क्रियेतां सोमपावेतावश्विनौ बलसूदन प्रत्युवाच ततः शक्रः प्रणामानतकंधरः
सोमपावश्विनावेतावद्यप्रभृति भार्गव
मा तेऽतिथ्याभिसंरंभो भविष्यति तपोधन ।। । लिंगस्यास्य प्रभावोऽयं यदहं निष्प्रभीकृतः
ततस्त्वन्नामधेयेन प्रसिद्धिर्भुवि यास्यति 5.2.30.
च्यवनेश्वरमेतद्वै ख्यातं त्रिभुवनेऽभवत् आजन्मप्रभवं पापं तेषां नश्यति तत्क्षणात्
यः पश्यति नरो नित्यं च्यवनेश्वरसंज्ञकम्
यंयं काममभिध्यायेन्मनसाभिमतं नरः
नियमेन प्रपश्यंति ये देवं च्यवनेश्वरम्
यः शृणोति कथां पुण्यां सर्वपापहरां शुभाम्
भक्तिहीनः क्रियाहीनो यः पश्यति प्रसंगतः
पुष्पैर्विचित्रैर्ये देवं यजंते च्यवनेश्वरम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
संपूर्णं जायते यस्य दर्शाद्दानव्रतादिकम्
आसीत्त्रेतायुगे देवि भद्राश्वोनाम पार्थिवः
तस्यागस्त्यः कदाचित्तु गृहमागम्य सत्तमः
तं राजा शिरसा नत्वा स्वास्यतामित्यभाषत
तस्यास्तेजः समभवद्द्वादशादित्यसंनिभम्
ता दास्य इव कर्माणि कुर्वंत्यहरहः सदा
तामगस्त्यस्तथा दृष्ट्वा तन्मुखासक्तलोचनाम् साधुसाधु जगन्नाथेत्यगस्त्यः प्राह हर्षितः
द्वितीये दिवसेप्येवं राज्ञीं दृष्ट्वा महाप्रभाम्
इत्यगस्त्यो द्वितीयेऽह्नि राज्ञीं दृष्टेत्युवाच ह
अहो मूढा न जानंति लिंगमाहात्म्यमुत्तमम् 5.2.31.
खंडव्रतानि जायंते पूर्णानि दर्शनाद्यदः
साधुसाधु जगन्नाथ साधु भद्राश्व सुव्रत
नृत्यंतं सप्तमे दृष्ट्वा दिने पत्न्या समन्वितः किं हर्षकारणं ब्रह्मन्येन नृत्यसमन्वितः
अहो पुरोहितो मुग्धो ये न जानंति मे मतम्
ईदृशा अपि जायंते राजानो यस्य दर्शनात्
न जानीमो वयं ब्रह्मन्नभिप्रायं तवाधुना
नगरे हरिदत्तस्य त्वमस्याः पतिरेव च
स च वैश्यो महाकाले गत्वा देवं महेश्वरम्