ஏவம் வ்யவஸ்திதே லோகே மர்யாதாயாம் ஸ்திதா கநாஃ 5.2.44.
இவ்வாறு உலகம் ஒழுங்காக நிறுவப்பட்டபோது, மேகங்கள் தங்கள் எல்லைக்குள் நிலைத்தன.
க்ரூரக்ரஹைரதோ ருத்தாஸ்தே மேகா வ்ரு'ஷ்டிகாரகாஃ
அப்போது, மழை தரும் அந்த மேகங்களை கொடூரமான கிரகங்கள் தடங்கலாக்கின.
பீடிதாஃ ஶரணம் ஜக்முர்வாஸவம் பயவிஹ்வலாஃ
அவர்கள் துன்புறுத்தப்பட்டு, பயத்தில் கலங்கியவாறு வாசவனை அடைக்கலம் அடைந்தார்கள்.
மேகாநாம் வசநம் ஶ்ருத்வா ஸம்த்ர ஸ்தோ வாஸவஸ்ததா க்ரஹாணாமஸமர்தோऽஹம் ஸர்வதைவ பயோதராஃ
மேகங்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட வாசவன் கவலையடைந்து, 'நான் எப்போதும் கிரகங்களுக்கு முன்பாக சக்தியற்றவன், நீர் மேகங்களே' என்றான்.
அஹம் ராஜ்யாத்பரிப்ரஷ்டஃ க்ரு'தஃ க்ரூரக்ரஹைஃ புரா
'நான் ஒருகாலத்தில் அந்த கொடூர கிரகங்களால் என் ராஜ்யத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டேன்.'
மம மாந்யாஶ்ச பூஜ்யாஶ்ச க்ரஹா ஏவ யதோதிகாஃ
'அந்த கிரகங்களே எனக்குப் பெருமை வாய்ந்தவர்களும், வணங்கப்பட வேண்டியவர்களும்; ஏனெனில் அவர்கள் மேலானவர்கள்.'
ஏதஸ்மிந்நம்தரே பூமௌ ஸம்ஜாதா ஶதவார்ஷிகீ
அந்த நேரத்தில் பூமியில் நூறு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் வறட்சி ஏற்பட்டது.
அஸ்திகம்காலஶகலா ஶ்வேதபர்வதஸந்நிபா
எலும்புகள், மண்டைகள், துண்டுகள் எல்லாம் வெண்மையான பனிமலையைக் போலத் தோன்றின.
தேவாஃ ஸர்வே புநர்பீதா ப்ரஹ்மாணம் ஶரணம் கதாஃ
அனைத்து தேவர்களும் மீண்டும் பயந்து, பிரமாவை அடைக்கலம் அடைந்தார்கள்.
அநாவ்ரு'ஷ்ட்யா ஜகத்ஸர்வம் பீடிதம் ச பிதாமஹ
பிதாமகா, உலகமெங்கும் வறட்சியால் மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்டுள்ளது.
த்வயா ச வாஸவேநைவ நியுக்தா யே பயோதராஃ 5.2.44.
'வாசவனே, நீயே மழை தரும் மேகங்களை நியமித்தாய்.'
தேவாநாம் வசநம் ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ
தேவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட பிரமா, உலகங்களின் பிதாமகர்,
ஸர்வம் ஜாநாமி மாஹாத்ம்யம் க்ரஹாணாம் க்ரூரசேதஸாம்
'அந்த கொடூரமான மனம் கொண்ட கிரகங்களின் வல்லமை அனைத்தையும் நான் அறிவேன்.'
வருணோ யாதஸாம் நாதோ மம்கலேந ப்ரபீடிதஃ
'யாதவர்களின் தலைவன் வருணன், மங்களனால் துன்புறுத்தப்பட்டான்.'
ஶிரஶ்சேதோ மயா ப்ராப்தோ வக்ரேண ரவிணா புரா தஸ்மாத்ஸர்வே மஹாதேவம் கச்சாமஃ ஶரணம் வயம்
'நான் முன்பு வக்கிரனாலும் சூரியனாலும் தலை துணிக்கப்பட்டேன்; ஆகவே நாம் அனைவரும் மகாதேவனை அடைக்கலம் அடைவோம்.'
ப்ரஹ்மணோ வசநம் ஶ்ருத்வா ஸர்வே தேவாஃ ஸவாஸவாஃ।. ப்ரஹ்மாணம் ச புரஸ்க்ரு'த்ய மாமவ ஶரணம் கதாஃ
பிரமாவின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், வாசவனுடன் அனைத்து தேவர்களும், பிரமாவை முன்னிலைப்படுத்தி, என்னை அடைக்கலம் அடைந்தார்கள்.
உக்தோऽஹம் த்ரிதஶைஃ ஸர்வைஃ பாஹி நஃ ஶரணாகதாந்
அனைத்து தேவர்களும் என்னை நோக்கி, 'நாங்கள் உன்னிடம் அடைக்கலம் வந்துள்ளோம், எங்களை காப்பாற்று' என்று கேட்டார்கள்.
க்ரூரக்ரஹைர்மஹாதேவ ருத்தா மேகாஃ ஸமம்ததஃ ஸர்வப்ராணிவிநாஶாய ஸம்ஜாதா ஶதவார்ஷிகீ க்ரூரக்ரஹாணாம் ஸாமர்த்யம் யதா ச விதிதம் மம
மகாதேவா, கடுமையான கிரகங்கள் எல்லா இடங்களிலும் மேகங்களைத் தடுத்து நிறுத்தின. எல்லா உயிரினங்களையும் அழிக்க நூறு வருட வறட்சி ஏற்பட்டது. இந்தக் கொடிய கிரகங்களின் வலிமை எனக்குத் தெரியும்.
இதி ஜ்ஞாத்வா மஹாதேவி உபாயஶ்சிம்திதோ மயா ஆஹூதஸ்தத்க்ஷணாத்ப்ராப்தஃ கிம் கரோமீத்யுவாச ஹ
இதை அறிந்த பிறகு, பெருமகளே, நான் ஒரு வழியை யோசித்தேன்; அழைக்கப்பட்டவுடன் அவன் உடனே வந்து, 'நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டான்.
மயா ப்ரோக்தோ மமாதேஶாத்கச்ச த்வம் கநஸம்யுதஃ 5.2.44.
நான் அவனிடம், 'என் கட்டளையின்படி, மேகங்களுடன் செல்' என்று சொன்னேன்.
கம்கேஶ்வரஸ்ய தேவஸ்ய தக்ஷிணே லிம்கமுத்தமம்
கங்கேஸ்வரர் எனும் தேவனின் தெற்கு பக்கத்தில் உள்ள சிறந்த லிங்கத்திற்குச் செல் என்றேன்.
ஏவமுக்தோ மயா மேக உத்தரோ மேகஸம்யுதஃ
நான் இப்படிச் சொன்னபோது, வடக்கு மேகம் மற்ற மேகங்களுடன் சேர்ந்துகொண்டு சென்றது.
த்ரு'ஷ்ட்வா வ்ரு'ஷ்டிகரம் லிம்கம் பூஜயாமாஸ பக்திதஃ தாவத்யாவஜ்ஜலம் ஶிப்ராம் புநரேவாகதம் ப்ரியே
மழை கொடுக்கும் அந்த லிங்கத்தைப் பார்த்து, அவன் பக்தியுடன் வழிபட்டான்; அப்போது வரை, நீர் திரும்பி ஷிப்ரா நதியில் வந்தது.
ஏதஸ்மிந்நம்தரே தஸ்மாதுத்பூதம் தூமமம்டலம்
அந்த நேரத்தில், அந்த இடத்திலிருந்து புகை வட்டம் எழுந்தது.
ததோ ஜ்வாலாமயம் ஸர்வ மபூதம்பரகோசரம்
பின்னர், முழு ஆகாயத்தையும் நிரப்பும் தீக்கதிர்கள் தோன்றின.
ஸநக்ஷத்ரபதம் யாவத்ததோ பீதா க்ரஹாஃ ப்ரியே
நட்சத்திரப் பாதை வரை அந்தக் கிரகங்கள் பயந்து நடுங்கின, பிரியே.
ததோ ப்ரஹ்மா ச விஷ்ணுஶ்ச தத்த்ரு'ஷ்ட்வா மஹதத்புதம்
பிறகு பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணு, அந்தப் பெரிய அதிசயமான காட்சியைப் பார்த்தார்கள்.
தல்லிம்கம் ஸுமஹாஜ்வாலம் ஜ்வாலாபிஃ பூரிதாம்பரம்
அந்த லிங்கம் மிகுந்த தீக்கதிர்களுடன், ஆகாயம் முழுவதும் நெருப்பால் நிரம்பியது.
அக்ஷ்ணோர்நிமேஷமாத்ரேண வவ்ரு'தே யோஜநாயுதம் ஸுரேஶோ மோஹமாபந்நோ விஸம்ஜ்ஞாஶ்ச க்ரஹாஸ்ததா
கண் இமைக்கும் நேரத்தில், அது பத்து ஆயிரம் யோஜனை அளவுக்கு பெரிதாக வளர்ந்தது; தேவர்களின் தலைவர் மயங்கினார், கிரகங்கள் எல்லாம் உணர்விழந்தன.
ததஸ்து தஸ்ய லிம்கஸ்ய வாரிதாரா விநிஃஸ்ரு'தாஃ 5.2.44.
பின்னர் அந்த லிங்கத்திலிருந்து நீர்த் தூய்கள் வெளியே வந்தன.