स्वर्गे त्वयापि गंतव्यं नृप पुण्येन कर्मणा
विशिष्टं मम किं पुण्यं शुभं तद्वक्तुमर्हसि
तस्यां त्वया महाबाहो महाकालवनोत्तमे
तद्विशिष्टं च ते पुण्यं तस्य संख्या न विद्यते एते नारकिकाः सर्वे क्षपयंतु स्वकर्मजाम्
यदि मत्संनिधावेषामुत्कर्षो नोपजायते
तस्माद्यत्सुकृतं किंचिद्विशिष्टतरमस्ति वै
तदुत्पन्नस्य पुण्यस्य कलामेभ्यः प्रयच्छ वै ।। 5.2.27.
तत्पुण्यस्य प्रभावेण मोक्ष्यंते नरकादिमे
ततोऽब्रवीद्धर्मराजो निमिं शक्रसमन्वितः
एतांश्च नारकान्पश्य विमुक्तान्पापकर्मणः
विमानं चाधिरोप्यैनं स्वर्लोकमनयद्धरिः
प्रभावात्तस्य देवस्य स्वर्गलोकं गताः प्रिये
स्तुतो देवगणैः सर्वैर्नरकादवतारकः
यः पश्यति नरो नित्यं देवं चानरकेश्वरम्
येनुमोदंति देवस्य दर्शनं पर्वतात्मजे
समतीतं भविष्यच्च कुलानामयुतं नरः
शिवयोगसमायुक्ता कृष्णा या च चतुर्दशी 5.2.27.
ये चायाzति नरास्तस्यां देवं चानरकेश्वरम्
कर्मणा मनसा वाचा यत्पापं समुपार्जितम्
एष ते कथितो देवि प्रभावः पापनाशनः
यस्य दर्शनमात्रेण मुक्तो भवति मानवः ।।.
पुरा राथंतरे कल्पे वीरधन्वा महीपतिः
स कदाचिद्वनं गत्वा मृगहेतोर्वरानने
जगाम तत्र यत्रासन्भ्रातरः पंच सुव्रताः
ते कदाचिद्वने पंच दृष्ट्वा हरिणपोतकान्
एकैकं जगृहुस्तत्र मृतास्ते त्वतिदुःखिताः
प्रायश्चित्तं समीहंतः संवर्त्तं सांसदैर्वृतम्
जातमात्रा मृगाः पंच अस्माभिर्निहताः प्रभो
ऊचे स शुद्धिमाप्नोति प्रायश्चित्ते कृते सति प्रायश्चित्ती भवेत्पूतः किल्विषं दातरि व्रजेत्
धर्म शास्त्रसमारूढा वेदखड्गधरा द्विजाः 5.2.28.