ஒருநாள், ஒருவர், புனிதமான ஸ்ராத்த நிகழ்ச்சியின் பரம பலனை அறிய விரும்பி, முனிவரிடம் கேட்டார்: “ஸ்ராத்தனால் என்னும் உத்தம பலன் எது? எவ்வளவு காலம் முன்னோர்கள் திருப்தியடைந்து, தேவர்களின் உலகத்தை அடைகிறார்கள்?” என்று அவர் ஆர்வமுடன் கேட்டார். அதற்கு முனிவர் மிகுந்த அன்புடன் பதில் அளிக்கத் தொடங்கினார்: “பிரியமானவரே, ஸ்ராத்தவிதியின் உத்தம முறையை கவனமாகக் கேளுங்கள். இந்த ஸ்ராத்தம் மூலமாகவே உலகங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன; தர்மமும் அதிலே அடிக்கோல் பெற்றுள்ளது. எதுவாக இருந்தாலும், நம்பிக்கையுடன் உண்டான தானம்—அது தேவர்களுக்கு, பிரம்மா தேவனுக்கோ, அல்லது அக்னிக்குச் சமர்ப்பிப்பதாக இருந்தாலும்—அனைத்தும் ஸ்ராத்தத்தின் மூலம் பூரணமடைகின்றன. மனிதர்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள், சித்தர்கள், அசுரர்கள் என யாவரும், மனதை ஒருமைப்படுத்தி, மூன்று தலைமுறை முன்னோர்களுக்காக ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். இப்படித்தான் இந்த சாச்வத மரபு தலைமுறைதோறும் தொடர்கிறது. நான் கேட்டபடி அனைத்தையும் விளக்குகிறேன்; நீ கவனமாகக் கேள். முன்னோர்கள் தாமே தேவர்களாகவும், பித்ருக்களாகவும் இருக்கின்றனர். அறிவையும் ஒருமனத்தையும் கொண்டு, நான் கூறும் அனைத்தையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள். வடிவமுள்ள நான்கு பித்ருக்களும், அவற்றில் மூவருக்கு வெளிப்பாடுகளும் உள்ளன. அவர்களது உலகங்களையும், அவற்றின் தோற்றத்தையும் நான் விவரிக்கிறேன்; கேள். அவர்களில் உத்தம தவம் அடைந்தவர்கள் தர்ம ரூபமாக இருக்கின்றனர். அந்த பிரகாசமானவர்கள் சாச்வதமான உலகங்களில் தங்குகின்றனர். விராஜ் என்பவரின் சந்ததியினர் வைராஜர்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்று நாம் கேட்டுள்ளோம். அவர்கள் யோகத்திலிருந்து விலகினாலும், மீண்டும் சாச்வத உலகங்களை அடைகின்றனர். மறுபடியும் அந்த நினைவுகளை பெற்றபின், அவர்கள் உத்தம சாங்க்யயோகத்தை நாடுகிறார்கள். இவர்கள் தான் யோகிகளை வளர்க்கும் முன்னோர்கள். அதனால், ஸ்ராத்தம் செய்யும் போது யோகிகளுக்காகவும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவர்களில் மனதிலிருந்து தோன்றிய மகளாக மெனா, மகா மலைக்குரியவள், உள்ளார். மைநாகனின் புகழ்பெற்ற மகன் க்ரௌஞ்சன் எனும் பெரிய மலை. பஹிர்ஷத்கள் தெற்கில், அமாஷர்கள் மேற்கில் தங்குகின்றனர். உருவமில்லாதவர்கள் ஆகாயத்தில்; கவ்யவாடா, அனலா ஆகியோர் பூமியில் இருக்கின்றனர். யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸ்கள், பிஷாசுகள் என அனைவரும் மனம் தூயவர்களை வணங்குகிறார்கள். மனிதர்கள், ஸ்ராத்த தேவதைகள், முனிவர்கள், அனைவரும் சாச்வத பிரம்மனை வணங்குகிறார்கள். தேவர்களுக்கு உள்ள அனைத்து கடமைகளிலும், முன்னோர்களுக்கான கடமை சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. பிறப்பு நினைவு அடைந்தவர்கள், மோக்ஷ பாதையை அடைந்துள்ளனர். அவர்கள் அனைவரும், பசியால் உந்தப்பட்டு, பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஹவிசை உண்ணுகிறார்கள். அந்த ஏழு பேரும் யோகத்துடன் பிறப்பை நினைவுகூரும் தன்மை பெற்றவர்கள். உலகங்கள் ஸ்ராத்தத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன; ஸ்ராத்தத்திலேயே யோகமும் உள்ளது. பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, மனக்கட்டுப்பாடும், கோபமற்றதும், பொறாமையற்றதும் ஆகிய ஒருவர், ஸ்ராத்தத்தை, குறிப்பாக புனித ஸ்தலங்களில் செய்தால், அதற்கு மிகுந்த பலன் உண்டு. இதுவே வ்ருத்தி ஸ்ராத்தம் எனப்படுகிறது; மகாலயத்தில் செய்தால் நூறுமடங்கு அதிக பலன் கிடைக்கும். பிரயாகத்தில் பத்துமடங்கும், குருக்ஷேத்திரத்திலும் அதேபோல், மகாகாலவனத்தில் மேலும் பத்துமடங்கு அதிகம் கிடைக்கும். அவர்கள் முன்னோர்கள் பிறப்பு பிறப்பாக நரகத்தில் சென்றிருந்தாலும், ஒருமுறை நினைவுகூறி, பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஹவிசை அழிவற்றதாக ஆகும். கருவில் உயிர் இழந்தவர்கள், பெயரும் குலமும் இழந்தவர்களும் கூட, அவர்களுக்காக ஸ்ராத்தம் அங்கே செய்யப்பட வேண்டும்; அது அவர்களுக்கு மோக்ஷம் அளிக்கும்.” இவ்வாறு, முனிவர் ஸ்ராத்தத்தின் பரம மகிமையையும், அதன் மூலம் முன்னோர்களும், உலகங்களும், தர்மமும், யோகமும் எப்படி நிலைபெறுகின்றன என்பதையும், புனித ஸ்தலங்களில் அதன் சிறப்பையும், எல்லா உயிர்களுக்குமான அதன் கருணையும், ஒரு புனிதமான கதைபோல் விளக்கினார்.