ஸ்கந்தபுராணம்

இந்த உலகில் “பிரம்மா” என்ற பெயர் புகழ்பெறும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. சாபமும் வரப்பிரசாதமும் பெற்ற பிரம்மா, தன் மகனை உருவாக்கினார். அவர் யஜ்ஞக் கட்டையைக் கைப்பிடித்து, தன் நாசியை உரசினார். அப்போது, அந்தக் கைப்பிடியில் இருந்து அவரது மகன் வெளிப்பட்டார். அந்த மகனுக்கு ஐந்து முகங்கள், பத்து கரங்கள் இருந்தன; அவருடைய கரங்களில் வேல், வில், வாள், சக்தி ஆகிய ஆயுதங்கள் இருந்தன. அவர் தலைக்குச் சந்திரக்கொம்பும், ஜடாமுடியும், சிங்கத்தோல் உடையும் அணிந்திருந்தார். “பவா, ருத்ரா, பினாகத்ருக், நீலலோஹிதா” என்று வில்லையுடையவரே, நீ அறியப்படுவாய் என்று கூறப்பட்டது. முதலில் அவர் மனத்திலிருந்து உருவான ஏழு முனிவர்களை, சனகன் முதலியவர்களை படைத்தார். அதன் பிறகு, எட்டுவிதமான தெய்வங்களை, ஐந்து வகையான உயிரினங்களை படைத்தார். தேவர்களை முதலில் படைத்து, பிரம்மாவை உருவாக்கி, பிறகு கீழே மற்ற உயிரினங்களையும் படைத்தார். அப்போது பிரம்மா, ருத்ரரிடம், “நான் உன்னை வழிபடத் தகுதியற்றவனாக உன்னை உருவாக்கிவிட்டேன்” என்று கூறினார். அதற்கு அந்த நீலமும் சிவப்பும் கலந்தவரான ருத்ரர், “உன்னால் நான் உண்மையில் வழிபடப்படவில்லை” என்று பதிலளித்தார். இதையடுத்து, பிரம்மாவின் மனதில் மாயை ஏற்பட்டு, காமம் அதிகரித்தது. “இந்த படைப்பை விரிவாக்கிய எனக்கு சமமான தெய்வம் வேறு இல்லை” என்று எண்ணி, ஐந்து முகங்களுடைய பிரம்மா மிகுந்த அகந்தையுடன் நடந்தார். அவருடைய இரண்டாவது முகம் ருக்வேதத்தின் ஆதியாக அமைந்தது. அதன் உட்பிரிவுகள், உபவேதங்கள், இதிகாசங்கள், ரகசியங்கள் அனைத்தும் அந்த முகத்திலிருந்து வெளிப்பட்டன. அந்த முகத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட பிரகாசமான தேவதாத்கள், அசுரர்கள், அவர்களது பிள்ளைகளும் கூட, குழப்பத்துடன், தங்கள் மனதை இழந்து, “நாம் வெல்லப்பட்டுவிட்டோம்” என்று எண்ணினர், ஆனால் எந்த விரோதமும் இல்லாமல். “பிரம்மாவின் சக்தியால் நமக்கு வந்த குறைபாடுகளுக்காக, நாம் அந்த பகீரமான தெய்வத்தை பக்தியுடன் வழிபடுவோம்; வேறு வழி இல்லை” என்று அவர்கள் முடிவு செய்தனர். அவர்கள் மஹேசனைப் போற்றும் ஒரு அற்புதமான ஸ்தோத்திரத்தை பாடினர்: “தேவாதி தேவா, மஹாதேவா, உமக்கு நாங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறோம். நாங்கள் மயக்கத்தால் உன்னுடைய உயர்ந்த, ஒப்பற்ற மகிமையை அறியவில்லை. நீயே எல்லா உயிர்களின் ஆதாரம், படைப்பின் காரணம். உன் நாமங்களை ஜபிப்பதினால் உயிர்கள் துன்பத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்கள். உன் ரூபங்கள் அனைத்தையும் நிரப்பியுள்ளன. எல்லா வடிவங்களையும் ஏற்று, யுகமாற்றங்களில் கடினமான காரியங்களைச் செய்யும் உன்னை யாரும் முழுமையாக அறிய முடியாது.” மகிழ்ச்சியுடன் முகமலர்ந்த அந்த இறைவனை, தேவர்கள் மதிப்புடன் வணங்கினார்கள். தேவர்களுடன் இணைந்து மஹேஸ்வரர், “மோகனா” என்ற அற்புதமான இசையை வாசிக்கத் தொடங்கினார். அவரை தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள்—all அனைவரும் புகழ்ந்தனர். “கருணையுடன் எங்களுக்கும் ஒரு வரம் அளிக்க வேண்டும்” என்று அவர்கள் வேண்டினர். “எங்களிடம் உள்ள பலம், பிரகாசம், வீரம்—அவை அனைத்தும் உன்னால் அடக்கப்பட்டன; ஆனால் உன் அருளால் மீண்டும் எங்களுக்கு வந்தன” என்று தெரிவித்தனர். பின்னர், அந்த ராஜஸும் அகங்காரமும் நிரம்பிய இடத்திற்கு அவர் சென்றார். அந்த நேரம், பிரம்மா இருளால் மூடப்பட்டிருந்ததால், வந்த இறைவனை அவர் அறியவில்லை. அப்போது, உலகத்தின் ஆத்மாவும், படைப்பின் மூலமும், எல்லாவற்றின் சாரமும் ஆன அந்த இறைவன் எங்களுக்குத் தென்பட்டார். அப்போது, பிரகாசமாக ஒளிரும் ருத்ரர், பிரம்மாவை தன் ஒளியால் வென்றார். இரவில் பிரகாசிக்கும் சந்திரனோ, விடியற்காலையில் உதிக்கும் சூரியனோ போல அவர் ஒளிர்ந்தார். அவர் தன் கையை வணங்கி, முகத்தில் புன்னகையுடன் இனிய வார்த்தைகள் பேசினார்.