लब्ध्वा तु च्यवनो भार्यां वयो रूपं तु वांछितम्
यदहं रूपसंपन्नो वयसा च समन्वितः
तस्माद्युवां करि ष्यामि प्रीत्याहं सोमपायिनौ
तच्छ्रुत्वा हृष्टमनसौ दिवं देवौ प्रजग्मतुः
भिषजौ देवतानां हि कर्मणा तेन गर्हितौ 5.2.30.
वज्रं ते प्रहरिष्यामि घोररूपं सुदारुणम् बलिनं वासवं ज्ञात्वा चिंतयामास सत्वरम्
देवमाराधयिष्यामि महादेवं महेश्वरम् यः समर्थो जगद्गोप्ता सृष्टिसंहारकारकः
इत्युक्त्वा च्यवनो देवि महाकालवनं गतः श्रद्धयाराधितं तेन च्यवनेन महात्मना
तस्य प्रसन्नो रुद्रस्तु स वज्रादभयं ददौ
समाराधनतुष्टस्य लिंगस्यास्य प्रभावतः
क्रियेतां सोमपावेतावश्विनौ बलसूदन प्रत्युवाच ततः शक्रः प्रणामानतकंधरः
सोमपावश्विनावेतावद्यप्रभृति भार्गव
मा तेऽतिथ्याभिसंरंभो भविष्यति तपोधन ।। । लिंगस्यास्य प्रभावोऽयं यदहं निष्प्रभीकृतः
ततस्त्वन्नामधेयेन प्रसिद्धिर्भुवि यास्यति 5.2.30.
च्यवनेश्वरमेतद्वै ख्यातं त्रिभुवनेऽभवत् आजन्मप्रभवं पापं तेषां नश्यति तत्क्षणात्
यः पश्यति नरो नित्यं च्यवनेश्वरसंज्ञकम्
यंयं काममभिध्यायेन्मनसाभिमतं नरः
नियमेन प्रपश्यंति ये देवं च्यवनेश्वरम्
यः शृणोति कथां पुण्यां सर्वपापहरां शुभाम्
भक्तिहीनः क्रियाहीनो यः पश्यति प्रसंगतः
पुष्पैर्विचित्रैर्ये देवं यजंते च्यवनेश्वरम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
संपूर्णं जायते यस्य दर्शाद्दानव्रतादिकम्
आसीत्त्रेतायुगे देवि भद्राश्वोनाम पार्थिवः
तस्यागस्त्यः कदाचित्तु गृहमागम्य सत्तमः
तं राजा शिरसा नत्वा स्वास्यतामित्यभाषत
तस्यास्तेजः समभवद्द्वादशादित्यसंनिभम्
ता दास्य इव कर्माणि कुर्वंत्यहरहः सदा
तामगस्त्यस्तथा दृष्ट्वा तन्मुखासक्तलोचनाम् साधुसाधु जगन्नाथेत्यगस्त्यः प्राह हर्षितः
द्वितीये दिवसेप्येवं राज्ञीं दृष्ट्वा महाप्रभाम्