स तं दुर्गंधमालक्ष्य पुरुषं तमुवाच ह
देशोऽयं कश्च देवानामेतदिच्छामि वेदितुम् पुरतो दर्शयन्मार्गमित एहीत्युवाच ह
भूयः स राजा तं प्राह किंकरं विनयान्वितः
येनेदं व्यसनं प्राप्तं मया च धार्मिकेण हि
जातो विदेहविषये सम्यग्मनुजपालकः
धर्मप्रधानकल्पेन मनुनात्र यथा पुरा
नोत्सृष्टश्चैव संग्रामो नातिथिर्विमुखोऽभवत् 5.2.27.
सोऽहं कथमिमं प्राप्तो नरकं भृशदारुणम् उवाच प्रणतो भूत्वा क्रूरोऽपि प्रश्रितं वचः
किन्तु स्वल्पं कृतं पापं भवंतं स्मारयामि तत्
उक्ता या दक्षिणा श्राद्धे न दत्ता सा त्वया नृप
एतावदेव ते पापं नान्य त्किंचन विद्यते
एवं श्रुत्वा तु राजर्षिर्निमिर्दूतमथाब्रवीत्
किंचित्पृच्छामि ते तत्त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि
पुनः पुनश्च नेत्राणि तद्वत्तेषां भवंति हि
हरंत्येषां तथा जिह्वां जायमानां पुनर्नवाम्
किमेते नष्टचित्ताश्च तुद्यंतेऽहर्निशं नराः कियत्कालं भविष्यंति तन्ममोद्दे शतो वद
तत्तेहं संप्रवक्ष्यामि संक्षेपेण यथातथम् ।। 5.2.27.
पुण्या पुण्ये हि पुरुषः पर्यायेण समश्नुते
न तु भोगादृते पुण्यं पापं कर्म च मानवः
एवमेते महापापा यातनाभिरहर्निशम्
देवत्वेऽथ मनुष्यत्वे तिर्यक्त्वेऽथ शुभाशुभम्
एतदुद्देशतो राजन्भवता कथितं मया
तदेह्यन्यत्र गच्छावि यथा दृष्टं त्वयाधुना
तदा हि सर्वैरुद्घुष्टं यातना स्थायिभिर्नृभिः त्वदंगसंगी पवनो देहान्ह्लादयते हि नः
परितापं च गात्रेभ्यः पीडा बाधाश्च कृत्स्नशः
एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां तं याम्यपुरुषं नृपः
किं मया कर्म तत्पुण्यं मर्त्यलोके महत्कृतम् 5.2.27.
आश्विनस्य चतुर्दश्यां तस्येदं फलमीदृशम्
ततस्तद्गात्रसंसर्गी पवनो ह्लाददायकः
ततो भद्रमुखात्राहं स्थास्ये स्थाणुरिवाचलः