एतावदेव ते पापं नान्य त्किंचन विद्यते
एवं श्रुत्वा तु राजर्षिर्निमिर्दूतमथाब्रवीत्
किंचित्पृच्छामि ते तत्त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि
पुनः पुनश्च नेत्राणि तद्वत्तेषां भवंति हि
हरंत्येषां तथा जिह्वां जायमानां पुनर्नवाम्
किमेते नष्टचित्ताश्च तुद्यंतेऽहर्निशं नराः कियत्कालं भविष्यंति तन्ममोद्दे शतो वद
तत्तेहं संप्रवक्ष्यामि संक्षेपेण यथातथम् ।। 5.2.27.
पुण्या पुण्ये हि पुरुषः पर्यायेण समश्नुते
न तु भोगादृते पुण्यं पापं कर्म च मानवः
एवमेते महापापा यातनाभिरहर्निशम्
देवत्वेऽथ मनुष्यत्वे तिर्यक्त्वेऽथ शुभाशुभम्
एतदुद्देशतो राजन्भवता कथितं मया
तदेह्यन्यत्र गच्छावि यथा दृष्टं त्वयाधुना
तदा हि सर्वैरुद्घुष्टं यातना स्थायिभिर्नृभिः त्वदंगसंगी पवनो देहान्ह्लादयते हि नः
परितापं च गात्रेभ्यः पीडा बाधाश्च कृत्स्नशः
एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां तं याम्यपुरुषं नृपः
किं मया कर्म तत्पुण्यं मर्त्यलोके महत्कृतम् 5.2.27.
आश्विनस्य चतुर्दश्यां तस्येदं फलमीदृशम्
ततस्तद्गात्रसंसर्गी पवनो ह्लाददायकः
ततो भद्रमुखात्राहं स्थास्ये स्थाणुरिवाचलः
भुंक्ष्व भोगान्न यास्येतां यातनां पापकर्मणाम्
यदार्त्तजंतुं निर्वाणमानेतुमिति मे मतिः
तस्मान्न तावद्यास्यामि यावदेते सुदुःखिताः
प्राप्स्यंते ते यदि सुखं बहवो दुःखिते मयि
अवश्यमस्माद्गंतव्यं तस्मात्पार्थिव गम्यताम्
एतस्मिन्नंतरे धर्मः शक्रेण सहितोब्रवीत्
एह्येहि पुरुषव्याघ्र कृतमेतावता प्रभो 5.2.27.
न च मन्युस्त्वया कार्यः शृणु मे वचनं विभो
नयामि त्वामहं स्वर्गं त्वया सम्यगुपासितः
निमिरुवाच नरके मानवा धर्म पीड्यंतेऽत्र सहस्रशः