மா வதீஃ கஸ்ய காஸீதி கிம் வித்வம்ஸி ஸுதாநிதி
அவன், 'கொல்லாதே! நீ யார்? எதற்காக உன் பிள்ளைகளை அழிக்கிறாய்?' என்று கேட்டான்.
ஜீர்ணஸ்து மம வாஸோऽயம் யதா மே ஸமயஃ க்ரு'தஃ
'எனது நேரம் முடிந்தது; நான் எடுத்த உறுதி நிறைவேறியது; என் உடை பழையது ஆகிவிட்டது.'
அஹம் கம்கா ஜஹ்நுஸுதா மஹர்ஷிகணஸேவிதா
'நான் ஜஹ்னுவின் மகள் கங்கை; பெரிய முனிவர்கள் வழிபடும் பெண்.'
இமேऽஷ்டௌ வஸவோ தேவா மஹாபீமா மஹௌஜஸஃ
'இவர்கள் எட்டு பேரும் வஸுக்கள்; பெரும் சக்தியும், பயங்கரமான தெய்வங்கள்.'
தேஷாமாநயிதா நாந்யஸ்த்வத்ரு'தே புவி வித்யதே
உன்னைத் தவிர இவ்வுலகில் அவர்களை இங்கே கொண்டு வரக்கூடியவர் வேறு யாரும் இல்லை.
தஸ்மாத்தஜ்ஜநநீஹேதோர்மாநுஷத்வமுபாகதா
அதனால் அவர்களுக்கு பிறப்பளிக்க நான் மனிதராகப் பிறந்தேன்.
ஸைவமுக்த்வா ததா கங்கா விஷ்ணுமாயாவிமோஹிதா
இவ்வாறு சொல்லி, அப்போது விஷ்ணுவின் மாயையில் மயங்கிய கங்கை,
அஹோ பத மஹத்கஷ்டம் யதமீ காதிதாஃ ஸுதாஃ
ஐயோ, என்ன பெரும் துயரம்! என் மகன்கள் இப்படி கொல்லப்பட்டார்கள்.
ஹா வத்ஸா ஹா ஸுதாஃ புத்ரா ஹா தாதாஸ்தநயாஃ க்வ வை 5.2.71.
ஐயோ என் பிள்ளைகளே! என் மகன்களே! என் செல்லப்பிள்ளைகளே! எங்கே இருக்கிறீர்கள் என் மகன்களே?
மாதர்மாதேதி கருணம் ப்ருவாணாஃ ஸ்வயமாகதா
'அம்மா! அம்மா!' என்று இரங்கிக் கூவி, அவர்கள் தாமாகவே வந்தார்கள்.
கஸ்ய ஜாது ப்ரணீதேந பிம்கேந க்ஷிதிரேணுநா
மண்ணின் மங்கலான மஞ்சள் தூளால் யாரும்,
அம்கப்ரத்யம்கஸம்பூதா மநோஹ்ரு'தயநம்தநாஃ
உடல் முழுவதும் பிறந்த, மனமும் இதயமும் மகிழும் இவ்வளவு அழகான பிள்ளைகளை உருவாக்கியிருக்கிறார்களா?
காँல்லோகாந்நு கமிஷ்யாமி க்ரு'த்வா கர்ம ஸுதாருணம்
இவ்வளவு கொடூரமான காரியம் செய்து நான் எந்த உலகங்களுக்கு போகப்போகிறேன்?
இத்யேவம் கருணம் க்ரு'த்வா ருதித்வா ச புநஃபுநஃ
இவ்வாறு வருந்தி, மீண்டும் மீண்டும் அழுதாள்.
ஏதஸ்மிந்நம்தரே தேவி நாரதோ முநிஸத்தமஃ
அந்த நேரத்தில், தேவியே, சிறந்த முனிவரான நாரதர் அங்கு வந்தார்.
விஸ்மயோப்புல்லநயநஃ கிமேததிதி சிம்தயத்
அதிர்ச்சி கொண்டு கண்கள் விரிந்த நாரதர், 'இது என்ன?' என்று எண்ணினார்.
ஸமுத்ரமஹிஷீ திவ்யா புண்யா த்ரிபதகா நதீ
கடலின் தெய்வீகமான, புண்ணியமான, மூன்று பாதைகளைக் கொண்ட நதி,
இத்யேவம் சிம்தயித்வா ச ஸமீபமகமந்முநிஃ உவாசோச்சைர்வியத்ஸ்தோऽஸௌ தேவி கம்கே நமோऽஸ்துதே
இதை எண்ணி முனிவர் அருகில் வந்தார்; ஆகாயத்தில் நின்று, 'தேவி கங்கே, உமக்கு வணக்கம்' என்று உரக்கச் சொன்னார்.
நாரதோऽஹம் மஹாபுண்யே கஸ்மாத்ரோதிஷி பாவநி 5.2.71.
'நான் நாரதன், பரிசுத்தமானவரே. நீ எதற்காக அழுகிறாய், பாவங்களைத் துடைக்கும் தேவியே?'
த்ரு'தா ஶிரஸி தேவேந ஶிவேந பரமேஷ்டிநா
நீ சிவபெருமான், பரமாத்மா அவரால் தலையில் சுமக்கப்பட்டவள்.
நாரதஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா திவ்யா தேவநதீ ததா
நாரதரின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அந்த தெய்வீகமான தேவர்களின் நதியும்,
மயா நாரத மோஹேந க்ரு'தோऽதர்மோ ஜுகுப்ஸிதஃ
'நாரதா, மயக்கத்தால் நான் தீயதும் தர்மமற்றதும் செய்துவிட்டேன்.'
ஸமுத்ரேண வியோகஸ்து ஸம்ஜாதோ மம தைவதஃ
எனக்கு கடலிலிருந்து பிரிவு என் விதியால் ஏற்பட்டது.
அதோ மயா விலபிதம் மக்நயா ஶோகஸாகரே
அதனால் நான் துக்கக் கடலில் மூழ்கி அழுதேன்.
இதி தஸ்யா வசஃ ஶ்ருத்வா நாரதோ முநிஸத்தமஃ
அவளது வார்த்தைகளை கேட்ட மகானாகிய நாரதர்,
ப்ரதிஜ்ஞாதம் த்வயா தேவி வஸூநாம் மோக்ஷகாரணே
தேவி, வசுக்களை விடுவிப்பதற்காக நீ வாக்குறுதி அளித்துள்ளாய்.
ப்ராப்தாஸ்தே வஸவோ லோகாந்ப்ரஸாதாத்தவ ஸுவ்ரதே
நல்லொழுக்கமுள்ளவளே, உன் அருளால் வசுக்கள் எல்லா உலகங்களையும் அடைந்துள்ளனர்.
இதி தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா நாரதஸ்ய மஹாத்மநஃ
மகாத்மாவான நாரதரின் வார்த்தைகளை கேட்டபோது,
ஸத்யமுக்தம் த்வயா ப்ரஹ்மஞ்ஜ்ஞாதம் ஸர்வம் மயாऽதுநா 5.2.71.
பிரம்மா, நீ உண்மையையே கூறினாய்; இப்போது எனக்கு எல்லாம் புரிந்துவிட்டது.
அபவாதபயாத்பீதா பவம்தம் ஶரணம் கதா
பழி பயத்தால் நான் உன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்தேன்.