்றால்—
இத்யுக்தா ஸா ந்ரு'பதிநா பித்ரா ப்ரோக்தா புநஃபுநஃ
இவ்வாறு அரசனும் தந்தையாகவும், மீண்டும் மீண்டும் அவளை வற்புறுத்தி கேட்டான்.
ஜஹாஸ சாதிஹாஸேந புநஃ ஶ்வாஸாம்ஶ்ச மும்சதி
அவள் பெரிதாகச் சிரித்து, பிறகு மீண்டும் மீண்டும் ஆழமாக மூச்சுவிட்டாள்.
தாமவஸ்தாம் கதாம் த்ரு'ஷ்ட்வா புத்ரீ முந்மத்ததாம் கதாம்
அந்த நிலைக்குள் தன் மகள் பைத்தியம் பிடித்தவளாக மாறியதை அரசன் பார்த்தான்.
பூதேந வா பிஶாசேந மத்ஸுதா லக்ஷணைர்யுதா
என் மகள் நல்ல லட்சணங்களுடன் பிறந்தவள்; இப்போது அவளை ஏதோ பூதம் அல்லது பேய் பிடித்திருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான்.
ததா ப்ரோக்தஸ்தயா புத்ர்யா மா தாத விமநா பவ
அப்போது அவள், "அப்பா, மனம் சோர வேண்டாம்" என்று சொன்னாள்.
ந பிஶாசேந யக்ஷேண தவ கந்யா மஹீபதே
அரசே, உங்கள் மகளை எந்தப் பேயோ, யக்ஷனோ பிடிக்கவில்லை.
ப்ராக்ஜ்யோதிஷே புரே விப்ரோ ஹரஸ்வாமீ பபூவ ஹ
பிராக்ஜ்யோதிஷம் என்ற நகரத்தில் ஹரஸ்வாமின் என்ற பிராமணர் ஒருவர் இருந்தார்.
ரூபயௌவநஸம்பந்நா தஸ்ய நாஹம் ப்ரியா விபோ
அரசே, அழகும் இளமையும் இருந்தாலும், நான் அவனுக்குப் பிடித்தவளாக இருக்கவில்லை.
நாந்யஸ்ய கஸ்யசித்த்வேஷ்டா முக்த்வா மாம் ப்ரு'திவீபதே
அரசே, என்னைத் தவிர வேறு எவரையும் அவன் வெறுக்கவில்லை.
அஹமூடாம் குலீநேந த்விஜேநாதிகுணேந ச 5.2.78.
நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்தவளாக இருந்தும், அந்த உயர்ந்த பண்புள்ள பிராமணனால் நான் குழப்பமடைந்தேன்.
தேந மே வல்லபோ ராஜந்ந சாஹம் தஸ்ய வல்லபா
அரசே, அவன் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவனாக இருந்தான்; ஆனால் நான் அவனுக்குப் பிடித்தவளாக இல்லை.
நாந்யத்ர குருதே பாவம் ப்ரஹ்மசர்யவ்ரதே ஸ்திதஃ அப்ரு'ச்சம் ப்ரமதாஸ்தாத யாஸ்த்யக்தாஃ பதிபிஃ கில
அவன் தவப்பிரமச்சாரியாக இருந்து, வேறு எவரிடமும் மனம் செலுத்தவில்லை. அப்பா, கணவரால் விட்டு விடப்பட்ட பெண்களை நான் கேட்டேன்.
தாபிருக்தா ஹ்யஹம் பூப வஶ்யோ பர்த்தா பவிஷ்யதி
அரசே, அந்த பெண்கள் எனக்குச் சொன்னார்கள்: "கணவர் ஒருநாள் உனக்கு கீழ்படிவார்" என்று.
பேஷஜைர்விவிதைஶ்சூர்ணைர்மம்த்ரைர்மோஹகரைஃ பரைஃ
பலவகை மருந்துகளும் தூள்களும், மயக்க சக்தி கொண்ட மந்திரங்களும் கொண்டு,
ததோऽஹம் த்வரிதா கத்வா தாஸாம் வாக்யேந பூபதே
அந்த பெண்கள் சொன்னபடி, அரசே, நான் விரைவாக அங்கே சென்றேன்.
ப்ரதோஷே பயஸா யுக்தஶ்சூர்ணோ பர்த்தரி யோஜிதஃ
மாலை நேரத்தில், பாலை கலந்த தூளை என் கணவருக்கு கொடுத்தேன்.
யதா பீதஶ்ச சூர்ணஸ்து மந்த்ரேணாதீவ கும்டிதஃ
மந்திரத்தின் மூலம் நன்கு மறைக்கப்பட்ட அந்த தூளை அவர் குடித்தபோது,
த்வாரதேஶே ஸ்திதஃ க்ரம்தந்தாஸோऽஸ்மி தவ ஶோபநே
அழகியவளே, நான் உன் வாசலிலே நின்று அழும் அடிமையாக இருந்தேன்.
தத்தஸ்ய ருதிதம் ஜ்ஞாத்வா மம்த்ரமாஹாத்ம்யதோ ந்ரு'ப
அவர் அழுவதை, அந்த மந்திரத்தின் வலிமையால் என்று அறிந்தேன், அரசே.