इति भृंगिरिटिः श्रुत्वा सद्यो योगबलेन तु
ततः प्रभृति वामोरु नखदंतास्थिनासिकः
त्वां परित्यज्य दुःखार्त्त आजगाम ममांतिकम्
क्रूरा बुद्धिः कृता यस्मात्त्वया कुमतिना भृशम्
इत्युक्तस्तु त्वया देवि गणो भृंगिरिटिस्तथा
स गत्वा पुष्करद्वीपं तपसे भावितात्मवान् दग्धीभूतं च तपसा जगद्वै दुष्करेण तु
ततो ब्रह्मा च विष्णुश्च शक्रश्च त्रिदशैः सह 5.2.39.
उपगम्य ततस्तस्य कथितं पुरतो मया
त्रैलोक्यमपि निःसंज्ञं जातमेवं स्थिते त्वयि
प्रार्थ्यतां पार्वती पुत्र सा दास्यति वरं च ते एवमुक्तस्तदा तेन प्रार्थिता त्वं महेश्वरि
त्वया प्रोक्तं विशालाक्षि पुत्र गच्छ ममाज्ञया
पुनः प्राप्स्यसि कैलासं सिद्धगंधर्वसेवितम् यस्य दर्शनमात्रेण शुभा बुद्धिः प्रजायते
कृतघ्ना नास्तिकाः क्रूरा ये च विश्वासघातकाः दर्शनात्तस्य लिंगस्य तेऽपि स्वर्ग भुजो नराः
क्रूरां बुद्धिं समासाद्य कंसं हत्वा च केशिहा
महाकालवनं गत्वा तोष यित्वा महेश्वरम्
त्वदीयं वचनं श्रुत्वा गणो भृंगिरिटिस्तदा देवमाराधयामास तपसा दुष्करेण तु ।। 5.2.39.
एतस्मिन्नंतरे देवि लिंगमध्यात्त्वमुत्थिता फणींद्रबद्धजूटार्द्धमर्द्धधमिल्लभूषितम्
पत्रवल्लीविचित्रार्धमर्द्धचंद्रविराजितम्
ततो भृंगिरिटिर्देवि दृष्ट्वा तन्महदद्रुतम्
उमा च शंकरश्चैव देहमेकं सनातनम्
एवं चिंतयतस्तस्य भक्तिनम्रस्य पार्व्वति
तेनोक्तं यदि तुष्टासि मातर्मम महेश्वरि
अक्रूरेश्वरनामायं देवः ख्यातो भवत्विति
त्वं मूर्ता पुण्यनिचया त्वं गतिः पुण्यसेविनाम्
कुरु पुण्यतमं स्थानं ब्रह्महत्यादिनाशनम्
तथेति च त्वया प्रोक्तं गिरा मधुरया तदा 5.2.39.
न मेऽस्ति दुष्करं पुत्र त्वत्कृते कनकप्रभ प्रसंगादपि पश्यंति अपि पापरता नराः
भक्त्या स्तोष्यंति ये नाम लिंगस्यास्य च मानवाः
स्नात्वा तु विधिवत्पूजां यः करिष्यति मानवः
आयुरारोग्यमैश्वर्यं काममत्र हि वांछितम्