येऽनुमोदंति देवस्य दर्शनं यजनं तथा
यच्चापि पातकं घोरं ब्रह्महत्यासहस्रकम् 5.2.29.
दुष्प्राप्यं यत्फलं विप्रैर्वाजपेयादिभिर्मखैः
ये हताभिमुखाः शूरा गोविप्रार्थे रणाजिरे
जितास्तेन सदा लोका रामेणेव जगत्त्रयम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
श्रीविश्वनाथ उवाच यस्य दर्शनमात्रेण स्वर्गभ्रंशो न जायते
भृगोर्महर्षेः पुत्रश्च च्यवनो नाम पार्वति
वितस्तायास्तटे रम्ये बहुवर्षगणान्किल
कालेन महता देवि समाकीर्णः पिपीलकैः
आजगाम तमुद्देशं विहर्तुं वन उत्तमे
तस्य स्त्रीणां सहस्राणि चत्वार्यासन्परिग्रहः
सा सखीभिः परिवृता सर्वाभरणभूषिता
सा कौतुकात्कण्टकेन बुद्धिमोहवती तदा
अभवत्स तया विद्धो नेत्रयोः परमार्तिमान्
ततो रुद्धे शकृन्मूत्रे पर्यतप्यत पार्थिवः 5.2.30.
केनापकृतमद्येह भार्गवस्य महात्मनः
ज्ञातं वा यदि वाज्ञातं तदिदं ब्रूत मा चिरम्
ततः स पृथिवीपालः साम्ना चोग्रेण च स्वयम्
पितरं दुःखितं दृष्ट्वा सुकन्या तमथाब्रवीत्
खद्योतवदभिज्ञातं तन्मया विद्धमंतिकम्
तत्रापश्यत्तपोवृद्धं वयोवृद्धं च भार्गवम्
अज्ञानाद्बालया यत्तेऽपकृतं तु महीसुर
भार्यार्थे त्वं गृहाणेमां प्रसीद द्विजसत्तम
यद्येवं प्रतिगृह्यैतां क्षमिष्यामि महीपते
प्रतिगृह्य च तां कन्यां भगवान्प्रससाद ह 5.2.30.
सुकन्यापि पतिं लब्ध्वा तपस्विनमनिंदिता
कस्यचित्त्वथ कालस्य नासत्यावश्विनौ प्रिये
तां दृष्ट्वा दर्शनीयांगीं देवराजसुतामिव
सा प्रोवाच महाभागा पतिव्रतपरायणा