केचित्कृत्ताः प्रधावंति तोयार्थं च तृषातुराः
यैश्चांगैः पतितं कर्म क्रियते पुरुषैर्भुवि
ये पश्यंति गुरुं देवान्ब्राह्मणान्क्रुद्धचक्षुषा तेषां नेत्राणि भिद्यंते कृष्यंते लोहशंकुभिः
श्रवणौ च प्रपूर्यंते लौहेन शंकुना ततः
लौहैर्वेगान्निखन्यंते यैः श्रुतं गुरुनिंदनम्
शतशः पाट्यते जिह्वा वह्निवर्णैरयोमुखैः
तद्वक्त्राणि बहून्वारान्येपवादरता नराः 5.2.27.
ये निघ्नंति दुराचाराः सुरार्थायोपकल्पिते
यैरप्यालिंगिता नारी परस्य च दुरात्मभिः
स्थाप्यते वध्यते चापि प्रचंडैर्यमकिंकरैः
तदा लोहमये गेहे ज्वलितानलसंस्तरे
यावती वेदना देहे इह लोके प्रदृश्यते
काकैश्च वृश्चिकैर्गृध्रैर्भक्ष्यंतेऽप्यपरे नराः वदंत्यसकृदुद्विग्ना न च शांतिं लभंति वै
दुःखानि ते प्राप्नुवंति यान्यसह्यानि पार्वति निमिर्नाम महाभागो यममार्गं ददर्श ह
रौद्रं भयानकं दुर्गं पूरितं पापकर्मभिः
संपृक्तं पापकृद्गंधैर्मांसशोणितकर्द्दमैः
अधोमुखैश्च कर्कोटैर्गृध्रैश्च समभिद्रुतम् ।। 5.2.27.
वृक्षै रुधिरमांसैश्च छिन्नबाहूरुपाणिभिः
वृतं कुणपदुर्गंधैरशिवं भोगवर्जितम्
करंभवालुकाकीर्णमायसीश्च शिलाः पृथक्
स तं दुर्गंधमालक्ष्य पुरुषं तमुवाच ह
देशोऽयं कश्च देवानामेतदिच्छामि वेदितुम् पुरतो दर्शयन्मार्गमित एहीत्युवाच ह
भूयः स राजा तं प्राह किंकरं विनयान्वितः
येनेदं व्यसनं प्राप्तं मया च धार्मिकेण हि
जातो विदेहविषये सम्यग्मनुजपालकः
धर्मप्रधानकल्पेन मनुनात्र यथा पुरा
नोत्सृष्टश्चैव संग्रामो नातिथिर्विमुखोऽभवत् 5.2.27.
सोऽहं कथमिमं प्राप्तो नरकं भृशदारुणम् उवाच प्रणतो भूत्वा क्रूरोऽपि प्रश्रितं वचः
किन्तु स्वल्पं कृतं पापं भवंतं स्मारयामि तत्
उक्ता या दक्षिणा श्राद्धे न दत्ता सा त्वया नृप