அந்த நாள்களில், அந்த நகரத்தில், ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, வஷட் போன்ற யாக மந்திரங்களும், புனித உச்சரிப்புகளும் முற்றிலும் இல்லாமல் போனது. தேவர்களுக்காகக் கட்டப்பட்ட கோவில்களோ, சிவபெருமானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பூஜைகளோ எதுவும் காணப்படவில்லை. நல்லொழுக்கம் கொண்டவர்கள் இல்லை; மனிதருக்கு கருணையும், மரியாதையும் முற்றிலும் மறைந்தன. இப்படியாக, வியாசா, அந்த நகரத்தில், இந்த உலகமே அழிவின் விளிம்பில் நின்றது. அந்த அநியாயம் காரணமாக, தேவலோகத்தில் உள்ள எல்லா தேவர்களும் தங்கள் சக்தியை இழந்து, அழிவை நோக்கி சென்றார்கள். தங்கள் நிலையை உணர்ந்த தேவர்கள், ஒன்றிணைந்து ஆலோசனை நடத்தினர். தாங்கள் எதிர்கொள்ளும் துயரத்திற்கு காரணம் யார் என்பதைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினர். அப்போது, அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து, மிகப் புனிதமான மகாகால வனத்திற்குச் சென்றார்கள். அங்கு, எல்லா தீர்த்தங்களாலும் போற்றப்படும் தெய்வீக நகரமான அவந்தி இருக்கிறது. அங்கே, ருத்ர தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து, தானம் செய்து, ஜபம் செய்து, அர்ப்பணைகள் செய்து முடித்தபின், பிரம்மா, "தேவரின் தேவா, மஹாதேவா, உம்மை சரணடைந்தவர்களுக்கு பயத்தை நீக்கும் பெருமான்! திரிபுரன் என்ற அசுரபதி, இப்போது தேவர்களுக்கு பெரிய அழிவை ஏற்படுத்துகிறான்," என்று கூறினார். "மூன்று பெரும் நகரங்களை அமைத்து, அவற்றை முன்னின்று, அவன் எங்கும் சுதந்திரமாகச் சஞ்சரிக்கிறான். அவன் செய்த காரியங்களால், எல்லா ஜீவராசிகளும்—இயங்குவோரும், அசையாதவோரும்—அழிவை அடைந்துள்ளனர். முனிவர்களின் ஆசிரமங்களும், தவசிகளின் குடில்களும் எல்லாம் நாசம் அடைந்துவிட்டன. இப்போது, அந்த துஷ்டன் திரிபுரன் காரணமாக, தேவர்கள் சக்தியற்ற மானிடர்களைப்போல் அலைகிறார்கள். ஆகவே, அவனை அழிக்கும் வழியை, எல்லா முயற்சிகளாலும் சிந்திக்க வேண்டும்," என்று பிரம்மா கேட்டுக்கொண்டார். பிரம்மாவின் உறுதியான வார்த்தைகளைக் கேட்ட சிவபெருமான், "இந்த துஷ்ட அசுரனைக் களைய ஒரு வழியை நான் ஏற்படுத்துவேன். நீங்கள் அனைவரும், உங்கள் வெற்றிக்காக, தவம் செய்யுங்கள்," என்று கூறினார். இப்படிச் சொல்லி, சிவபெருமான் அங்கிருந்த தேவர்களின் முன்னிலையில் மறைந்தார். அந்த திரிபுரன் என்ற அரக்கனை அழிக்க, நந்திகேசனின் கொடியைத் தாங்கியவன் சிவபெருமான், பெரிய மாடுப் பசுக்களை, பலி, மலர்கள், நீர், அர்ச்சனை முதலியவற்றால் தேவியைப் பக்தியுடன் வழிபட்டார். பிறகு, அவர் துர்கையை, பாக்கியசாலி, மங்களகரி, உயிர்கள் இவ்வாழ்க்கை சமுத்திரத்தைத் தாண்ட உதவும் தெய்வம் என்று புகழ்ந்தார். ரத்தம் மற்றும் மஜ்ஜையை அரக்கர்களிடமிருந்து பருகும், ரத்தவண்ண பற்கள் கொண்ட ரக்தா என்ற வடிவில் உள்ளவளாகவும், கரும்பட்ட உடையவளாகவும், எருமை மீது ஏறி, யக்ஷர்களால் சேவிக்கப்படுபவளாகவும், அவர் துதித்தார். அப்படி மனதை அமைதியாக வைத்து, தியானத்தில் நிலைத்து, சிவபெருமான் துர்கையை ஆராதித்தபோது, கருணைமுகமுடைய சந்திகா தேவி அவருக்கு முன் தோன்றி, "நீ வேண்டிய எல்லாவற்றையும், உலகங்களுக்கு நன்மை தருவனவற்றை வழங்குகிறேன். நான் இந்த அரக்கர்களை அழிக்க உன்னிடம் உன்னத ஆயுதத்தை அளித்துள்ளேன்," என்று அருளினார். "இந்த ஆயுதத்தால், நான் தேவர்களுக்கு முடிலான அந்த திரிபுரனை அழிப்பேன்," என்று கூறினார். அப்பொழுது, சிவபெருமான், பாசுபத அஸ்திரம் எனும் உன்னத ஆயுதத்தை தனது கையில் எடுத்தார். பின்னர், அந்த அரக்கனை அழிக்க, அவர் அதைப் புறப்படுத்தினார். தேவிகளை வணங்கி, அவர்களுடன் வார்த்தை பரிமாறி, சிவபெருமான் முன்னே சென்றார்; தேவர்கள் அவரை பின்தொடர்ந்தனர். அப்போது, சிவபெருமான், மாயா யுத்தத்தால் அந்த மாயவானான திரிபுரனை மூன்று துண்டுகளாகப் பிரித்தார். முனிவர்கள், சித்தர்கள், தேவர்களும் வெற்றி வாழ்த்துகளை அருளினர். அப்பசரஸ்கள் அங்கு நடனமாட, கந்தர்வர்கள் இனிமையாகப் பாடினர். எல்லா உயிரினங்களின் வீடுகளிலும் "வெற்றி" என்ற உளி முழங்கியது. அந்த நேரத்தில், யாகங்கள் மீண்டும் தொடங்கின; பெரும் திருவிழாக்களும், தானங்களும் நடைபெற்றன. அந்த அரக்கன் அழிக்கப்பட்டதால், மூன்று உலகங்களிலும் புகழ் நிலைத்தது. அந்த நகரம் அவந்தி அல்லது உஜ்ஜயினி என்று அழைக்கப்பட்டது; அது பாபங்களை அழிக்கக்கூடிய புனித நகரமாக விளங்கியது.