स च लब्धः प्रसादेन मदीयेन वरानने
अथ षष्ठे गते वर्षे मौंजीबंधमचिंतयत् नमस्कृत्य ऋषीन्सर्वान्पूजयामास भक्तितः
फलैर्वित्तानुसारेण मौंजी तस्याप्यबंधत
दीयतामाशिषो ह्यस्मै पुत्राय मुनिसत्तमाः
तूष्णींभूयः स्थिताः सर्वे तच्छ्रुत्वा नोत्तरं ददुः ध्यानेन चिंतयामास नूनमल्पायुषं सुतम् ।। 5.2.34.
इति ज्ञात्वा तु संमोहमगमत्सहसा मुनिः
रुद्रेण च वरो दत्तः प्रसन्नेन पुरा मम
मत्तुल्यवीर्यः पुत्रस्ते कंथामध्याद्भ विष्यति
पितरं दुःखितं दृष्ट्वा तूष्णींभूतो मुनिस्तदा
त्यजत भयमिदानीं यन्ममार्थे विषण्णा विनिहतनिजयत्नं प्रेतराजं करोमि
अतिविषमतपोभिः शंकरं तोषयित्वा स्वपितुरपि च भक्त्या हन्मि मृत्योर्जयाशाम्
प्रयामि रुद्रं शरणं महेश्वरं देवं वरं चाप्युमयाऽविहीनम्
तपोभिरुग्रैः शितिकंठपादौ प्रसाद्य मृत्युं न चिराद्विनेष्ये
पप्रच्छुरेनं मुनयः शिशुं तं जानासि रुद्रं परमं कथं त्वम्
तथापि विद्मो न वयं महेशं ज्ञातस्त्वयासौ कथमर्भकेण 5.2.34.
ज्ञातस्त्वया कुत्र कथं महेशो महेश्वरो वै भुवनैकनाथः
इति तेषां वचः श्रुत्वा मुनीनां भावितात्मनाम्
ममात्र क्रीडतः सिद्धः सिद्धिदः समुपागतः
गच्छ पुत्र ममादेशान्महाकालवनोत्तमे
तमाराधय शीघ्रं त्वं चिरजीवी भविष्यसि
नान्यो देवोस्ति लोकेषु सत्यं सत्यं मुनीश्वराः
लिंगमाराधयिष्यामि विषादस्त्यज्यतामिह
पिता च विस्मितो देवि सर्व एव समागताः
लिंगमध्यात्ततो वाणी निःसृता पर्वतात्मजे
पापकंथाविनिर्मुक्तास्ते संतु चिरजीविनः ।। 5.2.34.
बालस्य भाषितं श्रुत्वा लिंगे नोक्तं यशस्विनि ते भविष्यंति सततं जरामरणवर्जिताः
लप्स्यंते परमान्कामान्भविष्यंति गणोत्तम
एवं लब्धवरः कंथः प्रांजलिः समुपस्थितः
वरो वै दुर्लभो लोके देवदानवगुह्यकैः
बालेनोक्तो महादेव यदि देयो वरः पुनः