व्यास उवाच धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि कृतकृत्योऽस्म्यहं मुने सर्वं च निष्फलं तस्य अयोध्यां नागतो यदि
यस्मिन्मयि प्रसन्नेन त्वयोक्तो धर्मनिर्णयः त्वमपि व्रज विप्रेंद्र स्वमाश्रमपदं निजम्
जगाम तपसां राशिरगस्त्यः कुंभसंभवः
स्वमाश्रमपदं धीरो विस्मयोत्फुल्ललोचनः
अयोध्यामागतो विप्रः सर्वकामार्थसिद्धये
दृष्ट्वा महाश्चर्यकरं कारणं तीर्थमुत्तमम् 2.8.10.
ततो जगाम विप्रेंद्रः स्वमाश्रमपदं मुनिः
मया श्रुत्वा च माहात्म्यं यात्रां कृत्वा विधानतः
इदं माहात्म्यमतुलं यः पठेत्प्रयतो नरः
तस्मादेतत्प्रयत्नेन श्रोतव्यं च जनैः सदा
दातव्यं च सुवर्णादि यथाशक्त्या द्विजन्मने
अतिविपुलविधानैर्वर्णितं धर्म्यमाद्यं कलयति परभक्त्या क्षेत्रमाहात्म्यमेतत्
यः पाठकस्यापि कदाचिदेव ददाति वित्तं च यथात्मशक्त्या
दधानो दुस्तारं शिरसि फणिराजं शशिकलां प्रदीपः सर्वेषामरुणगिरियोगीविजयते
अरुणाचलमाहात्म्यं त्वत्तः शुश्रूषवो वयम्
तन्माहात्म्यं वदेत्युक्तः सूतः प्रोवाच तान्मुनीन् श्रीसूत उवाच एतदर्थं चतुर्वक्त्रं पप्रच्छ सनकः पुरा
शृणुतावहिता यूयं तद्वो वक्ष्यामि सांप्रतम्
सत्यलोके स्थितं पूर्वं ब्रह्माणं कमलासनम्
आसीदशेषविज्ञानं प्रसादाद्भवतो मम
भवद्भक्तिविभूत्या मे शोधिते चित्तदर्पणे
सारार्थं वेदवेदानां शिवज्ञानमनाकुलम्
लिंगानि भुवि शैवानि दिव्यानि च कृपानिधे
याल्लिङ्मममलं दिव्यमरिच्छेदनवैभवम्
नामस्मरणमात्रेण यत्पातकविनाशनम्
अनादिजगदाधारं यत्तेजः शैवमव्ययम्
इति भक्तिमतस्तस्य कौतूहलसमन्वितम्
दध्यौ च सुचिरं शंभुं पंकजासनसंस्थितः
दृष्ट्वा यदा पुरा दृष्टं तेजःस्तंभमयं शिवम्
पुनराज्ञां शिवाल्लब्धामनुपालयितुं प्रभुः
शिवदर्शनसंजातपुलकांकितविग्रहः