त्वया प्रोक्तं विशालाक्षि पुत्र गच्छ ममाज्ञया
पुनः प्राप्स्यसि कैलासं सिद्धगंधर्वसेवितम् यस्य दर्शनमात्रेण शुभा बुद्धिः प्रजायते
कृतघ्ना नास्तिकाः क्रूरा ये च विश्वासघातकाः दर्शनात्तस्य लिंगस्य तेऽपि स्वर्ग भुजो नराः
क्रूरां बुद्धिं समासाद्य कंसं हत्वा च केशिहा
महाकालवनं गत्वा तोष यित्वा महेश्वरम्
त्वदीयं वचनं श्रुत्वा गणो भृंगिरिटिस्तदा देवमाराधयामास तपसा दुष्करेण तु ।। 5.2.39.
एतस्मिन्नंतरे देवि लिंगमध्यात्त्वमुत्थिता फणींद्रबद्धजूटार्द्धमर्द्धधमिल्लभूषितम्
पत्रवल्लीविचित्रार्धमर्द्धचंद्रविराजितम्
ततो भृंगिरिटिर्देवि दृष्ट्वा तन्महदद्रुतम्
उमा च शंकरश्चैव देहमेकं सनातनम्
एवं चिंतयतस्तस्य भक्तिनम्रस्य पार्व्वति
तेनोक्तं यदि तुष्टासि मातर्मम महेश्वरि
अक्रूरेश्वरनामायं देवः ख्यातो भवत्विति
त्वं मूर्ता पुण्यनिचया त्वं गतिः पुण्यसेविनाम्
कुरु पुण्यतमं स्थानं ब्रह्महत्यादिनाशनम्
तथेति च त्वया प्रोक्तं गिरा मधुरया तदा 5.2.39.
न मेऽस्ति दुष्करं पुत्र त्वत्कृते कनकप्रभ प्रसंगादपि पश्यंति अपि पापरता नराः
भक्त्या स्तोष्यंति ये नाम लिंगस्यास्य च मानवाः
स्नात्वा तु विधिवत्पूजां यः करिष्यति मानवः
आयुरारोग्यमैश्वर्यं काममत्र हि वांछितम्
स्नात्वा मंदाकिनीकुंडे योऽकूरेश्वरमीश्वरम्
विमानं दिव्यमारूढो यावत्कल्पचतुष्टयम्
इत्युक्तः स गणो देवि मत्समीपमुपागतः
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
यस्य दर्शनमात्रेण लभ्यते सद्गतिः परा
विज्ञप्तोऽहं त्वया देवि मंदरे चारुकंदरे
मया प्रोक्तं विशालाक्षि महाकालवनो त्तमे
मुनिभिः सहितो धीमान्भ्राजमानोंऽशुमानिव
मदीयं वचनं श्रुत्वा त्वयाहं प्रेरितस्तदा
सप्रस्नवौ स्तनौ जातौ सद्यः संस्मृत्य वीरकम्