आद्यः प्रजा सृष्टिकरस्त्वमेव कालः प्रजाः संहरसि त्वमेव
चंद्रश्च सूर्यः पवन स्त्वमेव धाता विधाता परमः पुराणः डिंडिर्महाकाल वृषस्त्वमेव विनायको गुह्यवरस्त्वमेव
इतीरितां स्तुतिं श्रुत्वा लिंगेनोक्तः शतक्रतुः हनिष्यसि न संदेहो वृत्रं रिपुविदारण
तस्य लिंगस्य माहात्म्यादपां फेनेन पार्वति
निहत्य दानवान्पश्चाल्लीलया रणकर्कशः 5.2.35.
त्रैलोक्याध्यक्षतां प्राप्ता भवंतो मत्पराक्रमात्
अस्य देवस्य माहात्म्याद्धतो वृत्रो महासुरः
इन्द्रेणाराधितो यस्माद्देवदेवो महेश्वरः
दर्शनादस्य लिंगस्य पुरीमिंद्रस्य शोभनाम्
यः पश्यति नरो नित्यं श्रीइन्द्रेश्वरसंज्ञकम्
इंद्रेणाराधितं लिंगं भक्त्या यः पूजयिष्यति
येन चेंद्रेश्वरो देवो भक्त्या सम्यक्प्रपूजितः मुनयो लोकपालाश्च पूजिताः स्युर्न संशयः
इत्युक्तः स सुरैः शक्रो वैकुण्ठाद्यैः समंततः
इंद्रेश्वरस्य देवस्य प्रभावः कथितस्त्वयम्
यस्य दर्शनमात्रेण पुत्रवाञ्जायते नरः
ब्रह्मवंशसमुत्पन्नो मृकण्डोनाम तापसः
पुत्रार्थं चिन्तयामाम कथं पुत्रो भवेदिति
तस्मात्तपः करिष्यामि येन मे तनयो भवेत्
चकार वसतिं चापि तपसे भावितात्मवान्
शाकमूलफलाहारः पर्णाश्येकद्विपर्णभुक्
चकार स मुनिस्तत्र वर्षाणि द्वादशैव तु
ततो ज्ञात्वा मतिं तस्य विज्ञप्तोऽहं तदा त्वया
तेजसा दीपयञ्छैलं शोषयन्सलिलाशयान्
समुद्राः क्षुभिताः सर्वे चन्द्रादित्यौ तथैव च अकालप्रलयो देव भविष्यति न संशयः ।।5.2.36.
मुनये तन्मृकण्डाय पुत्रो वै दीयतामिति
अक्षयं सुविशालाक्षि सहस्राक्षमिवापरम्
नीलोत्पलदलश्यामं नीलोत्पलदलेक्षणम् पुत्रमिच्छति देवेशि मृकण्डोऽयं महामुनिः
त्वयाप्युक्तं पुनर्देवि कारुण्याद्भक्तिवत्सले
फलस्य दाता तपसां कथं त्वं गीयसे बुधैः
करोषि सर्वदैत्यानां सर्वदेवाकुलाकुलम्