प्रातरुत्थाय मतिमान्ब्रह्मकुण्डजले प्लुतः
मंत्रेश्वरं ततो दृष्ट्वा महाविद्यां विलोकयेत्
स्वर्गद्वारे नरः स्नात्वा सचैलो विजितेंद्रियः सचैलस्नानतो यांति तस्मात्सचैलमाचरेत्
एषा वै गदिता यात्रा सर्वपापहरा शुभा
य एवं कुरुते यात्रां नित्यं शुभफलप्रदाम्
तस्मात्त्वमपि विप्रेंद्रः अयोध्यां व्रज मा चिरम् 2.8.10.
अयोध्या परमं स्थानमयोध्या परमं महत्
अयोध्या परमं स्थानं विष्णुचक्रे प्रतिष्ठितम्
इत्येतत्कथितं विप्र मया पृष्टं हि यत्त्वया
उवाच मधुरं वाक्यं व्यासः स तपसां निधिः
व्यास उवाच धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि कृतकृत्योऽस्म्यहं मुने सर्वं च निष्फलं तस्य अयोध्यां नागतो यदि
यस्मिन्मयि प्रसन्नेन त्वयोक्तो धर्मनिर्णयः त्वमपि व्रज विप्रेंद्र स्वमाश्रमपदं निजम्
जगाम तपसां राशिरगस्त्यः कुंभसंभवः
स्वमाश्रमपदं धीरो विस्मयोत्फुल्ललोचनः
अयोध्यामागतो विप्रः सर्वकामार्थसिद्धये
दृष्ट्वा महाश्चर्यकरं कारणं तीर्थमुत्तमम् 2.8.10.
ततो जगाम विप्रेंद्रः स्वमाश्रमपदं मुनिः
मया श्रुत्वा च माहात्म्यं यात्रां कृत्वा विधानतः
इदं माहात्म्यमतुलं यः पठेत्प्रयतो नरः
तस्मादेतत्प्रयत्नेन श्रोतव्यं च जनैः सदा
दातव्यं च सुवर्णादि यथाशक्त्या द्विजन्मने
अतिविपुलविधानैर्वर्णितं धर्म्यमाद्यं कलयति परभक्त्या क्षेत्रमाहात्म्यमेतत्
यः पाठकस्यापि कदाचिदेव ददाति वित्तं च यथात्मशक्त्या
दधानो दुस्तारं शिरसि फणिराजं शशिकलां प्रदीपः सर्वेषामरुणगिरियोगीविजयते
अरुणाचलमाहात्म्यं त्वत्तः शुश्रूषवो वयम्
तन्माहात्म्यं वदेत्युक्तः सूतः प्रोवाच तान्मुनीन् श्रीसूत उवाच एतदर्थं चतुर्वक्त्रं पप्रच्छ सनकः पुरा
शृणुतावहिता यूयं तद्वो वक्ष्यामि सांप्रतम्
सत्यलोके स्थितं पूर्वं ब्रह्माणं कमलासनम्
आसीदशेषविज्ञानं प्रसादाद्भवतो मम
भवद्भक्तिविभूत्या मे शोधिते चित्तदर्पणे