नृपस्य वचनं श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत्
क्रीडनं पीडनायैव तेषां ये पुत्रवर्जिताः अपुत्रे च गतिर्नास्ति सुतापुत्रविवर्जिते
सुखिनस्ते जना लोके ये बालं पांसुभूषितम्
अनेन कारणेनास्मि निर्वेदं परमं गता
इह भिक्षुः समायातो देवरूपी सनातनः
सस्त्रीबालो जनश्चात्र शरणं यस्य गच्छति भविष्यामोऽत्र संदेहो न मे मनसि वर्त्तते
तस्याः स वचनं श्रुत्वा जीर्णोद्यानं जगाम ह
दृष्टमात्रो नृपतिना भिक्षुर्लिगत्वमागतः पूजयामास विधिवत्तल्लिंगं भिक्षु रूपकम् ।। 5.2.37.
अपुत्रोऽस्मीत्युवाचेदं धन्येयं महिषी मम
इत्युक्तो राजसिंहेन भिक्षुर्लिंगा कृतिस्तदा
ततःप्रभृति राजासौ सकलत्रो महामतिः
देवदेवस्य माहात्म्यात्पुत्रो जातो महाबलः
अथाहं मन्दराद्देवि कौतु- कात्तु समागतः
योगैश्वर्येण च मया कृतं वै पुरमात्मनः तच्छिवं शाश्वतं स्थानं दत्तं देवि तदा मया
मार्कंडेयेश्वराद्देवादुत्तरे वरवर्णिनि .
येऽर्चयिष्यन्ति सततं शिवेश्वरमनुत्तमम्
विदित्वार्भगुरुं लोकं ये द्रक्ष्यंति शिवेश्व रम्
मोक्षं सुदुर्लभं मत्वा संसारं चातिभीषणम् ।। 5.2.37.
सर्वावस्थोऽपि यो मर्त्यः संश्रयेत्तं शिवेश्वरम्
आख्यानं प्रयतो मर्त्त्यो य इदं श्रावयेच्छुचिः
एष ते कथिता देवि प्रभावः पापनाशनः
देवं स्वर्गप्रदं देवि महापातकना शनम्
पुरा वैवस्वते कल्पे प्राप्ते वाराहसंज्ञके
महाकालवने रम्ये रममाणस्य पार्वति
पृष्टोऽहं च तदा श्रुत्वा शब्दं चातीव दुःसहम्
एते गणेशाः क्रीडंति मध्ये वै वीरको गणः
कुसुमैर्हन्यतेऽप्यर्थं पूज्यते कुसुमोत्करैः
नानाश्चर्यगुणाधारो गणेश्वरशतार्चितः
न दृश्यते विना पुण्यैः पुत्रस्याननपंकजम्
कदाहमीदृशं पुत्रं द्रक्ष्याम्यानन्ददायकम् प्रोक्तं पार्वति पुत्रोऽयं प्रदत्तो वीरकोऽधुना